20. aug, 2020

Take me to the edge of Heaven…

Het vorige weekend heb ik het lekker gehad, ik loop weer ietsje voor met schrijven maar dat is wel zo prettig als je een keertje geen tijd hebt. De zaterdagavond werd het weer ietsje aangenamer, gelukkig koelt het nu in de avond wel iets af. Af en toe een vervelende mug die me lastig kwam vallen maar verder geen storende factoren. Een heerlijk schoon huis en afwisselend Moonlight en Sunshine bij me. Ik heb mijn oude plekje op de bank weer terug gevonden. Ik begrijp eigenlijk niet waarom ik er ben weg gegaan. Ik zat er altijd toen ik hier kwam wonen, jarenlang zelfs. Ik heb die grote hoekbank en ik zat altijd in de hoek. Lekker veel ruimte en toen kwam Casper altijd bij me liggen ook. Lekker languit over me heen gedrapeerd vielen we zo regelmatig samen in slaap.

En sinds de hitte, heb ik de hoek weer gevonden. Oh, nu schiet me opeens te binnen waarom ik ben verhuisd naar de hoek met leuning links. Daar kon ik mijn asbak op de leuning zetten en op het kastje ernaast mijn drinken. Ik ben wel zo op mijn gemak gesteld dat ik, als ik zit ook wil blijven zitten. En niet elke keer op moet staan om mijn as eraf te gooien. Maar ja, nu rook ik alweer een paar jaar niet meer, daar hoeft het niet meer voor. En ondertussen heb ik heerlijk een fijne en van oude kisten gemaakte salontafel en daar heb ik wieltjes onder gemaakt. Dus als ik ga zitten, schuif ik die lekker dichtbij. Mijn koffie of drinken kan ik zo pakken, zonder moeilijk te doen en als ik nog rookte, had de asbak daar ook bij gekund.

Ik zat dus heerlijk op mijn troon. Mijn tv kan alle kanten op gekanteld en gedraaid worden, dus die staat ook precies zoals ik hen hebben wil. Ik ging er eens lekker voor zitten want ik had van de week een tweetal reportages van George Michael opgenomen en daar ging ik nu dan maar eens even lekker voor zitten. Eerst keek ik een reportage waarin bekende Nederlanders hun zegje deden over wat George Michael. Dat was op zich al heel leuk en ik heb weer iets geleerd waar mijn mond van open viel. Zo’n feitje dat je denkt van, verdorie, dat had ik zelf toch moeten weten!

Ik doe graag karaoke en die hield ik ook in mijn café in België, waar ik zelf altijd Faith zong. De intro begint met een kerkorgel, dan stond ik dus te wachten tot ik kon gaan zingen. En ik weet dat ik dan altijd dacht, verdorie, waar ken ik die melodie nou van. Misschien had ik het eens moeten googelen want dit blijkt zo’n pop feitje te zijn. Het is namelijk de melodie van Freedom. Toen ik dat hoorde had ik zo’n klap tegen mijn voorhoofd momentje, gevolgd door een blank stare moment. Dat ik daar zelf niet opgekomen ben in al die jaren niet! Seriously? Hoe blond wil je het hebben! Ik ben blij dat ik dat eindelijk weet, want echt, ik heb het mezelf al jaren afgevraagd ‘waar ken ik dit nou van’!

Mijn eigen leven is behoorlijk dramatisch maar George heeft het ook behoorlijk voor zijn kiezen gehad. Ik weet nog wel, toen hij net uit de kast kwam. Mijn toenmalige echtgenoot, slaakte een zucht van verlichting. Ik was altijd zo dol op George en dat vond hij nooit zo heel erg leuk. Dat had hij nog erger met Paul Young trouwens, weet ik nog. Ik weet ook nog dat ik helemaal dubbel lag om zijn opluchting over de homofiele geaardheid van mijn grote held!

Niet dat dit voor mij iets veranderde, ik vond hem sowieso geweldig, kon mij het nou schelen of hij op mannen of op vrouwen viel! Zolang je maar niet iemand dumpt als oud vuil met kind en al, gewoon omdat je zo puntjepuntje egoïstisch bent, dan maakt dat toch helemaal niets uit! Hij werd er voor mij in elk geval niet minder knap door en onbereikbaar was hij daarvoor ook al. Maar mijn echtgenoot zei een stuk rustiger te slapen voortaan. Ik moet er nu weer om grijnzen, had hij alleen Paul Young nog om zich druk over te maken.

Dat hij zijn grote liefde, die hij nog niet zo lang eindelijk in zijn leven had, moest verliezen aan Aids is ook zo oneerlijk! En terwijl die net gediagnostiseerd was, was het ook nog maar de vraag of hij het zelf niet opgelopen zou hebben. En precies in die vreselijk onzekere periode deed hij het optreden op Live Aid, ter ere van het overlijden, ook aan Aids, van Freddy Mercury. Een optreden, dat hem ontzettend zwaar viel door de angst voor zijn eigen gezondheid maar vooral ook die van zijn grote liefde. Dan luister je nog wel eens anders naar die prachtige mix van papa was a rolling stone en Killer die hij toen zong of het ‘Somebody to love! Kippenvel! Door dit soort dingen, groeide mijn toch al grote bewondering nog een paar graadjes meer. Want buiten de bizar geweldige muziek en de stem van een engel die bij hem hoorden en de geweldige  teksten die hij maakte, deed hij nog meer waar artiesten heden ten dage nog steeds van profiteren.

Hij ging het gevecht aan met Sony, omdat hij zelf wilde bepalen wat voor muziek hij zou maken. Iets wat voor die tijd gewoon niet gebeurde. De maatschappij waarbij je getekend had, bepaalde wat jij moest maken en/of mee ging optreden. George pikte dat niet en hij is dit precedent scheppende gevecht aangegaan. Hij wilde zelf bepalen hoe hij zijn creativiteit gebruiken zou en mij lijkt dat niet meer dan logisch. Door mijn eigen roerige leven, zijn dit soort dingen totaal aan mij voorbij gegaan. Vandaar dat ik er nu bij deze documentaire pas achter kwam. Het was zo lang de docu duurde een continu stijgende lijn in mijn toch al grote bewondering. Ik adoreer die man gewoon!

Hij is lief, humoristisch en hij heeft dit zware leven voor zijn kiezen gekregen, zodat hij die mooie nummers kon schrijven want dat kan alleen maar, als je het ook voelt. En hij heeft het zwaar gehad, tot aan zijn dood toe. Ik wist wel toen, dat hij gearresteerd werd omdat hij in de val was gelokt door de Las Vegas politie. En daar schreef hij dan het nummer Outside over, oh man, geweldig als je iets zo om kan draaien. Wij hier in Europa smulden ervan, hoe George dat aanpakte. In Amerika vonden ze dat minder. Net als toen ze erachter kwamen dat Different Corner niet over een vrouw ging maar over een man. Toen voelden ze zich bedrogen. Ik kan niet meer zeggen dan ‘typisch’ Amerikaans. Daar zijn wij hier toch grotendeels wel te vrij voor.

En zo waren er nog meer feiten die ik niet wist en hoe meer ik van hem te weten kwam, hoe dieper hij in mijn hart kwam. Ik kon hem zowat voelen, zijn pijn, zijn eenzaamheid, het verlies dat hij moest dragen. Al die jaren niet mogen zijn wie hij eigenlijk was. Hoe mooi dat hij daar als één van de eersten een draai aangaf en zijn nummers werden alleen maar mooier, want hoe meer pijn hij ervaarde, hoe meer moois er naar buiten kwam. En dat is wat echt grote artiesten hebben, die maken veel mee omdat ze dan zulke dingen boven kunnen halen. En dat doen ze voor ons, voor de mensen, voor anderen. George zijn boodschap voor de wereld was, onder andere, liefde en acceptatie! En daarom geven zulke grootheden ons dan ook zoveel waar we dankbaar voor mogen zijn!

We mogen wel voor meer dingen dankbaar zijn. Want als je om je heen kijkt, onder al de lelijkheid die er ook is, zijn er toch wel heel veel mooie dingen. Een druppel dauw op een blad in de vroege ochtend als de zon begint op te komen. Zonsondergangen en Zonsopkomsten. En dat is allemaal gratis, het schateren van een baby, de liefdevolle blikken van je huisdier, allemaal mooie dingen die je zomaar in je schoot geworpen krijgt. En als je luistert naar muziek, van Bach tot Michael en van wie dan ook, dan heb je ook een geschenk voor je oren ontvangen. Want muziek is eigenlijk hoe gevoel klinkt. Je krijgt misschien niet alles wat je wilt maar je krijgt altijd wat je nodig hebt. Ook iets om dankbaar voor te zijn! Bestaan alleen al is iets om dankbaar voor te zijn. Ik zeg het maar gewoon eens…