26. aug, 2020

Ongeluk zit in een klein hoekje, dus zit geluk dan verder overal?

Toen ik vorige vrijdag naar stage ging, was ik vroeg genoeg op om alles op mijn gemak te doen. Op mijn gemak wassen en aankleden, op mijn gemak de cits eten geven. De bakken had ik de avond ervoor al verschoond. Dan neem ik meestal nog een koffie voor ik weg ga, terwijl ik naar het nieuws kijk. Wat een ellende weer met die protesterende mensen tegen de corona maatregelen. Wat ik het meest frappante vind, is dat ze het normaal beginnen te vinden, hoe iedereen maar tekeer gaat tegen de politie. Alsof dat grensoverschrijdende gedrag normaal begint te worden. Dat vind ik een nare maar ook enge ontwikkeling.

En als de politie dan terug begint te reageren, dan zijn het opeens schoften. Zoals die oudere man, die zo zielig zit te doen, dat hij wordt aangevallen en als je dan beelden ziet, dat hij een deuk in een politiebusje schopt, dan is dat opeens omdat hij boos wordt over iemand anders. Ja hoor, toedeledoki! Doe eens even normaal allemaal en kijk ook naar je eigen gedrag voor je afgeeft op hoe de reactie daarop je niet bevalt! Koekwauzen allemaal! En dan nog vinden dat ze in hun recht staan. Seriously?! Het kan aan mij liggen hoor maar door deze aparte periode ga je zien hoe de mensen echt zijn, wat hun ware aard is. Dat is best schokkend, dat er nog zo ontzettend veel zo laag afgestemd zijn nog maar. Helaas, het is niet anders.

Ik ging mijn haar maar kammen want ik kon het niet meer aanzien, het was toch bijna tijd om weg te gaan. Ik sta in de badkamer en hoor me toch een kabaal! Het leek wel alsof de hele kamer aan het instorten was. Er bleven maar dingen vallen en over de vloer kletteren. Het is zo vroeg ’s morgen al weer een beetje aan het minderen qua licht. Ik vloog de kamer in en zag daardoor nou niet direct wat er gebeurd was. Ik keek nog in het zijkamertje maar ook daar zag ik niets. Hè, hoe kan dat nou?! Ik deed het licht in de maker maar aan en ik schrok me een ongeluk! Jeetje zeg, moest dat nou echt?

Wat was er nou gebeurd, een van de fruitkisten, die ik geschilderd heb en aan de muur heb gehangen als kastje, was uit elkaar gerukt door het blijkbaar te zware gewicht van de bakken die ik erin had gezet. Raar hoor want het fruitkistje met al mijn verf uit Amerika is vele malen zwaarder beladen maar dat zit muurvast. Ja, direct gecheckt natuurlijk. Oh hemel, toen ik dichterbij kwam, zag ik pas echt wat een bende het was! Want het waren de bakken vol met steentjes, kristalletjes en allemaal van dat kleine gebeuren! Ik stond er even in ontzetting naar te staren want wat moest ik hier nu mee. Ik moest nu eigenlijk ook weg!

Maar ja, al die kleine kraaltjes, ringetjes, schakeltjes en stras kon ik niet laten liggen. Rainbow mag dan wel geen brokjes eten maar voor de rest probeert hij alles, juist zulke dingetjes. Dus ik moest wel. Met stoffer en blik de grootste hoop opgeveegd. Er zal nog genoeg liggen overal waar ik het niet zien kan, dat kan niet anders. Een aantal van mijn opbergdoosjes zijn gewond maar ik weet niet of ik ze weg moet gooien. Ik kreeg gelijk een lesje, als je je muren gaat verven, dan moet je wel alles van de muur halen. Want erachter, waar het kistje hing, was het nog donkergrijs met een stukje van de tekst die ik ooit op mijn muur had geschreven. Ja, dat ziet er nu niet uit natuurlijk.

Het kastje zat nog genoeg vast, om dat zo te laten liggen. Ik had echt geen tijd meer om dat ook nog te regelen. Alle losse rommel was zo goed en zo kwaad van de vloer, geen glimmende steentjes ketting kakkende Rainbow gelukkig. De bakken, kapot en heel, heb ik op de tafel gezet en ja, toen was het wel erg laat om te vertrekken. Toch netjes naar de apotheek gereden en ik was er nog net voor achten. Ze vroegen zich al af waar ik bleef want ik ben normaal wel vroeger. Maar ja, normaal vallen er ook geen fruitkisten van je muur!

Het leek wel alsof ik in de overgang was tijdens het werk. Dan weer heet, dan weer koud. En dat terwijl we een heerlijke airco hebben. Dan is het daar werken echt geen straf als het zo warm is. Gelukkig is het vandaag, ik typ dit zaterdags, heerlijk koel. Alleen jammer van het dichte raam! Maar ja, je kan niet alles hebben natuurlijk. Toen ik na stage thuis kwam, was ik best moe. Het waaide te hard om het raam open te hebben, helaas. Boven stond nog wel alles open maar ik had even geen puf om naar boven te lopen. Eerst de cits eten, want die zijn helemaal door het dolle als ik thuis kom na zo lang te zijn weggeweest. Dat zijn ze zo niet gewend!

En daarna ik met mijn eten de bank op. Pijn mijn rug en voeten altijd. Vooral nu het nog maar ene dag is. Gaat vast wel over een keer. Ik zit net zowat, hoor ik weer zo’n geluid van iets dat gigantisch valt en blijft vallen. Ik schrik me rot! Ik keek direct om maar nee, geen kistjes meer van de muur. Wat nou weer dan en waar kwam het nou precies vandaan? Nou ja, bleek 1 van de grote fotoharten, die ik in het trapgat heb hangen, naar beneden te zijn gekomen. Omdat de balkondeur nog wel open staat, en boven alle ramen, had de wind daar vrij spel blijkbaar. Wat een gedoe! En dat ding hing op een lastige plek, verzucht ik bij mezelf.

Niks aan te doen. Het is een bende in de keuken, en al die opruimbakken staan nog door de kamer en alles zit er nu door elkaar in. Omdat ik geen tijd had, heb ik het zo door elkaar in die bakken gekwakt. Ja, heel fijn, met al dat priegel spul. Ik zal er toch aan moeten geloven. En zoals altijd als ik iets verander, dan ben ik het daarna weken en weken kwijt. Tot ik het bij toeval weer tegen kom. Gelukkig ben ik niet gek te krijgen, dan pak ik toch wat anders? Dat heb ik nu ook gedaan. Zelfs dat onooglijke stuk muur heb ik zo gecamoufleerd, dat het niet eens meer opvalt.

Ja, mij wel, dus ik ga het sowieso netter maken, maar het schreeuwt je niet meer toe ‘hier woont een luie schilder die haar kistjes laat hangen als ze gaat sauzen! En dat is ook zo. Het enige dat ik zaterdag gedaan heb is de bakken voor de cits verschoond. Voor de rest ben ik, vanaf 7 uur ’s morgens, bezig geweest met al die kraaltjes en steentjes en stickers en weet ik veel wat allemaal wel niet, aan het uitzoeken geweest. Het is weer netter dan het was, dat dan weer wel En ik heb opeens plek gemaakt, en er kunnen nog 3 kistjes bij, op de grond dan wel, met wieltjes eronder. En dat komt weer heel mooi uit want er is epoxy onderweg, en ik ben bang dat ik dat ook weer erg leuk zal gaan vinden. Niet alleen om bodems te maken in dienbladen of laagjes op stenen en schilderijen.

Je kan er ook mooi voorwerpen mee maken als onderzetters, dienbladen, tafels zelfs. Maar ook kleine dingen als sierraden. Dingen als bijvoorbeeld een dierenpootafdruk met de as van een geliefd huisdier erin verwerkt. Ik heb weer veel en veel te veel leuks gezien. Heb ik weer, alsof ik niet genoeg te doen heb. Waarom is alles nou toch zo leuk!