4. aug, 2020

Vind innerlijke rust…

Vandaag ga ik even op visite bij een Rulof vriendin. Zij is aan het ‘catsitten’ in Den Haag. Het is altijd heerlijk als je face to face kunt babbelen over de dingen die voor ons het belangrijkste zijn; de boeken van Jozef Rulof. Niet alleen dat, ook over de alledaagse dingen in het leven. Maar ja, eens je deze boeken hebt gevonden en ze begrijpt, dan is het hele leven daarmee verweven. Daarom blijf je er steeds op terug komen. Daar ga ik vandaag dus lekker van genieten en heel misschien nog wel eventjes een rondje strand maken. Daar zit ze vlakbij, zei ze. Daar moet ik dan maar gelijk even van profiteren natuurlijk.

Ik word altijd helemaal Zen van het strand, van het geluid van de golven die de kust komen kussen, tot het geluid van de zeemeeuwen en het zilte zout dat je kan proeven als je na een tijdje langs je lippen likt. Ik kan er gaan zitten en als het dan rustig is en niemand me stoort, mezelf verliezen in het kijken naar de einder en me afvragen hoe het zou zijn om daar te zijn. Ja, van het strand geniet ik altijd mateloos. Ik zou het elke maand gaan doen, had ik mezelf beloofd en daar ben ik echt maar 2 x geweest. Ik wist dat ik het druk zou krijgen maar zo druk, nee, dat had zelfs ik niet in kunnen schatten.

Als je je dan bedenkt dat er mensen zijn, die dat doen en ook nog een volledig gezin hebben en bovendien in plaats van 2 dagen zelfs 3 dagen aan het werk zijn, dan begrijp ik echt niet hoe zij het voor elkaar krijgen. Maar goed, die zijn dan weer de helft jonger vaak. Er zijn er ook die nog thuis wonen en voor wie er niets anders is te doen dan stage en leren. De rest wordt gedaan. Tussen die twee uitersten zit een wereld van verschil. En toch doen we het allemaal maar. En tussendoor kan je eigenlijk maar één ding doen, de rust zoeken. Dat kan in de natuur, buiten vooral maar als het niet anders kan ook binnen, met mooie plaatjes en mooie muziek en vooral mooie gedachten. Ik post veel dingen in mijn Wayti groep en er zei iemand ‘had jij maar altijd vakantie, dan postte je altijd van die mooie dingen’. Ja, helaas is het geen betaalde baan en er gaat wel wat tijd in zitten. Maar het delen van die mooie dingen is best fijn.

Innerlijke rust krijg je er ook van en er is niets fijner. Ja, ik heb nog mijn verdriet over een aantal dingen maar acceptatie van de dingen zoals ze zijn, kunnen je daarbij toch helpen. En een grote katalysator hierbij was toch wel de terugkeer van Sunshine. Al waren de weken erna behoorlijk enerverend en waren de kattige gevechten schering en inslag, ook die rust begint weer te keren. Hoe mooi is dat! Ik kan er zo heerlijk van genieten. Ik ben me er dan ook van bewust en ik zoek het bewust op. Mensen die me storen in deze zelf verdienden en gecreëerde rust, die mijd ik. Die ga ik gewoon uit de weg.

Ontvolgen of zelfs ontvrienden, ik schuw er niet voor. Hup weg ermee, jij haalt me uit mijn balans. Je mag me omhoog trekken maar zeker niet lager krijgen, daar doe ik niet meer aan mee. Ik liet me dat altijd maar aandoen en dan kon ik het weer gaan rechttrekken. Nee hoor, ik pik het niet meer, van niemand. Tot een paar weken geleden probeerde ik nog anderen te helpen, proberen hen omhoog te trekken. Dat doe ik ook niet meer. Het heeft totaal geen nut. En ieder heeft zijn eigen pad te gaan. Ze zullen er zelf nog wel achter komen ooit. Ik hoor ze boven nog wel een keer. En voor hier, dan laat ik je gewoon los. Ga maar, doei, het beste!

Ik heb me nooit veel aangetrokken wat anderen vinden. Je kan het nooit iedereen naar de zin maken. En je moet je leven leiden en naar jezelf kijken door je eigen ogen. Als je moet gaan leven naar hoe anderen je zien of beter nog, willen zien, dan heb je niet eens een leven meer. Al die oordelen, het beoordelen en het zo willen zien, zoals het hen uitkomt. Ik weet het, ooit was ik ook zo, daar niet voor. Maar ik ben dat aan het afleren en het gaat redelijk aardig. Ik vind wel dingen, en ik zeg wel dingen, maar ik laat ieder een zijn eigen waarde. Ze moeten dat dan ook maar terug doen.

Me druk maken om anderen met soms hele rare standpunten, ik doe het niet meer. Zoek het maar uit joh, ga lekker je gang. Maar gek genoeg willen ze mij dan ook de onrust in trekken. En nee, daar doe ik niet meer aan mee.

Er is iemand die me regelmatig van dat corona gezeik stuurt, waar ik absoluut geen prijs op stel. Ik heb dat ook al een aantal keer gezegd. De laatste keer vrij nadrukkelijk. Nog een keer, en de persoon wordt ontvriend en geblokkeerd. Geen trek in zelfs maar de geringe ergernis die dat me oplevert. Ik zeg het toch, je weet het toch, dram dan niet. Omdat jij dingen blijft sturen, gaat me echt niet naar zoiets laten kijken hoor. Die maskers zijn toch wel erg hard afgevallen bij veel mensen, sinds de pandemie over de wereld waait. Ik vind het heel frappant en interessant allemaal maar ik laat me er niet meer door naar beneden halen. Ik hou van mijn innerlijke rust!

Het is heel apart om nu zo, na al die maanden zonder enige pauze, opeens even niet te hoeven leren. Ik heb mijn vriend John in Amerika al een aantal uitgebreide mails gestuurd. Iets waar ik de laatste maanden vrij weinig tijd voor had. Ja, dan deed ik dat wel, maar daar was ik dan al een tijdje mee bezig want ik schreef dan in etappes. Lang geleden was dat, dat ik zo’n lange mail stuurde in ene keer. Dan lijkt het ook minder chaotisch en van de hak op de tak, zoals het wel lijkt, als je er steeds uren of dagen tussen hebt zitten. Maar het lekkerste is nog wel dat ik heerlijk aan het craften ben. Het Engelse woord ervoor, vind ik veel meer de lading dekken.

Knutselen klinkt zo ‘kleuterschools’. Ik ben met veel dingen bezig tegelijk. Elke keer doe ik een stukje aan iets anders. Dat is prettig om te doen, zo hou je een goed overzicht per stuk waar je mee bezig bent. Soms kan je je verliezen in het grote geheel en dat zie je pas later. Alleen moet ik even een paar daagjes gaan zitten om te gaan schilderen. Dat ga ik van de week echt even doen. Een aantal dingen moet ik maken en nog ontwerpen. En dan heb je altijd zo’n bende van verf en penselen en van alles, dat is ook weer een vak apart. Oh ik vind alles leuk, veel te leuk! Mijn broer stuurde ook weer iets over tools om te gaan houtbewerken.

Jeetje, ik zou het direct kopen, mocht ik geld hebben! Ook weer zo leuk, en iets wat ik zo onder de knie zou hebben. Dat voel ik al als ik ernaar kijk. Die timmermansvaardigheden heb ik of van mijn vader, of van vorige levens. Ik werp een blik op een stuk muur en ram mijn spijker exact in het midden ervan om iets op te hangen. Geen waterpas nodig of een meetlat. Ik doe dat zo op het oog en het is vrij exact. Maar helaas, ik kan niet alles maar doen wat ik leuk vind. Daar is geen tijd genoeg voor in de hele wijde wereld en daarbuiten niet!  Jammer hoor…