14. sep, 2020

Over zeesterren en lichten die schijnen

Van de week weer de grote lading Zooplus binnen gekregen. We kunnen er weer voor een maand tegen bij Casa el Catos locos. Gelukkig dit keer eens fijne chauffeurs, zowel van DHL als DPD en dan moet je dat net zo goed zeggen als wanneer het zo slecht gaat. Vind ik dan. Zelfs de zware doos kwamen ze boven brengen. Ik probeer het al zo goed mogelijk te verdelen met bestellen. Ik bestel het zoveel mogelijk goed verdeeld en dat doe ik alleen maar voor die chauffeurs. Dus het is fijn als je dat ook een keertje terug krijgt. Fijn om daar een keer geen ergernis over te hebben ook wel. En het gaat gewoon voortaan steeds beter, net als met alle dingen in mijn leven. Dat heb ik me gewoon voorgenomen. Als je stopt met het verwachten van problemen, dan maak je een grote stap in loslaten. En dat heb ik gedaan en kijk wat er gebeurt, Sunshine komt thuis!

Dus zo ga ik maar verder. Alles komt dan naar je toe. Ook als je blijft geven, dan komt dat ook weer terug dus daar moet je ook nooit mee stoppen! Je weet nooit hoeveel je daarmee bereikt. Ik voel me nu als die ene zeester. Je hebt wel eens van die gebieden, dat als de wind verkeerd staat, het hele strand dan vol wordt gespoeld met zeesterren. Ondanks wat Spongebob je wilt doen geloven, Zeesterren lopen niet op 2 van die 5 tentakels door de tent. Dus als ze aanspoelen met vloed, en ze liggen er nog met de eb, grote kans dat ze het dan niet zullen redden.

En op zo’n vol gespoeld strand, met een tapijt aan zeesterren, loopt een man en die pakt elke stap een zeester, en die gooit hij met een zwaai terug in het water. Er loopt een ander in tegengestelde richting en van ver ziet hij die man al de zeesterren terug gooien. Maar al zou hij dit 24 uur vol houden, dan zou het strand nog steeds bezaaid zijn met zeesterren. Het zijn er duizenden! Als ze elkaar op een punt ontmoeten, kan die ene het niet laten om er iets over te zeggen. ‘Man, dit heeft toch geen enkele zin! Hoelang je het ook nog vol houdt, hoeveel je er ook nog terug kan gooien, er blijven er nog duizenden over! Ik begrijp dat niet!’

De man kijkt hem even aan, glimlacht en bukt om weer een zeester te pakken. Hij kijkt de ander aan en zegt; ‘voor die duizenden die blijven liggen, is het te laat. Daar heb je gelijk in. Maar voor deze’, en hij houdt de zeester omhoog, ‘voor deze maakt het een wereld van verschil. En dat is dan al genoeg’. En zo is het ook! Je kan de wereld niet redden. Dat hebben sommige mensen, die willen dan alles. Niet altijd om de goede redenen maar soit. Je kan niet het gewicht van de hele wereld op je schouders nemen. Wat je wel kunt doen, is wat je wel kunt doen. En als dat is die paar zeesterren weer hun leven te laten leven, dan is dat voor die paar een geschenk uit de hemel. Maar jij bent niet degene die die duizenden laat sterven, je bent diegene die die ene weer leven geeft. Dat is al iets om trots op te zijn…

Dat vind ik altijd best lastig. Net als met goede doelen, waar geef je nou aan. Ik geef al niet al te veel, ik vertrouw ze gewoon niet. Ondanks mijn enorme achteruitgang in, ben ik wel braaf de kleine bedragjes die ik geef, aan bepaalde doelen, blijven geven. En dat is dan mijn max. Ik ben geen Oprah helaas, dus mijn giften zijn beperkt. Vrijwilligerswerk, sorry, daar heb ik het te druk voor of te veel voor te doen. Mocht ik ooit niks meer te doen hebben, al vrees ik dat die tijd nooit zal komen, dan zal ik dat overwegen.  Ik betaal voor dieren en kindjes bij wat organisaties die ik vertrouw. Ik doe al helemaal nooit mee aan van die grote inzamelacties.

Of ik er nou wel of niet echt iets mee kan helpen, volgens die instanties wel, het voelt voor mij in elk geval goed, dat ik iets doe. Want inderdaad, ik kan niet de hele wereld helpen. Maar ik kan wel helpen door dat kleine bedragje dat ik nog kan missen. Ik kan ook helpen door mooie en leuke dingen te plaatsen. Mensen een goed gevoel geven, laten lachen of laten weten dat ik er voor ze ben, dat kan ik ook. En daar houdt het een beetje mee op. Of met mijn art, als ik daar iemand blij mee maak, dat maakt mij dan ook blij.

Zoals laatst, toen de apotheker zo blij was met het dienblad dat ik gemaakt had. Daar word ik dan echt blij om. Misschien maar goed dat ik niet zo rijk ben als Oprah. Ik denk dat ik gek zou worden en alleen maar bezig zou zijn om te zien waar ik het beste mijn geld aan kon geven. Al zou ik, net als zij dat zelf inderdaad ook doet, zelf dingen opzetten. Ik zou een soort van landgoed willen en dat goed afschermen en daar dan katten opvangen. Dierenarts en personeel om ze alles het beste te geven. Honden die het slecht hebben ook een opvang voor te maken. Om maar te zwijgen van mijn eigen huis. Oh ik zou en ik wou zoveel. Je kunt gewoon niet alles. Maar je kan de beste versie van jezelf proberen te zijn.

Want als je anderen probeert te laten lachen, of zich beter laat voelen over zichzelf, dan groeit jouw eigen licht ook. En meer is niet nodig. Meer hoef je niet eens te doen. En het hoeft ook niet 24/7. En weet je, als jij je gelukkig voelt, dan straal je ook. En als je straalt, dan straal je dat ook over op anderen. Zo werkt het bij de zon en zo werkt het met dat licht binnenin je ook. En als je anderen laat stralen in je buurt, dan licht dat hele plekje op. En als zij dat dan van je over nemen, en bij hun weer in de buurt van die plekjes maken, dan wordt alles vanzelf steeds lichter.

En dat probeer ik. Ik kan best wel eens zeuren als het me tegen zit. Ik vind het lekker om daar dan over te mopperen. Maar waar ik vroeger al zowat ervan uitging dat er wel problemen zouden komen, ga ik er nu gewoon vanuit dat het alleen maar beter zal gaan. Want iets wat ik al jaren roep is ook echt zo, alles komt goed. Misschien niet vandaag, misschien niet morgen, misschien niet volgende maand. Ik weet niet wanneer maar het komt goed, ooit. En daar moet je naar gaan leven. Daar moet je op rekenen. En dan komt het vanzelf naar je toe. Geloof me maar op mijn woord. Ik weet dat het zo is, ik ondervind het aan den lijve!