27. aug, 2020

Er zijn zoveel tekens, je moet ze alleen willen zien!

Van de week kreeg ik zowaar eens een keertje niet een teken van mijn moeder, maar van mijn beste vriendin. Marianne was al veel te vroeg gaan hemelen, ik ben nog boos want wij zouden samen de bejaardentehuizen op zijn kop gaan zetten. En ze is hem mooi gepiept! Maar we houden contact, zo blijkt maar weer voor de zoveelste keer. Ik heb het verhaal van haar schilderij hier vast al eens verteld. Dat weet ik alleen niet helemaal zeker. In elk geval, omdat het de 22e mijn moeders begrafenis was, 3 jaar geleden dan wel, dacht ik ook even aan haar. En bijna direct, ik ging naar YouTube op mijn pc, zie ik rechts bij de aanbevolen video’s voor mij ‘Wind beneath my wings’ van Bette Midler.

Dat nummer werd op haar begrafenis gezongen door iemand, die dit voor haar wilde doen. Marianne had ook hetzelfde gevoel voor humor als ik. Dat in combinatie met mijn altijd de slappe lach krijgen op begrafenissen, was moordend. Want de dame die het zong, ging me daar toch een partijtje vals zingen! Niet normaal. Ik was er met mijn dochter, vanuit België naartoe gekomen. We keken elkaar zo zijdelings aan, en ik moest me toch lachen! Alleen al omdat ik Mar zo op haar kist zie zitten, helemaal dubbel liggend van het lachen. Ik heb zo vaak met haar totaal slap van het lachen gelegen, met kramp in onze kaken en pijn in onze buiken. Heerlijk! Om het niet aan de andere mensen te laten zien, grepen mijn dochter en ik elkaar vast, en gingen in elkaars armen staan te hinniken.

Als iedereen nou maar dacht dat we zo aan het huilen waren, dan was het goed! Om ons een kans te geven, liepen de tranen over onze wangen. Het was verder doodstil en af en toe hoorde je een van ons een geluidje maken, dat we echt niet meer binnen konden houden. Mijn hemel, dat was een moeilijk kwartiertje! Ik dacht dat ik zou stikken! Het duurde echt wel even, voor ik weer ‘normaal’ kon doen. Als Mar er zelf bij was geweest, en dat was ze ook, zou ze nog harder dan wij hebben gelachen. En onder dat liedje zie ik een ander lied staan, waar ik nog nooit van gehoord had; So long, Marianne, van Leonard Cohen! So long lieverd, ik zie je snel weer! Hoe meer je ervoor open staat, hoe meer ze zullen binnen komen. Ik verzin het ook niet, vandaar dat ik van zulke dingen altijd, indien mogelijk, een foto of screenshot neem. Bewijs kan nooit kwaad! Bewijs is soms broodnodig.

Iemand had een tekst gezet in één van de Rulof groepen, die me erg aansprak. Het is een tekst van Marieke van der Velden, die ze op Facebook heeft geplaatst. Hier is de tekst: Al meteen in Maart, toen Covid-19 ook Nederland bereikte, kwam ik een paar keer in gesprekken terecht met mensen die een hele andere visie hadden op de ziekte, namelijk dat deze amper bestond. Wanneer ik daar vragen over had was hun antwoord naar mij steeds hetzelfde: ik was nog niet wakker. Dat 'wakker zijn' klonk me toen nog wat vaag in de oren, ik kende dat niet. Want mijn ‘covid-tijd’ startte anders: Ik keek op dag 1 naar de geschiedenis, zag dat pandemieën zo oud zijn als de wereld, en kon geen reden bedenken waarom er in deze moderne tijd niet eentje zou kunnen ontstaan. Ook las ik dat het tijdelijke afstand houden van elkaar een stokoude methode is om een virus af te vlakken en zo het aantal zieken behapbaar te houden. Evenals quarantaine, of oproepen tot handen wassen. Dat was niet iets wat de overheid daar ter plekke verzon. Ik was dus niet zo gealarmeerd, behalve dan dat het klote was.

In de maanden daarna vulde mijn Facebook-tijdlijn zich steeds meer met stomende discussies, over of de overheid wel of niet de goede tijdelijke regels hanteert, over het RIVM, de bevindingen van Maurice de Hond, mondkapjes wel of niet, of Follow the Money. Begrijpelijk en interessant, ook omdat je situaties als deze op wel honderd verschillende scenario's kunt aanvliegen. Dus ik volg ze graag. Daarnaast kan ik me ook voorstellen hoe ingewikkeld het is om beleid te maken terwijl je nog niet alle info hebt, over je schouders gekeken door miljoenen mondige Nederlanders die zich sinds kort viroloog wanen. Mijn irritatie begon wat te stijgen bij de plotselinge opkomst van de woorden ‘politiestaat’ en ‘dictatuur’ voor Nederland, vaak iets te eenvoudig opgeschreven door mensen wiens wereldbeeld voornamelijk bestaat uit Ibiza en Bali. Ik heb vaak gewerkt in landen die je kunt aanmerken als politiestaten/dictaturen en zou deze mensen er graag een reisje naar toe willen aanbieden zodat ze inzien wat er werkelijk met deze termen wordt bedoeld. Nederland is dat niet.

Weer dáárnaast ontstond er nóg een andere club in onze directe FB-omgeving: degenen die overtuigd raakten dat het virus niet bestaat. Volgens een deel is er sprake van een Deep State, wat wil zeggen dat een geheime wereld-elite de controle over politiek, wetenschap, mainstream media en het bedrijfsleven heeft en een nieuwe wereldorde aan het maken is. Wij, de wereldbevolking, worden tot slaven gemaakt via chips in vaccins van Bill Gates zodat de elite - een samenzwering van pedofiele satanisten - ongestraft kinderen kan misbruiken en hun bloed kan drinken om jong te blijven. Rutte, het koningshuis, Maxima, Madonna en zelfs mijn collega’s van de 'mainstream media' zijn er onderdeel van. En guess what, volgens hen is president Trump de enige die dit kan stoppen, daarom moet hij aan de macht blijven.

"Alles komt aan het licht," zeggen ze. En als je er vraagtekens bij hebt, dan ben je nog niet ‘wakker’ of je bent een ‘schaap’. Tijd om er eens een beetje in te duiken vonden Philip en ik, want zomaar een schaap genoemd worden is ook weer zo wat. En zo lieten we Judy Mikovits, QAnon, Tom Zwitser, Robert Jensen, Bill Gates, Blue Tiger Studio, Pizzagate, Breitbart, 8Chan, Janet Ossebaard, Lange Frans, Trump, de Illuminati, Cafe Weltschmertz, De Andere Krant, 5G, George Soros, en Willem Engel van Viruswaanzin (enz) ons tuinhuisje binnen wandelen en lieten we hen uitgebreid aan het woord. Dat was niet moeilijk want de meesten worden héél lang geinterviewd (veelal door een presentator die zorgelijk kijkend z'n hoofd schudt en het vuurtje mee verder op stookt). Soms wandelde ik vijf rondjes door het Erasmuspark met m'n earpods in, en dan was een interview nóg niet klaar.

We surften van professioneel ingerichte studio’s naar slecht in elkaar geshopte foto’s, en alles daar tussenin. Hoe open we er ook probeerden in te staan, het greep ons niet. Daarna startten we een andere zoektocht, namelijk vanuit welke partijen en achtergronden de meeste van deze programma’s en artikelen eigenlijk komen… Dát greep ons wel. We kwamen bij een aantal uit op antisemitische clubs, klimaatontkenners, conservatief-religieuzen, homofoben, anti LGBTQ-ers en anti-islam en anti-immigratie. Maar ook Blue Tiger studio - vaak gedeeld door mijn FB-vrienden - die gewoon rechtstreeks verbonden blijkt aan Forum voor Democratie.

Het was precies in déze TV-studio dat Willem Engel twee weken geleden alle ruimte kreeg om te suggereren "dat het punt gekomen kan zijn dat mensen met rieken het Tweede kamer gebouw gaan bestormen en we een herhaling gaan krijgen van de gebroeders de Witt" (moord op politici in 1672). Een zeer slimme manipulator met een hele andere agenda dan zijn volgers denken. Het gaat een hete winter worden tot aan de verkiezingen in maart volgend jaar.. Wat ons zo verbaasd is dat juist bovenstaande extreme mediums worden gedeeld - zonder vooronderzoek - door grotendeels vredelievende vrienden 'omdat ze de mainstream media niet meer geloven’ en ‘zich van hun vrijheid beroofd voelen’ (terwijl ik me ook afvraag, waar is nou precies je vrijheid afgepakt?). Ze willen niet ‘dat angst regeert’ maar verspreiden tegelijkertijd juist angst op een hele nare manier.

Ik kan niemand zeggen wat hij/zij moet geloven. Ik zeg ook niet dat ik de waarheid weet (m’n werk heeft me geleerd dat dé waarheid, maakt niet uit waarover, altijd uit duizend grijze lagen blijkt te bestaan). Wat ik wel voel is dat het me ergens ook diep raakt dat we mensen die toch ook dichtbij ons staan steeds verder van ons af zien drijven. Het speelt ontzettend in kringen rondom ons (vooral in Amsterdam), daarom wilde ik er dit stuk over schrijven. Ik hoop dat we elkaar altijd kunnen blijven bereiken.

Dat wilde ik toch even delen met de rest van de wereld, die het nog niet gelezen hadden! Ik had het zelf niet mooier kunnen verwoorden. Bovendien had ik de puf niet om dat allemaal op en uit te zoeken. Ik wist dat toch al wel, vanzelf en van binnen. Maar toch fijn als iemand dat dan wel heeft gedaan. Wat ik al zei, soms is bewijs nodig om anderen te overtuigen. Ik? Ik vertrouw altijd op mijn gevoel… Daardoor wel weer een erg lange blog, sorry!