12. sep, 2020

Communicatie is belangrijk...

Vorige week was in het nieuws, dat je als kind het allerbeste in Nederland kunt wonen. De kinderen hier, zijn volgens Unicef, het beste af in de hele wereld. Gevolgd door Denemarken en Zweden. Het slechtst zijn ze af in Chili, Bulgarije en de Verenigde Staten. Misschien moet de, hopelijk, nieuwe president daar eens naar gaan kijken. Het is veelzeggend genoeg. Hier in het kleine Nederland, voelen kinderen zich het gelukkigst. Al zou je dat bijna niet zeggen met al dat gedoe van de laatste weken. Maar ja, het onkruid moet eerst opkomen, wil je het eruit kunnen rukken. Ik denk dat dit nu een beetje aan de hand is. Het is een roerige en rare wereld waar we in leven. En het zal nog wel even zo doorgaan, ben ik bang.

Ik doe ondertussen maar mijn best om zoveel mogelijk mooie dingen te plaatsen, of leuke dingen. Alles waar je het een beetje lichter mee kunt maken, is gunstig, lijkt mij zo. Ook zie je dat mensen door miscommunicatie, of zelfs geen communicatie, de fout in gaat. En goed communiceren, is het halve werk. Maar ja, dan moet je wel doen wat je zegt. In het Engels zeggen ze dan ‘put your money where your mouth is’. Niet zoals hier de minister van Justitie met veel poeha zegt, wat hij vindt van mensen die zich niet aan de corona regels houden. Dat hij vindt dat mensen die niet 1,5 meter afstand kunnen houden asocialen zijn.

Hoe dom óf hoe arrogant ben je dan, dat je zelf je trouwerij wel door laat gaan. Dit in tegenstelling tot het grootste deel van Nederlandse stellen die zouden gaan trouwen en dit allemaal hebben gecanceld. Iets dat ze ongetwijfeld veel geld en gedoe maar ook verdriet zal hebben gekost. En hij gaat niet alleen lekker door met zijn trouwerij, nee, geen enkele gast, van de veel te veel gasten, houdt zich aan de 1,5 meter. Hou me ten goede hè, ik vind die 1,5 meter zelf ook onzin maar dat is een ander verhaal. Als ze dat nou denken en als andere mensen zich daar veiliger door voelen, dan doe ik wel mee hoor.

Maar als minister van Justitie zo op je bakkes gaan, op een manier die eigenlijk verboden zou moeten zijn? Nee, dat vind ik echt erover! Voor mij hoeft hij echt niet af te treden hoor. Maar eh, wie gelooft hem nu nog? En al die mensen, die nu een strafblad hebben? Ik vind dat ze die in elk geval moeten schoonvegen. Op zijn minst. Mensen die een boete hebben gehad? Terug draaien! Dat lijkt me niet meer dan billijk, als je zover hebt durven te gaan. Dat je zo arrogant bent, of zo dom, nogmaals, ik weet niet wat er bij hem de overhand heeft, dat je denkt met alles waar je anderen asociaal door noemt, zelf wel mag doen en wat dan? Ben jij dat dan niet minister Grapperhaus? Wat een naam ook weer trouwens.

Ik met mijn taalgevoeligheid, had er al eerder om gelachen, omdat ik er een beeld van kreeg als housemuziek met lolletjes. Maar nu is die naam gelijk aan belachelijk. Dus nee, aftreden hoeft niet hoor. Alleen, lijkt mij het lastig regeren zo, voor hem zelf dan. Al zou hij, als het toch arrogantie was, daar misschien wel weer maling aan hebben. Verder doe ik niet aan politiek hoor. Ik stem niet en heb toevallig pas die namen geleerd, omdat ik wel moest kijken, door wat er kon veranderen aan de regels om de straat op te kunnen. Mocht ik nu nog een bekeuring krijgen, dan stuur ik het naar hem!  Politiek is bagger, staat in de boeken en voelt voor mij ook zo. Natuurlijk zitten er ook goeie mensen tussen maar toch, of die zich in die bagger staande kunnen houden, dat weet ik zonet nog niet.

Ze communiceren wel zo moeilijk, dat Jan Modaal moeite heeft om ze te volgen. Ik volg het wel maar dan denk ik ‘waarom zeg je het zo moeilijk?’. Dat heb ik altijd goed gekund, verwoorden wat ik voel en wat ik vind. Ik wist wel dat ik goed was hoor, maar ik kwam er toen bij de RMC pas achter, toen we een of andere cursus kregen, en ze een communicatie skills testje gingen doen. Omdat ik de hele dag al een te grote mond had, en Donna weer eens van het lachen van haar stoel liet vallen, was ik de pineut. Ik moest het kunstwerkje gaan uitvoeren. Dan kon ik eens laten zien of ik wel of niet kon communiceren.

Ik vind zulke dingen wel leuk, zeker als ze goed gaan, anders iets minder. Ik moest voor de klas gaan zitten met mijn rug naar ze toe. Ik kreeg een tekening in mijn handen geduwd van allerlei vormen, vierkanten, cirkels, rechthoeken en allerlei lijnen. Ik mocht dat niet laten zien aan de anderen en ik moest gaan beschrijven wat ik zag op dat A4tje en wel zo exact mogelijk en de klas achter me, moest tekenen wat ik zei. Oké, dat lijkt makkelijker dan het is hoor. Laat dat even duidelijk zijn. Het waren ook geen 3 lijntjes maar een hele bladzijde vol. Ik begon met het linker vierkant, zei hoe ver hij van de linkerkantlijn af moest, en hoe ver van onderaf. En zo ging ik successievelijk het hele blad over.

Eindelijk was ik klaar, af en toe werd er geroepen over en weer; ‘wat zei je nou precies?’ Hoeveel, hoe ver, hoe lang? Uiteindelijk vielen de mensen die me de opdracht hadden gegeven bijna van hun voetjes. Namelijk 2 in de klas, hadden exact dezelfde tekening als ik had gekregen. Dit was namelijk nog nooit gebeurd! Niet om op mijn borst te kloppen maar ik vond het zelf ook wel erg goed. En, eerlijk is eerlijk, het zei niet alleen erg veel over mijn kunde in communicatie, maar die 2 die het helemaal goed hadden, konden ook heel erg goed en gedetailleerd luisteren.

Ook de rest van de klas waren er allemaal redelijk goed bij in de buurt hoor, dus wat dat betreft, had ik het echt duidelijk uit kunnen leggen wat ik zag. En dat is nu nog wel een talentje van me. Ook over de boeken, kan ik goed uitleggen wat nou de essentie is. Want soms staat het wel een beetje lastig omschreven, vooral ook omdat het taalgebruik nu totaal anders is. Regelmatig hoor ik mijn Messenger of app weer gaan, en dan is het een vraag over hoe ik iets zie, of dat ik het beter kan uitleggen nog misschien. En ik vind dat heerlijk, want ik praat nou eenmaal graag over de boeken.

Ik wou maar dat ik daar mijn beroep van kon maken. Maar ja, dat kan nou eenmaal niet. Van de kunst leven gaat ook niet met 5 katten, dus dan maar the next best thing en na mijn opleiding zorgen voor een leuke baan in een leuke apotheek. En die tijd komt met rasse schreden naderbij. Dan gaat er weer een nieuwe periode in voor mij. Solliciteren als een gek, denk ik zo. En als ik die baan dan heb, moet ik ook zo langzamerhand hier weg. Oh wat staat er allemaal nog op me te wachten? Ik word al moe als ik eraan denk. Daarom zie ik al uit naar de post verhuis periode. Als er eindelijk bij mij en de cits, een beetje rustige periode mag komen! Lijkt me heerlijk!