5. sep, 2020

DHL Fail nr 10.789…

Vorige zaterdag was het weer eens bal met DHL. Hoe vaak zal ik het daar nog over moeten hebben hier? Jeetje zeg, dat dat bedrijf nog bestaat is eigenlijk een wonder. Volgens mij alleen maar door hun redelijke monopolypositie. Ik zit nog op de epoxy te wachten, tot ze die ook binnen hebben, maar ik kreeg wel vast de 2e bestelling. Daar zaten silicakorrels in, om bloemen en dat soort dingen te drogen. Dat ga ik straks gebruiken als ik de epoxy binnen heb en als er, na een laagje te hebben aangebracht bij sommige van mijn schilderijen en dienbladen, nog genoeg over is om wat kunstwerkjes mee te maken. Ik heb nog geen flauw idee hoeveel je nodig hebt voor bepaalde dingen. Het is hier weer eens, zoals altijd, een zelf lerend proces. Duurt wat langer, je maakt wat meer fouten maar je vergeet ook niks meer.

De chauffeur riep, zodra ik hallo zei door de intercom, dat ik de deur open moest doen. Ook goedemiddag, fijn dat je er bent… Eikel. Hij smeet de dozen zo de hal in, zeker weer zo eentje die bang is dat hij een trap op moet. Echt hoor, vindt dan een beroep dat wel bij je past, als je het er zo zwaar mee hebt. Kom effe gauw zeg! Ik hoorde het al, er was iets lek en het was vast de verpakking van de silicakorrels. Ja hoor, en die liepen ook door de kieren van de doos weg, dus ik liet een heel spoor achter me. En aangezien zo’n doos nogal prijzig is, vond ik dat behoorlijk zonde. Ook in mijn keuken was het een stuiteren van silica korrels door de tent maar ja, ik kon het niet tegen houden, want het kwam door alle kieren van die doos.

Nou ja, ik heb ze gemaild, hoe het aan was gekomen. Ze hebben al gereageerd en gevraagd of ik foto’s had gemaakt, ja dat had ik hoor. Alleen de hoeveelheid die onderweg verloren is gegaan, die zie je uiteraard niet. En bovendien is het vrij lastig foto’s nemen van ietsie pietsie kleine doorzichtige korreltjes. Die foto's heb ik net (maandag de 31e) terug gestuurd naar ze. Ze staan bekend om hun erg goede service bij Polyestershoppen dus ik zie het nog wel. En anders pech gehad. Dat was de zaterdag, die gelijk zijn glans verloren had. Ik doe graag dramatisch want oké ik was boos en dan is het over en klaar. Ga ik weer lekker verder. (even update, ik krijg gewoon een hele nieuwe verpakking van de silicakorrels! Ik krijg natuurlijk nog die epoxy binnen, daar zitten we op te wachten, met smart ja. Het klopt dus wat ik al hoorde, erg goede service. Misschien moeten die weekend chauffeurs van DHL daar eens even opgevoed worden of zo! Blij mee!!!)

Er lijkt niet zoveel uit mijn handen te komen, want ik ben me aan het inlezen en filmpjes aan het kijken van hoe je moet werken met die epoxy en wat veilig is, wat wel en wat niet kan. Ik vind het me toch leuk! Oh jeetje, als het werkt bij mij, en ik ben er niet allergisch voor, dan ga ik erg leuke dingen maken. En ik ben aan het zoeken geweest online naar zand en schelpen maar ik ga dinsdag weer even buurten bij Petra B. Natuurlijk gaan we dan naar het strand, iets wat voor ons beiden het leukste van al is. Heerlijk uitwaaien of weg regenen of weet ik veel. Maar strand is altijd goed, weer of geen weer. En dan kan ik gelijk zand en schelpen meenemen. Al vind je niet snel dooie zeesterren of van die grote mooie, het kan ermee door.

Ik had de zondag willen gaan schooieren buiten, op zoek naar bloemetjes, takjes, blaadjes en steentjes. Maar het regende aan een stuk door en ik had het koud. Zelfs na het stofzuigen en opruimen had ik het koud. Ik kreeg het wel warm want ik was al vanaf zaterdag op zoek naar 2 hele grote plaids. Ik het er 4, 2 roze/wit/grijs en 2 grijs. Die gebruik ik als sprei omdat de cits het allemaal fijn vinden om op mijn bed te gaan liggen. Al heb ik mijn bed met de verkeerde stof bekleed en krijg ik het haar er niet meer af gestofzuigd. Heel irritant maar ja, inschattingsfoutje. Zoiets moet je altijd even uit proberen. Zou ik ooit nog zoiets ondernemen, dan neem ik die fluffy lavendel van de krabpaal. Daar zie je niks op. Nu heb ik een soort kattenharen ombouw. Ik laat het erger worden en zeg dan dat het zo hoort, lijkt me beter. Hier valt niet tegenaan te werken.

Maar plaids had ik het over. En die 2 grijze, die kon ik nergens vinden en die 2 roze, die gingen, net als de rest van het beddengoed, de was in. Zaterdag dan maar even zonder plaids, maar ja, ze kunnen toch niet weg zijn? Ik had veel te wassen dus de 2 roze plaids waren pas zondag aan de beurt. Ze gingen wel gelijk de droger in. Ondertussen was ik me weer rot aan het zoeken naar die grijze 2. Niets en nergens. En het zijn echt 2 van die hele grote pakketten. Hoe goed je ook kan vouwen of rollen als Marie Kondo, die krijg je niet kleiner. Onmogelijk dat ze weg zijn. Ik hoor de droger piepen en ik geef het op. Dan gaan de roze er maar weer op.

Als ik die er net op heb liggen, valt mijn oog opeens op het zilveren kastje, dat ik voor niets gebruik. Net zoals mijn oog er een tijdje terug ook op viel, toen ik de grijze plaids weer op de tafel had gelegd. Toen dacht ik, zo, daar kunnen ze mooi in natuurlijk. En daarna ben ik ze vergeten, tot ik ze nodig had. Ik schoot in de lach, misschien wilden ze nog even vakantie van hun harige bstaan? Wie weet? In elk geval, de rozen liggen er weer voor een weekje. Ook goed, die vind ik eigenlijk ook mooier.

Het gaat nog steeds goed met het intermittent fasting wat ik aan het doen ben. Ik voel me er prima bij en ik heb geen idee of ik afval of niet. En dat boeit me ook niet echt. Wat me wel boeit is dat ik me er heel lekker bij voel. Dat is vele malen belangrijker. Dit pas bij mij, ik heb het nooit fijn gevonden om te ontbijten! Daar had ik als kind altijd al mot met mijn moeder over, want die wilde me anders de deur niet uit laten gaan. Ik merk ook dat mijn eetpatroon spontaan wijzigt. Ik eet, zodra dat na de 16 uur vasten mag, soms 15 of 14 uur, wisselt een beetje maar altijd meer dan 13 uur, dat voelt lekker voor mij. Ik eet dan iets lichts, een beetje cornflakes met halfvolle melk of zo, of een broodje.

Op stage eet ik gewoon broodjes en mijn 1e koffie ook pas natuurlijk, zolang ik die nog met zoetjes drink. En als ik thuis kom ben ik moe en eet ik iets makkelijks. Maar de dagen thuis, merk ik dat ik in de avond eigenlijk niet zo’n zin heb in echt avondeten. Ik eet dan liever iets lichts of zo. Ik heb geen idee hoe het komt, want ik ga normale tijd naar bed. Niet speciaal vroeger of zo. Maar het lijkt wel, alsof ik dan te vol zit. En dus eet ik rond een uurtje of 3 mijn aardappeltjes met zeezout en rozemarijn en verse snijbonen. Dat soort dingen.

Het viel me zelfs op dat ik naar de keuken liep, zin in een snack en dat ik enthousiast een appeltje uit de koelkast pakte. Ik kon geen appels meer eten, maar ik begrijp nu, dat dit komt omdat ik de schil niet wegkrijg. Ik krijg er maagpijn en zuur van, behalve als ik ze schil. Dan gaat het prima en nu geniet ik weer van mijn appeltjes. Ik vind ze heerlijk en ben blij dat ik ze zo wel kan eten. Dan eet ik in de avond, zo rond 7 uur nog iets of ik neem een beschuitje op plakje ontbijtkoek bij de koffie en dan heb ik echt wel genoeg. Voor negenen de laatste koffie of cola light en dan lekker een flesje bruiswater. Pas rond 12 uur de volgende dag ga ik weer eten. Soms iets vroeger en soms iets later. Ik vind het zalig. Je kan wel zeggen dat ik iets heb gevonden dat heel erg bij me past en erg gezond is. Als ik er toevallig van afval, dan is dat mooi meegenomen. We gaan het zien.