21. aug, 2020

Begraven natuurlijk…

Morgen is het alweer 3 jaar geleden dat we op Hofwijk mijn moeder naar haar laatste aardse rustplaats gingen brengen. Ik was al blij genoeg dat ze uiteindelijk besloot om niet voor crematie te kiezen. Ik ga het hier niet helemaal uitleggen, dat mag iedereen opzoeken in de Rulof boeken, waarom ik absoluut gruw van cremeren. Iets dat mijn broertje vroeger ‘flamberen’ noemde, tot ons grote vermaak. Ja, begraven kost dan wel meer maar het hoort gewoon zo. Je kan het zo zien, het duurde 9 maanden om een mens te worden, en zo langzaam moet je ook weer terug. Dat is het simpelste voor nu even. Al denk ik niet dat mijn moeder er veel last van zal hebben gehad, last heb je er daarboven toch van. Maar nu gelukkig niet. Toen ik vorige week het stukje aan mijn moeder schreef, zorgde dat ook weer voor enkele tekens van mijn moeder.

Een vriendin ging het lezen en ze zag er toen 13 reacties bij staan en ik had het er 13 uur tevoren geplaatst. Toen ik haar tag kreeg, ging ik kijken wat ze me schreef en ik zag dat zij het 58 minuten geleden had geschreven, ook weer een 13. Ja, mijn moeder weet haar tekens wel uit te delen hoor. Dat doet ze dus 3 jaar later nog steeds. Daarom kan ik ook niet echt naar mijn moeders graf gaan. Ik weet dat ze daar niet is namelijk. Bij leven en welzijn had ik haar dat al gezegd. ‘Mam, als jij daar straks ligt, op je eigen uitgekozen plekje, dan kom ik daar niet veel hoor.’ Ik ben bij mijn opa nooit geweest en bij mijn oma 1 keer om mijn moeder een plezier te doen.

Ik vertelde mijn moeder dat ik haar de oren van haar hoofd zou kletsen omdat ik weet dat ze me kan horen. Dan ga ik niet langs bij waar je botjes liggen. Sorry maar dat is niet mijn moeder. Die was al boven, en het lichaam van haar, haar jasje, heb ik alleen de laatste eer bewezen, omdat ik daarin geleefd had, vanaf conceptie tot geboorte. Zij heeft mij leven gegeven door dat lichaam en dat was het eren wel waard. Maar nu is die band over. Mijn broer gaat nog wel eens en ik ga alleen, ben 2 keer geweest geloof ik, als ze me meevragen en dat me uit komt. Verder klets ik zo met mijn moeder en geef ik haar wel eens bloemen hier op het plankje waar haar foto staat.

Ze begreep dat gelukkig wel en nu weet ik, al had ze dat toen niet begrepen, dan zou ze dat nu ook wel gezien hebben. Ik wil natuurlijk zelf ook begraven worden, en niet gecremeerd. Mijn broer zal dat moeten regelen nu, verder is er niemand meer om dat te doen. Ik moet nog wat aanpassingen maken want ik wil nu andere muziek. Alleen van Anthony & the Johnsons omdat die me zo raken met de muziek die zij maken. Al zou het wel iets voor mij zijn om Wham te kiezen met ‘wake me up befor you go go’. Ook nog een idee. Ik hou wel van een beetje begrafenis humor. Misschien uit wraak omdat ik zelf altijd de slappe lach krijg op begrafenissen. Hoe meer ze me raken hoe harder ik moet lachen! Dat is soms echt heel erg en totaal ongepast. Ik kan er alleen niks aan doen! Ik vind het echt een afwijking hoor, zelf.

Dus als ik er nou al voor zorg dat ze sowieso moeten lachen, dan is dat voor wie daar ook last van heeft, al gedekt. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben, die zo raar reageert. Alhoewel, ik ben wel een rare natuurlijk. Oh ik weet ook nog wel iets leuks voor als ik al lang en breed onder de grond lig. Het liefst een natuurbegrafenis, zonder kist maar in een lijkwade. Een steen hoeft niet, zo goedkoop mogelijk. Sorry maar ik vind het echt geld op het sterfhuis, wat zoveel betekent als zonde van het geld. Wat ik wel wil, en dat moet ik ook nog even bij mijn wensen zetten, is dat ze kattengras op mijn graf planten!

Dat wil ik, omdat dan al de loslopende begraafplaats katten uit de buurt naar mijn graf zullen komen. Met zijn allen verzamelen en dan heerlijk rollen door de plantjes omdat die ze aantrekken door hun bepaalde geur. Ze zullen zich eraan willen wrijven en koppies geven ertegen. En zo zal iedereen dan denken, dat daar vast een soort van Katten God begraven moet zijn! Nou, dat past toch als een handschoen bij mij! Ik zal zo eens even inloggen bij Dela en dat erbij zetten! Het wordt verder onbetekenend hoor, want geen steen, dus niemand weet wie daar ligt. Tenzij je dat gaat opzoeken, wat niemand zal doen.

Anderen hebben weer juist wel nodig om naar een plek te gaan, en dan doen ze ook van alles om het daar zo mooi mogelijk te maken. En voor die mensen is dat ook prima. Ik heb ooit eens een foto gezien van een graf en die heb ik bewaard. Die zal ik hierbij plaatsen ook. Want dat vond ik zo ontzettend prachtig en het klopt ook nog eens. Een vader maakte die grafsteen voor zijn zoontje, die in een rolstoel zat. Het beeld staat symbool voor vrij zijn van de beperkingen die hem werden opgelegd. Het mooi daarvan vind ik, dat het ook daadwerkelijk zo is. Want boven heb je geen beperkingen, geen verslavingen, niets dat het je moeilijk maakt! En ja, zijn zoontje is nu bevrijd van dat alles, van de beperkingen, pijn en hoe mooi is dat wel niet. En nog mooier vind ik het, dat die vader zich dat ook bewust was. Dat zal een enorme troost voor hem geweest zijn!

En dan kwam ik, in deze week tot aan de 22e, de datum van mijn moeders begrafenis, op diverse plaatsen een prachtig gedicht tegen. Iets wat ik zo zelf had kunnen verwoorden, als ik had opgeschreven in dichtvorm wat ik vind van doodgaan. Dat is al wel zo’n beetje algemeen bekend bij iedereen. Ik ga graag maar ik weet dat het mijn tijd helaas nog niet is. En daarom was ik blij verrast dat er nog meer zijn, die er zo over denken. En dat gedicht, van Robert Bridgeman, zal ik hieronder plaatsen. Mij deed het wel iets in elk geval en ik had het zelf lang zo mooi niet kunnen zeggen.

OP EEN DAG MOGEN WE DOOD... Het is nog wat vroeg… En ik wil nog niet. Maar, ooit mag ik naar het licht... Het is veel te vroeg  En ik ga nog niet. Maar op een dag opent zich de volgende wereld voor mij... Angst voor de dood hebben is als een baby in de baarmoeder die angst heeft om geboren te worden... Angst voor de dood is de meest zinloze angst van allemaal. Als het je tijd is, is het je tijd... En iedereen gaat op een dag. Angst voor de dood wordt gebruikt om mensen te controleren. Draag een mondkapje Anders gaat er iemand dood... Blijf uit elkaar Anders gaat er iemand dood... Neem een vaccin Anders gaat er iemand dood...

Ik heb al zo veel mensen zien sterven in mijn leven... Ze gingen door naar de volgende bestemming. Sommigen gingen in vrede. Anderen vochten uit volle kracht om te blijven leven. Maar dat gebeurde niet... Als het je tijd is, is het je tijd. Ik heb het licht zelf al zovaak ervaren... In healing sessies, tijdens meditaties, tijdens activaties, tijdens ceremonies... Er is niets om bang voor te zijn kan ik je vertellen. Integendeel. Ik draag geen mondkapje Ik knuffel iedereen Ik hoef geen vaccin. Omdat de dood niet het einde is. Maar het begin... Omdat de dood geen straf is. Maar een voorrecht... Begrijp me niet verkeerd. Ik hoef nog niet. Er is veel te veel moois...

Ik geniet met volle teugen van mijn tijd hier op aarde. De magie van het leven ontroert me. Ik zou mijn geliefde(n) en mijn kinderen nog lang niet willen missen. En ik heb nog veel te veel te doen op aarde. Maar ik verlang naar het licht. Geef me nog een jaartje of 62, vitaal en gezond (Ik wil graag 104 worden ;-) ) en laat me dan overgaan... En als het eerder is, dan ga ik eerder. Als het mijn tijd is, is het mijn tijd... Tot die tijd zal ik doen wat ik kan. Om anderen te bevrijden van de angst voor de dood. Tot die tijd zal ik doen wat ik kan. Om de mensheid te helpen naar de volgende fase in haar bewustzijn. Tot die tijd zal ik doen wat ik kan. Voor een wereld in harmonie. Maar op een dag mag ik naar het licht. Op een dag mag jij naar het licht. We zijn het licht... Wat zijn we gezegend... Jij en ik. Zie je daar... One Love