11. aug, 2020

Over ezels gesproken...

Je komt best mooie dingen tegen op Facebook. En als ik ze heel erg mooi vind, dan deel ik ze hier. Er lezen behoorlijk wat meer mensen mee tegenwoordig. Geen idee hoe dat komt of wie het zijn maar HALLOOOOOOO! Leuk! Ik ben al een tijdje ruim over de 600.000 bezoekers en volgens de mailtjes die ik elke week krijg van de webbouwer, komen er wekelijks tussen de 1500 tot 2000 bezoekers. Zo dan, dat is veel! Laatste keer dat ik dat nog eens bekeek, waren het er tussen de 750 en de 1000 of zoiets.

Dat is dan best hard gegaan! Toch wel leuk om te weten, zoveel! Dat had ik nooit verwacht eigenlijk. Het is nu bijna 4 jaar dat ik de site heb, vanaf 1 oktober 2016 ben ik hier verder gaan schrijven. Tel maar uit. Ik wou dat ik van elke keer een euro zou krijgen, dan kon ik er zo mijn beroep van maken! Het mooie verhaal dat ik tegenkwam, een soort van parabel voor mij. Die ezel, die erin voorkomt, die deed me denken aan mezelf. Laat ik het verhaal eerst maar even hier plaatsen, dan begrijpt iedereen waar ik het over heb.

Komt ie: Op een dag viel de ezel van een boer in een put. De ezel was uren aan het balken terwijl de boer probeerde een oplossing te zoeken om de ezel uit de put te redden. Uiteindelijk besloot de boer de put te dempen. De ezel was toch oud en het was niet meer de moeite waard om hem eruit te halen. De boer nodigde al zijn buren uit om hem te komen helpen. Ze pakten allemaal een schep en begonnen vuil en aarde in de put te scheppen. Bij de eerste scheppen wist de ezel niet wat er gebeurde en hij balkte hevig. Maar opeens, tot ieders verbazing, was hij stil.

Een paar scheppen later, toen de boer voor het eerst voorzichtig in de put keek wist hij niet wat hij zag. Met elke schep vuil en aarde die op de rug van de ezel terecht kwam, deed de ezel iets geweldigs! De ezel had zich voorgenomen om elke schep vuil en aarde van zich af te schudden en daarmee een stap omhoog te maken. Bij elke nieuwe schep, deed de ezel weer een stap omhoog. Iedereen was verbaasd toen de ezel uiteindelijk boven de rand van de put uitkwam en uit de put stapte en blij weg draafde!! MORAAL van dit verhaal: Tijdens het leven krijgen we te maken met allerlei soorten scheppen vuil en aarde. De truc om uit de put te komen is om het van je af te schudden en zo weer een stap omhoog te maken.

Elk probleem is een tree. We kunnen uit de diepste put komen, door niet te stoppen en nooit op te geven! Schud het van je af en neem een stap omhoog. De vijf eenvoudige regels om gelukkig te zijn: 1. Bevrijd je hart van haat - Vergeef. 2. Bevrijd je geest van zorgen - het meeste zal nooit gebeuren. 3. Leef eenvoudig en waardeer wat je hebt. 4. Geef meer. 5. Verwacht minder van mensen, maar meer van jezelf. Je hebt twee keuzes: Glimlach en sluit deze pagina, of glimlache en geef dit verhaal door aan iemand anders om deze wijze les te leren.

Ik deed het laatste, ik las het, bij meer dan 1 bevriende Rulof lezer trouwens, en bij deze heb ik het doorgegeven en ja, geglimlacht heb ik ook. Ik ben als die ezel. Je kan nog zoveel shit over me heen gooien, ik stap eroverheen en ik sta er, soms na wat moeite te hebben moeten doen, altijd boven. Mij krijg je niet klein en al kan ik soms in de put terecht komen, ik blijf er niet inzitten en het is me tot nu toe altijd gelukt om er weer uit te klauteren. Vandaar dat het verhaal me zo aansprak omdat ik opeens begreep, dat ik ook altijd kansen en mogelijkheden zie, in plaats van hindernissen en onmogelijkheden. Het is je eigen instelling die ertoe doet.

Als die ezel zich had laten ondergraven, als hij bij de pakken neer was gaan zitten, dan had hij uiteindelijk bedolven geworden en dan was hij gestikt. En nu kwam hij eruit en kon hij verder. Net als ik. Tegenslagen horen bij het leven. Ik zal vast in herhalingen vallen maar toch, het zijn dingen die je nooit genoeg kunt horen. Omdat iedereen al dat goede en al die motivatie wel eens vergeet. Je pad dat krijg je voor je neus, de afstand moet je afleggen, daar moet je overheen. Je hebt geen keuze in wat je pad is, al lijkt dat soms wel zo. Je kan een zijweg pakken en het jezelf of moeilijker of makkelijker maken maar je pad is je pad. Hoe je loopt, dat bepaal je wel!

En dan kan je beter huppelen en zingen, dan met je hoofd tussen je schouders verder lopen. Dan mis je al het moois ook nog eens, dat er altijd te zien is. De lijster met een nestje en haar man die het hoogste lied zingt. Een vlinder die om je heen fladdert om je te laten zien hoe je je moet bewegen. Je mist het allemaal en het maakt dat je steeds struikelt en valt omdat je de takken niet ziet die op je pad liggen. Dus hoofd omhoog, borst vooruit en, om met Marijke Helwegen te spreken, lipjes getuit maar dat laatste mag je ook overslaan. En zo kan je beginnen met lopen en als je al dat moois ziet, ga je misschien ook wel huppelen. Hoe je loopt, hoe je je erbij wilt voelen, dat bepaal je wel zelf! Je kan het besluit nemen, om gelukkig te zijn. Of om op zijn minst, je goed te voelen.  Dat kan, ik weet het uit ervaring.

De hitte is dan weer wat anders. Wat een drukkende hitte is het hier toch altijd. Ik ben geen fan ervan, en al helemaal omdat ik het zo rot vind voor de cits. Die liggen totaal voor Pampus als dweilen over de vloer verspreid. Het is nog uit te houden, enigszins, tot een uur of 2 maar daarna is het uit met de pret. Dan is het tot de avond alsof je onder een natte warme doek ligt die redelijk zwaar op je ligt. Bah! De 3 seizoenen MAFS USA heb ik dus afgekeken. Van het laatste seizoen zijn er zelfs 2 koppels bij elkaar gebleven. Zo dan, knap van de kosmos om ze zo bij elkaar te brengen. Vanavond weer verder kijken, met helaas maar 1 aflevering per keer, naar MAFS Australië.

Wel grappig, ik kijk nooit zoveel tv, op een paar series na dan, die ik altijd opneem om reclames te skippen. Maar met die hitte is het wel prettig. Ik ben wel stukken kwijt, want ik merkte dat ik af en toe lekker lag te dutten. Maar ja, met die vieze hitte om je heen, is dat misschien niet echt gek. Wat ik al zei, ik kijk er anders naar dan de gemiddelde mens en ik vind het machtig interessant. Ik kan ook niet zeggen of ik eraan mee zou doen, als ik de boeken niet had gelezen. Het zou wel weer iets voor mij zijn om me in het ongewisse te storten. Alleen, omdat ik de Rulof boeken lees, en weet dat mócht er nog een partner voor me in het verschiet liggen, dan vindt die me vanzelf wel. Want of ik nou wil of niet, dat gaat dan toch gebeuren.

Ik vind wel, de mensen die het doen, zijn moedig en hebben er zeker iets voor over om een partner te krijgen. En het is erg leuk om te zien, bij één koppel was dat zo, dat ze vanaf het allereerste ogenblik voor elkaar vielen. Op wat voor manier ook, is er een partner voor je, dan krijg je die hoe dan ook. Geldt voor iedereen. Zo niet, dan moet je het zelf leuk maken. Ik verveel me geen moment en ik kan erg lachen met en om mezelf. Maar ja, ik ben dan ook een heel klein beetje gek. Ja hoor, dat wist ik allang! Oh en mijn slippers zijn klaar! Ik vind ze zelf heel erg leuk!