6. sep, 2020

Het lichaam is de stem van je ziel...

Gisteren schreef ik over dat ik voel dat er dingen aan het veranderen zijn bij mezelf, wat eten en dat soort dingen betreft. Ik heb al jaren strijd gehad met de weegschaal en die strijd is nu over. En al heb ik nog die meeste kilo’s die ik kwijt wil, ik heb toch gewonnen. Gewoon omdat ik het gevecht niet meer aan ga. Het had even wat voeten in aarde maar ik heb iets gevonden, een manier van eten, die bij me past. Normaal eten, zoals de meeste mensen op de wereld, 3 maaltijden per dag, tussendoortjes en af en toe wat lekkers, dat lukte me na al die crash diëten niet meer. Ik werd van elke hap dikker. Omdat mijn lijf in de ‘oh jee straks is het weer hongerwinter modus’ ging, zodra ik ging eten.

Nu, met het intermittent fasting, eet ik anders in de 8 uur die ik wel eet, en eet ik gewoon 16 uur niet. En dat patroon blijkt heel erg bij mij te passen. Ik ging gisteren even bij de ijskast staan om 8 uur ’s avonds, want ik kon nog een uurtje eten. Maar ik stond me daar te bedenken dat ik me nog steeds voldaan voelde en ben weer omgekeerd en nam in plaats van iets te eten een slok cola light, nu dat nog mocht. En vanaf 9 uur ging ik over de bruiswatertjes. En dat vind ik ook goed, het is nat en het bruist en het is alleen niet zo zoet. Who cares.

Of ik er nu wel of niet van ga afvallen, het maakt me niet eens meer uit. Ik ben er klaar mee. Ik hoef geen bikini shoot meer te doen, of me te schamen voor mijn lijf door een partner die eisen stelt. Heerlijk eigenlijk! Ik voel me steeds beter, het gaat allemaal steeds beter en er komen steeds betere dingen aan. Ik heb niets te klagen. Straks diploma, baan, leuk huisje met tuin. Dan kan er nog maar weinig stuk. Dan kan ik na de verhuizing me weer gaan toeleggen op het schrijven. Die eerste twee boeken, die moeten er komen. Dat ben ik aan mezelf en aan nog iemand verplicht. Maar de strijd met eten, die ga ik niet meer aan. Daar ben ik ook alweer klaar mee. Dit is het jaar van klaar zijn met van alles blijkbaar.

Ik krijg altijd mailtjes over de Akashics van Teri Uktena, in het Nederlands Akasha kronieken genaamd. Ook in de Rulof boeken wordt erover gesproken, hij noemt het ook de Tempel der Ziel, waarboven staat, in Geestelijke taal staat “Mens ken Uzelf”. het Boek des Levens kun je daar vinden in  die Tempel, het boek van elk leven van jou, maar ook van elke andere ziel. Teri kan je een reading geven, of je leren hoe je zelf bij je Boek der Zielen of Boek des Levens kan komen. Bij deze Amerikaanse dame heb ik eens ergens in 2014, een sessie gehad en heeft zij in mijn ‘boek des levens’ gelezen. Omdat ik wat dingen wilde weten en het was heel frappant.

Zij leert dus ook mensen hoe je dat zelf kan doen, ze schrijft veel en elke week krijg je een mail met uitleg over van alles en nog wat in het leven, en waar het vandaan komt of hoe dat zit. Toeval bestaat niet en ze stuurde vorige week een mail over hoe dat zit met je lijf en je gewicht. En ik moet zeggen, het klonk me super logisch in de oren. En daarom plaats ik het hier, omdat ik denk dat nog meer mensen dat wel zouden willen weten. Of op zijn minst er eens over na zouden kunnen gaan denken. Hieronder volgt wat zij schrijft in die mail.

Het lichaam is de stem van de ziel. Ons lichaam is een van onze belangrijkste bronnen van wijsheid en spirituele begeleiding. Vertrouwen is bijvoorbeeld iets dat ons wordt geleerd te zien als een emotie of een concept. Het moet een beetje als liefde worden ervaren, waar we het aan iemand kunnen geven, het geweigerd of misbruikt kunnen worden, en onszelf het gevoel geven of niet. Vertrouwen is echter eigenlijk iets fysieks. We leren vertrouwen door te doen en door de acties van anderen. Baby's leren hun handen te vertrouwen door het drinken uit bekers te beheersen. Ze leren hun stem te vertrouwen door effectief te communiceren. En ze leren hun benen te vertrouwen door erop te lopen.

Als volwassenen testen we een brug met onze voeten voordat we er ons volle gewicht op vertrouwen. We vertrouwen op ons vermogen om iets op te pikken door een beetje druk uit te oefenen om het te voelen. We leren vertrouwen op ons oordeel door er actie op te ondernemen en zo zowel externe als interne validatie te verkrijgen. Ons vertrouwen wordt geschonden, niet door de  gedachten van anderen, maar door de acties die ze ondernemen en de woorden die ze spreken.

Onze lichamen bevatten de wijsheid of we iets kunnen of moeten vertrouwen. Ze zijn ook de middelen waarmee we onszelf en onze weg naar de wereld manifesteren. Overweeg om je tanden te poetsen. Simpel toch? Je begrijpt wat daarvoor nodig is. En je kunt het verlangen hebben om dit te doen, evenals tanden poetsen. Je hebt handen en een tandenborstel en tandpasta en de vaardigheden om ze allemaal op de nodige manieren te gebruiken. Dit doet er echter allemaal niet toe als je jouw bovenlichaam niet in de buurt van de gootsteen kunt krijgen.

De onderste helft van ons, het epicentrum van ons fysieke leven, is wat ons in staat stelt om al dit denken en voelen van het bovenlichaam te gebruiken om ons te manifesteren. Het is gedeeltelijk waarom we het een spiritueel pad bewandelen noemen in plaats van het te denken of te voelen. Het is ook waar de wijsheid van onze ziel het luidst en het duidelijkst is. Terwijl de geest vol rechtvaardigingen, excuses, valse verhalen, zou moeten, verwachtingen en probleemoplossing is, zijn de ziel en het lichaam alleen geïnteresseerd in heelheid en de waarheid.

Knieproblemen komen voor bij onbuigzame mensen, rugklachten ontwikkelen zich voor degenen die zonder ondersteuning leven, nek- en schouderpijn komt voor degenen die het gewicht van de wereld dragen, en schildklier problemen komen soms voor bij degenen die weigeren al te veel te doen. In plaats van deze dingen te zien als lessen die we moeten leren, straffen voor slecht gedrag of dingen die moeten worden ondergaan, kan het helpen om ze te zien als berichten of wegwijzers die ons wijzen op een betere relatie met onze ziel en het doel van onze ziel. Een bekend voorbeeld hiervan is vet.

Afgezien van hoe disfunctioneel de westerse cultuur is rond lichaamsproblemen op dit punt, hoe we zijn weggegaan van de Venus van Willendorf als een archetype, zelfs voorbij de oude Griekse lichaamsnormen, en naar een George Balanchine die de esthetiek van een magere tienerjongen niet kent, wordt momenteel geleerd om vet te zien als een vijand die moet worden bestreden, gecontroleerd en verslagen. Vet is echter nodig om ons lichaam op een gezonde manier te laten functioneren en een van de meest cruciale rollen is als opslag. Fysiek vet slaat energie op, dus we hebben iets te gebruiken als een tijger besluit ons te achtervolgen of we moeten ons hele leven in een oogwenk inpakken om te profiteren van de geweldige baan die vereist dat we volgende week in een ander land zijn.

Energetisch slaat het lichaam alle dingen op die we niet hebben of nog niet aankunnen. Al het trauma dat niet is verwerkt, de dingen die mensen zeiden maar die we toen niet konden opnemen of overnemen, de herinneringen die te moeilijk, kostbaar of emotioneel zijn om in onze hersenen rond te laten rennen, de dingen die we zullen bereiken wanneer we 'een rond collegegeld krijgen' en meer. Het is dus geen wonder dat we de laatste 5-7 pond niet kwijt kunnen, we komen aan als dingen moeilijk zijn of we worstelen met emoties gedurende meer dan een dag of twee, of er gebeurt iets traumatisch met ons. Alle informatie en energie moet ergens heen gaan totdat we onszelf voorzichtig genoeg, zorgvuldig genoeg, veilig genoeg kunnen vasthouden om het weer naar boven te halen.

Tot zover vandaag, vooral na dit laatste stukje, dacht ik ‘goh ja, dat klinkt heel erg logisch zelfs! Dat is het waarschijnlijk ook dat toen alles leuk was in mijn leven en baan, ik een redelijk normaal gewicht had, ervoor was er veel ellende, en erna ook en als ik terug kijk, vanaf dat begon, begon ik ook weer te groeien. En dat het op die manier werkt, lijkt voor mij dus op de een of andere manier overeen te komen. En door hoe zij het zo uitlegt, is het opeens logica. Morgen plaats ik de rest van haar verhaal. Er komt nog het interessantste stuk!