2. sep, 2020

Dieren laten pootafdrukken achter in je hart...

Vorige week kreeg ik opeens weer te zien, dat het ondertussen al 5 jaar geleden is, dat ik Sam moest laten inslapen. Vijf jaar geleden pas?! Mijn hemel, het lijkt wel een heel leven geleden! Wat is er veel gebeurd in die jaren, dat is bijna niet normaal meer! Nou ja, het ging al vanaf 2013 met allerlei grote gebeurtenissen die me de adem benamen af en toe, gigantisch hard! Zo verloor ik eind januari 2013 Casper, mijn grote liefde, mijn lichtje, mijn clowntje. En daarna leek er een orkaan met gebeurtenissen om me heen te komen, en zat ik nog maar hele korte periodes even in het oog, om erna weer in de storm te worden meegezogen. Ik begrijp nu waarom mijn haar altijd zo wild zat!

Tussen het verliezen van Casper en Sam, zit ook nog 2,5 jaar en ook daarin gebeurde weer veel. Zo wilde ik geen huisdieren meer, nadat Sam weg viel, te veel pijn. Ik zit alleen nu met meer dieren in huis, dan ik ooit gehad heb. Dus kleine tip, wees voorzichtig met wat je zegt, want er kan wel eens de draak mee worden gestoken. Ik heb ook zo het idee, dat dit bij mij wel vaak gebeurt, maar dat is een ander verhaal. Het zien van die post, van vijf jaar geleden, bracht me weer eens aan het wandelen over de Laan der Herinneringen.

Dat is altijd bitter zoet, als geluk en pijn vermengd tot een dragelijk en vreugde brengend geheel. Want ze kunnen veel van je afpakken maar je herinneringen zullen er altijd blijven. Daar ben ik wel blij mee. En ik probeerde de nare en de pijnlijke zoveel mogelijk weg te houden, al proberen die af en toe de boel te komen verstieren. De mooie laat ik met liefde en plezier toe. En dat is niet omdat ik het niet wil zien of voelen. Nee, ik heb het allemaal meegemaakt, een plaatsje gegeven en ik hoef er niet voor te blijven bloeden. Wat ik de laatste dag van de vorige maand ook al zei, ik kies ervoor om gelukkig te zijn. En ik koester de mooie dingen en ik doorleef de pijnlijke.

Ik denk over al die pijnlijke dingen altijd lang en hard na. Ik kijk dan vooral naar mezelf, hoe deed ik, was dit de bedoeling, had ik het anders kunnen doen, had ik liever moeten zijn, of juist wat harder? En als ik alle kanten belicht heb, en mezelf op alle fronten heb gezien, want ik kijk zeker naar wat ik juist fout deed en wat ik volgende keer beter moet doen, dan zet ik het weg.

Hup, in de kast ermee. Ik heb ondertussen een enorm kabinet, waar van alles staat en daar staat het goed. Af en toe ontsnapt er eentje, maar die doorleef ik dan weer even en dan gaat hij weer terug op de plank. Zo doe ik dat, en zo voelt dat goed voor mij. Ik heb geen spijt van de dingen die er gebeurd zijn, van niets. Ja natuurlijk had ik liever een aantal dingen anders zien lopen. Maar ja, of dat waren lessen voor mij, of dat waren lessen voor mensen die ik lief heb. En die wil je niet missen want je wil toch groeien? Je wilt toch beter worden dan je al bent? Tenminste, ik wel. Ieder het zijne, zullen we het maar op houden.

De mooie haal ik graag op, daar heb ik die laan voor waar ik dan wandel. Heerlijk struinen, en nu kwam Sam bij me lopen. Hoe lief was hij wel niet! Altijd bang voor de hele wereld, behalve voor mij! Oh wat vond ik dat rot, dat hij toen hij zo klein was, zo naar was behandeld door die nare ex van mij. Want die kon mij niet meer raken, maar dan probeerde hij dat toch via mijn kat, waar ik zo dol op was! Ja, naar sujet was dat, blij dat ik daar levend van af ben gekomen. Al scheelde dat ook niet veel. Gelukkig ben ik toen met Sam en Casper terug in Nederland komen wonen. En Sam en Casper, mijn hemel, dat was ook water en vuur hoor. Had ik weer, 2 katten die een hekel aan elkaar hebben! Ook daar ging het wel eens tot bloedens toe te keer. Alleen had ik dat nu eens niet willen meemaken.

Nadat Casper overleed, heeft Sam nog 2,5 jaar het rijk alleen gehad. Mensen wilden me een kitten geven, omdat ik zo ontroostbaar was na Casper. Hoe verleidelijk dit ook was, en hoe graag ik dat ook wilde, ik kon dat Sam niet aandoen! En dus bleef hij alleen, tot het ook voor hem tijd werd om naar de regenboogbrug te gaan. En daar zit hij met nog vele anderen, op me te wachten. Die horen bij mij en zullen ook altijd met me verbonden blijven. En nu heb ik er zelfs 5 die een hekel aan elkaar hebben. Oké, niet allemaal en niet altijd ook maar het is wel af en toe afzien hoor, hier. En toch, ik krijg er ook veel voor terug.

Vanaf ik vrijdag van stage terugkwam is het hommeles met Sunshine, met zowat alle 4 de anderen en ik word er een beetje moedeloos van. Ik dacht namelijk dat het zo goed ging, maar dat zal de hitte wel geweest zijn. Dat maakte dat ze geen puf hadden om vervelend tegen elkaar te doen. Kijk, de anderen zouden best wat vriendelijker tegen hem kunnen zijn hoor. Dat sluit ik ook niet uit. Maar zoals hij al vanaf vrijdag ochtend vroeg met een gezicht als een misselijke oorwurm door het huis loopt en op iedereen weer chargeert die maar beweegt, is echt niet leuk meer.

Toen ik vrijdag dus thuiskwam, leek het wel alsof ze allemaal hadden uitgerust en wel speciaal om mij het leven zuur te maken. Man man man, ik werd er gek van. Gegil om de haverklap en plukken haar door de lucht. Op een gegeven moment ben ik heel even uit mijn plaat gegaan en dan zijn de meesten wel onder de indruk. Ja, behalve Sunshine zo lijkt het wel. Ik liep gewoon te trillen van boosheid. Hij doet zo ontzettend ongedurig. Heel irritant mauwen, echt dat geeft me het gevoel van een jengelende kleuter! En dan rondlopen, en geloof het of niet, zal eens proberen het te vangen met de camera, als dat mocht lukken, met een gezicht dat op onweer staat. En er hoeft maar 1 van de andere 4 langs te lopen of in de buurt te komen, en hij vliegt er als een idioot op af. Logisch dat die zich sowieso al rotschrikken.

En dan aan de bank krabben, met iets van 80 krabpalen in huis. En niet dat hij dat niet weet hoor, nee, want hij staat me aan te kijken terwijl hij het doet. En net ook, ik geef hem op zijn kop omdat hij er weer eentje onder de bank jaagt, en hup, nu dus aan de achterkant, zodat ik het goed kan zien. Hij doet het dus echt expres, omdat hij weet dat het niet mag. Mij maak je niets anders meer wijs hoor. Hij joeg net al Moonlight naar boven, en nu vliegen de plukken haar van Aurora weer over de treden. Ik ben hem een beetje beu en dan kom je zo in een neerwaartse spiraal want hij is net zo gevoelig als ik en hij pikt mijn emotie richting zichzelf op.

Ik ben nu zover, ik kan wel blijven schreeuwen tegen hem, het helpt toch niet. Ik laat het gaan, slaan ze hem weer een bloedend oor, dan is het zijn eigen rot schuld. Zo. Ik heb gezegd. Ze zoeken het maar uit. Ik ga even mijn bed verschonen en boven stofzuigen. Dat jaagt ze altijd allemaal wel weer naar beneden en voor de rest, ze zoeken het onderling maar uit. Ik ben klaar met zijn nukken. Hij zal het vol moeten houden, met de anderen ook, tot we eventueel een tuin krijgen. Dan kijk ik wel verder. Als ik een veel kleinere woning krijg met een balkonnetje, tja, dan denk ik dat ik dan toch op een andere oplossing moet komen. Alleen ik ben geen doemdenker, ik zie het wel. Ik reken op dat leuke, precies goede huisje, met tuin. Dus eh, Universe, bedankt alvast daarvoor! Ik kan niet wachten tot ik er woon en alles op orde heb!