23. aug, 2020

Uit, goed voor u!

Vorige week maandag ben ik gezellig uit eten geweest. Dat was best lang geleden besefte ik me opeens. Maar ook vroeg ik me af hoe dat nu geregeld zou zijn, in verband met die corona tijd. We waren met zijn negenen, van de apotheken de Polder uit Vlaardingen en apotheek Furiade uit Maassluis. Volgens mij onder het mom ‘wat je ver haalt is lekker’ gingen we eten bij een ‘de Watertuin’- restaurant helemaal in Naaldwijk. Er zijn meer ‘watertuinen’ maar ik had er nog nooit gegeten, in geen van allen. Het zijn normaal van die all you can eat restaurants met een lopend buffet. Maar ja, dat kan nu natuurlijk niet.

De moderne tijd staat voor niets natuurlijk en toen we gingen zitten, kregen we een kaart met een QR code die je kon scannen. Zo kwam je terecht op een website van I-butler, en daar kon je dan de code invullen die op de kaart met de scan code erbij stond en dan kreeg je het totale menu van het restaurant te zien. Je kon elke ronde 2 gerechten kiezen en drinken erbij. Iedereen kon op diezelfde code op haar eigen telefoon kiezen en bestellen maar er kon maar 1 van de telefoons de bestelling doorsturen. Als er iemand dus al direct zou sturen zou het mis gaan. Nou ja, we zouden het wel gaan zien.

Bij Shabu Shabu, de sushi restaurants waar ik vroeger veel ging eten, ook al lust ik geen vis, hadden ze op een gegeven moment van die tablets op tafel liggen waarmee je kon bestellen. Dat ging alleen totaal mis elke keer. Of je kreeg je eten niet, of je kreeg allemaal gerechten die we niet besteld hadden. Ik was benieuwd hoe dit zou gaan. Het was wel gezellig, met de 2 apothekers en de rest assistenten van beide apotheken en ik als stagiaire. De eerste ronde bestellen ging redelijk goed. Ik had alleen een afwijking om elke keer, in plaats van de bestel app even weg te klikken, die gewoon totaal af te sluiten en dan moest ik weer opnieuw inloggen. Die code kende ik op een gegeven moment wel uit mijn hoofd, nu nog trouwens.

Oe, het boefje in mij vraagt zich direct af, kan ik nu inloggen op die code en zo ja, kan ik dan gewoon allerlei gerechten bij iemand op zijn lijst erbij zetten? Dat leek er bij ons steeds te gebeuren want elke ronde wel, vroegen de ober of serveerster, ‘van wie is dit?’ En dan was het van niemand. Ik heb voor mijn doen best veel gegeten, te veel mag ik wel zeggen. Normaal, als je zo in van die rondes eet, kan ik er echt niet veel van weg krijgen. Maar, ik moet er wel bij zeggen, ik had bij de 2e ronde kipsaté die ik niet op kon eten want die was nog rauw van binnen. Die heb ik laten liggen, dat is gevaarlijk.

Nog voor het einde gingen er 3 weg, die hadden al gewerkt en moesten vandaag ook weer werken. Die zullen best wel moe zijn geweest. Na het eten, en de toetjes, zijn we daar nog even rond gaan lopen. Jeetje zeg, wat is het daar groot! Het restaurant zit direct aan een Karper kwekerij en je kon gelijk zien waarom het er ‘watertuin’ genoemd wordt. Het is namelijk een verzameling van grote vijvers bij elkaar. Het is vol met mooi aangelegde stukken tuin daartussen. Er zwemmen enorme koi karpers in de vijvers. Overal staan van die voerautomaten, waar je normaal kauwgomballen uit kunt draaien, kan je nu visvoer uithalen.

Ik kon het weer niet laten natuurlijk, ze keken me zo hongerig aan allemaal. Dus ik heb een handje voer door de tent gegooid. Zo, die beesten werden gek! Ene kolkende massa vissen over, op, onder en door elkaar. De spetters vlogen om je hoofd! Er was ook nog een volière met vogels die je bijna niet kon zien omdat het al te donker werd. We kwamen langs watervalletjes en ook bij een enorme boom. Op het bordje stond dat het een 900 jaar oude olijfboom was. Dat is pas extra extra vièrge olijfolie als je die gaat persen. Als hij nog vrucht draagt dan.

Ik heb een hele leuke avond gehad, al zou ik zelf nooit naar zo’n restaurant gaan. Het is niet echt gourmet eten wat je er geserveerd krijgt. Redelijk te eten hoor, als je niet veel eisen stelt maar eh, nee, not my cup of tea. Maar dat was het dan ook helemaal niet. Het was gewoon leuk om onder elkaar even weg te zijn. Ik kende één collega nog niet maar nu wel. Het is wel leuker als je bij iedereen een gezicht kent. De rest kende ik al. De andere 2 apotheken waren er niet bij, maar dan wordt zo’n groep ook veel te groot, want al is Rubroek klein, Poldervaart is erg groot met veel personeel.

Ik ben bezig aan een opdracht voor Saskia, de apotheker van de Polder, en ik had daar foto’s van genomen. Het is nog niet helemaal klaar, het is een cadeau voor de juffen van de peuterspeelzaal van haar dochtertje, die wordt 4 en gaat vanaf dan naar school. Ze had me gezegd, dit wil ik en dat wil ik en die tekening erbij en nog meer dingen. Ze was helemaal verbaasd dat ik exact zoiets gemaakt heb zoals zij bedoelde. Ik zit nog te wachten op de epoxy die nog moet binnenkomen. Dat duurt wel lang vind ik, ik heb nog steeds geen bericht gehad, dat ze het al opgestuurd hebben. Daar moet ik nog even achteraan!

En het mag gezegd worden, het is een hele mooie locatie, met al die vijvers en al dat water overal. Prachtig die karpers, echt grote exemplaren zaten ertussen! Ik heb wat foto’s ervan genomen, dat leek me wel leuk. Ik zat me vol zeg toen we weggingen. Echt niet lekker meer. De terugweg heb ik een soort van sightseeing van gemaakt. Ik zie een stuk minder in het donker, ik ben nou eenmaal zo nachtblind als een mol in het zonlicht. Het is dezelfde weg die ik terug rijd, als ik van het strand bij Monster kom.

Vorige keer, toen ik er ook in het donker reed, heb ik een afslag gemist, waardoor ik de afslag naar Schiedam/Rotterdam miste. En toen ben ik nog veel en veel verder verkeerd gereden. Nu zag ik met fout van toen en kon ik die herstellen en zo moest ik weer een stuk in exact de tegenovergestelde richting, weer die tunnel door en toen zorgen dat ik weer richting Schiedam terecht kwam. Echt hoor, waarom blijf ik dat nou houden? Het gaat opeens splitsen en voor ik dan in de gaten heb, oh daar moest ik eraf, en dan ligt het al een kilometer achter me. Zucht.

Nou ja, ik kom in elk geval thuis en ik vraag me af, ligt het aan mij of ligt het aan Truus van Google Maps. Ik gooi het op Truus want die doet wel vaker gekke dingen! Zoals laatst naar de postcode waar Petra zat, en ik opeens bij het Kurhaus stond. Ja ja, Truus, dat is geen excuus! Mocht ik ooit weer die terugweg krijgen, ga ik toch echt proberen beter op te letten! Het moet een keertje goed gaan. Alleen ben ik tegen de tijd dat ik weer ga, al vergeten waar het was. Wat kan mij het schelen, als ik maar thuis kom!