31. aug, 2020

Waar je niet dood van gaat, word je sterker van...

Een jaar geleden nam ik een beslissing en ik had geen flauw idee, hoeveel ellende ik daarmee op mijn hals zou halen. Het heeft er me zelfs bijna aan onderdoor laten gaan. Maar, en dat was hard knokken, ik ben daar toch weer bovenuit gekomen. Ik kan met recht zeggen, dat ik nog steeds achter die beslissing sta. Ik kon niet anders dan doen wat ik gedaan heb. Maar makkelijk was het niet. Veel dingen waar je enorm van groeit, zijn uitermate pijnlijk. Maar je groeit ervan, in de geest. En de beslissing die ik nam, die bevatte ook, dat ik mezelf niet meer weg zal cijferen. Voor niemand meer. En waar ik eerst nog twijfelde of ik het wel had moeten doen, weet ik nu, dat het goed is zoals het is.

Soms moet je dingen loslaten, hoe pijnlijk dat ook is, omdat ze je kapot maken anders. En dat was bij mij het geval. Ik liep al jaren en jaren op mijn tenen, ik slikte alles, pikte alles. Soms riep ik in mijn wanhoop wel eens wat, maar uiteindelijk werd dat allemaal weer een soort van weggewuifd. En dan gingen we weer door zoals het altijd al gegaan was. En als je bang bent om iets kwijt te raken, dan ga je rare dingen doen om dat juist te voorkomen. Alleen is dat meestal niet zo goed voor je.

Terugkijkend, had ik deze beslissing jaren geleden moeten nemen. Ik verdien op zijn minst een klein beetje respect, gewoon omdat ik mens ben. En in sommige gevallen verdien ik zelfs vele malen meer. Als dat niet kan, moet je dat niet lijdzaam over je heen laten komen. Dat deed ik dus. Ik leed er enorm onder maar ik zei er niets van. Ik had dat al heel lang geleden niet meer moeten pikken. Maar ja, de kruik gaat te water tot hij barst. En elke keer kwam er weer een barstje bij, elke keer weer kwam er meer pijn. En toen kwam vorig jaar opeens een ultieme pijn, die zo groot was, zo heftig, dat ik het niet meer kon verdragen.

Dat was het strootje, waardoor de kameel zijn nek brak. Ja, ik heb 2 bulten dus misschien kom ik daarom met die kameel, weet ik veel. Maar het was over, uit. Ik kon niet meer, ik had mijn limiet bereikt. Grenzen die ik keer op keer was blijven bijstellen, die steeds weer werden opgerekt, die waren opeens hun rek kwijt. De koek was  gewoon op. Ik voelde me gebroken en dat heb ik toen opgeschreven. Een soort van opsomming waar ik al doorheen was gegaan, en dat wat er nu was bijgekomen gewoon teveel was. Dat werd totaal anders opgevat dan ik het bedoeld had, en alle contact werd verbroken, van de ene op de andere dag.

Ik had alles kunnen bedenken maar dat niet. Het heeft een tijd geduurd, voor ik weer uit dat inktzwarte gat kon komen. Ik ben er niet aan doodgegaan maar er is wel iets in me gestorven erdoor. Ik wilde zo rond december vorig jaar, tot zeker eind januari ook niet eens meer leven. Maar dan stuurt PeeT me, uit het niets, opeens een liedje, van Cher, en ze zegt me, dat zoals ik me nu voel, ook vergif is voor mijn ziel. En daar schrik ik van. Dat wil ik niet! Ik begrijp het ook wel. Het liedje en haar opmerking is het begin van mijn omhoog krabbelen, weer terug het licht in. Maar het heeft me veel gekost om zover te komen. En ook hier, als je er niet dood van gaat, dan word je er sterker van. En dit was een flinke hoor, deze kwam goed aan. Zo hard, dat het me bijna mijn leven kostte.

Ik had wel het geluk, dat ik in die opleiding zat. Omdat ik het zo interessant vind allemaal, had ik iets om me op te storten. In het begin door alles wat niet werkte en niet klopte, was het even lastig maar daarna begon ik er weer in te komen. Ik stortte me er zo totaal op, en dat leidde me ook veel af. Anders was het vast nog erger geweest voor me. Dit heeft me ook deels wel gered van totaal wegzinken in verdriet. Maar ik ben er doorheen, ik ben er weer. Het overvalt me, net als rouw om een overledene, met golven en de pijn zal nooit weg gaan. Die pijn draag ik, net als de rest van alles wat in mijn ‘rugzak’ hoort. Ik zou een Samsonite op wieltjes moeten hebben, denk ik zo.

Ik ben er niet slechter op geworden, wel wijzer en sterker. Dat is niet zo gek natuurlijk, als je je bedenkt dat druiven vermorzeld moeten worden om wijn te maken. En diamanten, worden alleen gevormd onder hoge druk. Olijven moeten worden geperst om olie van te kunnen maken en zaadjes groeien alleen in het duister. Dus niet zo gek, dat als je je vermorzeld voelt worden, onder druk staat, of uitgeperst wordt en voelt dat je in het duister zit, dat dat eigenlijk betekent dat je in een prachtige proces zit dat transformatie heet. Want dat is wat er dan gebeurt. Als je zo’n harde tik krijgt als ik, waardoor je in een ongewild rouwproces wordt gegooid, en je gaat er niet aan onderdoor, dan gebeurt er wel iets met je.

Ik besef nu als geen ander, dat ik mag zijn wie ik ben. Dat er veel mensen in mijn omgeving zijn, die nog niet zo denken en voelen als ik. Maar dat dit niet wil zeggen, dat ik me dan maar pijn moet laten doen. Ik mag daar afstand van nemen. En dat doe ik dan ook. Ik kom in alle gevallen nu, nadat dit me duidelijk werd, voor mezelf op. En dat gaf me toch een goed gevoel in een aantal situaties. Daar zou ik anders weer lijdzaam hebben toegestaan dat het zo gebeurde en nu niet meer. En dat is een keuze die ik gemaakt heb. Klaar ermee, ik ben ook belangrijk. Dat laatste was dan ook wel de belangrijkste les van al!

En als ik dan ook nog eens besef dat geluk een keuze is, zijn we nog veel verder. Want niets kan je gelukkig maken, tot je ervoor kiest om gelukkig te zijn. Geluk komt niet náár je toe, het kan alleen van binnenuit komen! Het komt uit jezelf! Tel je zegeningen, kijk naar de mooie dingen, focus je op het goede, niet op het kwade. En als je dat doet, dan zal je zien dat al je angsten en al je pijnen langzaam maar zeker zullen verdwijnen. Ik kan me met recht weer goed voelen, niet dat alles zomaar weg is, maar ik draag het. Hoe zwaar het me ook valt, het hoort zo te zijn. Ik heb op vele vragen antwoorden gekregen, doordat ik in dat transformatieproces begreep wat er aan het gebeuren was met me. Al zal mijn liefde voor eeuwig zijn, wil niet zeggen dat ik over me heen moet laten lopen. Het was verstandig voor mij en mijn eigenwaarde, dat ik die stap heb genomen.

Daar hielp ook die hele corona periode me bij, die kwam dat na mijn opkrabbelen nog even bevestigen. Heel even kreeg ik weer een nekslag, toen ik zo erg ziek was. Niet door het ziek zijn maar wat er tijdens gebeurde. Door hoe het gebeurde en wat er gebeurde, kon ik opeens zien, zover staan ze van mij af, zo totaal anders zitten we in elkaar. Het gaf me nog meer kracht, en het weten, dat het zo heeft moeten zijn. Zo verschillend mensen kunnen denken, zo tegengesteld, dat je niet eens in dezelfde wereld lijkt te zijn. Iets dat ik de laatste tijden steeds laat zien ook, met die foto’s van komt de kat de trap op of af, zie je het raam links of rechts.

Als je zo totaal anders bent, op een totaal ander niveau functioneert, dan kom je erg moeilijk bij elkaar in de buurt, qua voelen. Als je sowieso al anders bent, en je weet, wat je ook gedaan zou hebben, het zou never nooit goed zijn geweest, dan is het toch klaar? Of ik nou linksaf zou gaan of rechtsaf, omhoog of omlaag, lachend of huilend, alles zou me sowieso verweten worden. Dus dat afscheid van augustus vorig jaar, om erg goede redenen, is niet verkeerd geweest. Het is goed zo, het is klaar. Al heeft de laatste gebeurtenis tijdens mijn ziek zijn van corona, me wel een doel gegeven, iemand voor wie ik mijn boeken zal schrijven en aan haar zal ik ze ook opdragen. Voor haar zijn ze bedoeld.

Ook een vriendschap van een aantal jaar viel plots weg, omdat er een masker af viel door de corona periode. Zoals veel mensen vanaf toen hun maskers lieten vallen. Ik vroeg me steeds al af, waarom doet die persoon van die lelijke dingen steeds zeggen, en dan weer volop cadeautjes geven? Dat is toch vreemd? Maar omdat ik nu voor mezelf opkom, zei ik er dan ook steeds wat van. En in mijn hoofd maar proberen uit te zoeken, waar dat nou door kon komen! Gelukkig, haar masker viel met een klap van haar gezicht, en ik begrijp nu waar dat allemaal vandaan kwam.

Iemand proberen naar beneden te halen, door opmerkingen, maar dat verbloemen, door direct daarna weer cadeautjes te sturen. Dan valt het gemene niet zo op. Nou het viel wel op hoor, maar ik begreep het maar niet. Daar kan je ook maar beter vanaf zijn, dat heb ik ook alvast weer weg kunnen strepen, van mijn oorzaak en gevolg lijstje. Het was direct klaar daardoor. Ik was even flabbergasted, maar toen begonnen de antwoorden over het hoe en waarom binnen te komen. Zo mooi, hoe dat werkt bij mij.

Ik heb nogal wat transformatieprocessen doorgemaakt de laatste jaren. De verandering in mezelf is ook enorm hard gegaan. Ik heb zoveel te vertellen, dat ik blij ben om over een paar maanden van de opleiding af te zijn. Dan kan ik weer verder gaan met schrijven want oh wat heb ik veel te vertellen aan degene voor wie mijn boeken nu bedoeld zijn. En dan zal ik ook eeerlijk zeggen, dat is mijn kant, mijn perceptie. Dat is vast niet de hele of totale waarheid maar wel mijn waarheid, waar ik geen woord in lieg en ook mezelf niet in spaar, maar wel elk woord recht uit mijn hart opschrijf. En daar gaat het om…