16. sep, 2020

Huiselijk geweld, een stille moordenaar...

Ik heb het al een paar keer gezegd, ik krijg allemaal van die mooie plaatjes voor mijn kiezen en van die mooie teksten allemaal. En ik kwam er eentje tegen, die niet zo mooi was maar die me wel erg raakte. Omdat ik zelf zo gezeten heb, niet exact hetzelfde maar het kwam op hetzelfde neer, ik kon er ook niet weg komen. En ik weet dus hoe dat voelt. Maar voor ik ook maar weg wilde, was ik het eerst jarenlang aan het verstoppen. Want je schaamt je ervoor, dat je het laat gebeuren ook. Waar ik het over heb, zal ik eerst maar eens duidelijk maken, door het stukje hier te plaatsen. En ik denk dat er geen vrouw zal zijn, die dit heeft meegemaakt, die hier niet door geraakt zal worden.

Komt het: Ik heb vandaag bloemen gekregen. Het was niet mijn verjaardag of een andere speciale dag. We hadden onze eerste ruzie gisteravond. Hij zei veel wrede dingen die me echt pijn deden. Ik weet dat hij spijt had en niet de dingen meende die hij zei. Omdat ik vandaag bloemen heb gekregen. Ik heb vandaag bloemen gekregen. Het was niet onze trouwdag of een andere speciale dag. Gisteravond gooide hij me in een muur en begon me te wurgen . Het leek me een nachtmerrie. Ik kon niet geloven dat het echt was. Ik werd vanmorgen wakker, pijnlijk en gekneusd. Ik weet dat hij spijt moet hebben, want hij stuurde me bloemen vandaag.

Ik heb vandaag bloemen gekregen. Het was niet Moederdag of een andere speciale dag. Gisteravond sloeg hij me weer in elkaar. En het was veel erger dan alle andere keren. Als ik hem verlaat , wat moet ik dan doen? Hoe moet ik voor m'n kinderen zorgen? Hoe zit het met geld? Ik ben bang voor hem en bang om weg te  gaan. Maar ik weet dat hij spijt moet hebben, want hij stuurde me bloemen vandaag. Ik heb vandaag bloemen gekregen. Vandaag was een heel bijzondere dag. Het was de dag van m'n begrafenis. Gisteravond heeft hij me eindelijk vermoord. Hij sloeg me dood. Had ik maar genoeg moed en kracht verzameld om hem te verlaten, dan had ik vandaag geen bloemen gekregen. Dit gedicht is gewijd aan alle slachtoffers en overlevenden van huiselijk geweld. Auteur : Paulette Kelly

Ja dat was heftig, vond ik zelf ook. Ik was daar ook, heb het ook meegemaakt en ik heb het ook maar net overleefd. En voor mij was de enige manier om daar weg te komen, dat hij iemand anders zou vinden. En tot mijn grote geluk, gebeurde dat ook. Nog zo’n dombo die erin trapte. Want het leek zo’n hele leuke man, vol met grapjes en humor. Allemaal gestolen van mensen die wel echt leuk waren. Als je 8 jaar met zo’n iemand samen bent, dan lig je het 1e half jaar constant in een deuk, maar daarna zie je alleen maar herhalingen. Dat is inderdaad net zo vervelend als op de tv. En vanaf de zoveelste keer, verandert je lachen in een diepe zucht van ellende. Je weet ook, daar gaan we weer…

En de agressiviteit sloop erin, tot het op een gegeven moment zowat dagelijks gebeurde. En ook op een slimme manier, slaan waar niemand het kon zien. Nadat je in een aantal maanden totaal weg was gehaald van vrienden en familie en je dus geen kant meer op kon. Je voelde je dus een soort van gevangen zitten. Want hoe graag ik ook weg wilde, ik kón niet. Ik begreep dat zelf toen totaal niet. Wat was dit toch?! Ik kon daar maar niet achter komen. Ik riep wel eens in mijn wanhoop; ‘wat heb ik jou in hemelsnaam ooit aangedaan in een vorig leven?!’ Niet wetend hoe goed ik daarmee zat.

Want daar was dan ook het antwoord en dat antwoord vond ik in de boeken. En ik begreep het opeens totaal. Want ooit heb ik me ook zo misdragen tegen iemand, en wat je geeft krijg je geheid terug. Ook dit soort nare dingen. En dat is de kosmische rechtvaardigheid. Alleen weet maar een klein deel van de mensen over de kosmische wetten. Ze verklaren alleen wel alles, echt alles en dat geeft dan een soort van rust. Het verklaart ook, waarom ik zo vast zat. Geloof me, in die 8 jaar ben ik tientallen keren weggelopen, vaak genoeg ook helemaal terug naar Nederland. Op mijn achterhoofd zitten nog steeds de kale plekken, van het haar dat er met wortel en al werd uitgerukt, ongeacht dat het alweer meer dan 15 jaar geleden is ondertussen.

En toch ging ik elke keer weer terug. Dan deed hij alsof alles zou gaan veranderen maar ik wist van binnen toch al, dat het niet zou gebeuren. In het begin hield hij het dan nog een week vol, niet meer zo dronken worden en niet meer zo slaan. Later hield hij dat zelfs nog geen dag meer vol. En dan zat ik me er zelf weer om te verwonderen waarom ik toch weer terug ging. Ik begreep het gewoon echt niet. Het was voor mij één groot raadsel. Voordat het mij zelf overkwam, snapte ik ook niets van die vrouwen, die bij mannen bleven die hen zo mishandelden. Dat vond ik zo dom, dat doe je toch niet? Mijn partner van toen, die had niet eens naar me moeten wijzen, dan had ik hem al met een gepakte koffer op de stoep gezet. En dan gebeurt het je zelf, en dan begrijp je het nog niet, maar je blijft dus ook.

Schiet mij maar lek, dacht ik dan wel eens, dit kan toch niet. Sinds ik eindelijk een antwoord daarop heb, ik dat voor mij duidelijk. Ik denk ook, dat als die vrouwen het zelf zouden weten, dat het ze dan in elk geval een beter gevoel over zichzelf zou geven. Want nee, je bent niet zwak, je moet iets afmaken. Het is oorzaak en gevolg en je kán niet eens weg. Natuurlijk moet je niet blijven tot je vermoord wordt, zoals uit het verhaaltje blijkt. Maar soms kunnen die vrouwen niet wegkomen, hoe hard ze dat ook zelf willen. En dat komt omdat je karmisch vast zit en dat is iets vreselijks om mee te moeten maken. Eigenlijk zou je zo’n iemand daar weg moeten slepen en weg moeten houden.

Want zodra je ze los laat dan gaan ze toch weer terug. Ik zat ook zo vast, en ik zal het nooit meer vergeten. Ik had het geluk, dat het opeens klaar was. Van het ene op het andere moment voelde ik dat, ik ben vrij! En ja, toen was het snel gebeurd. Ik zat nog door zakelijke dingen vast in België maar zodra dat allemaal over was, ben ik terug naar Nederland gegaan en ik ben nog nooit zo opgelucht geweest om van iemand af te zijn! Alle botten van mijn gezicht zijn gebroken geweest, mijn oogkas zelfs op 2 plaatsen, gekneusde ribben en vaak totaal bewusteloos op de vloer gelegen, van de klappen die ik kreeg. Ik had dus alleen de mazzel, dat ik het overleefd heb.

Het nu weten dat ik niet weg kon, dat karma me gevangen hield, en niet zo’n dom wicht was die maar terug ging, iets dat ik zelf niet kon bevatten, heeft me heel veel geholpen. Nu was het op mijn pad om deze boeken en de antwoorden daarin te vinden. Dat is niet voor iedereen, helaas. Het geeft je kracht om te weten waar het vandaan komt en doet veel voor je eigenwaarde, die er stukje bij beetje uitgeslagen wordt. Daarom kom ik er regelmatig op terug in mijn blogs en ik schaam me er ook niet meer voor. Want dat speelt ook mee, die schaamte, en dat is echt nergens voor nodig!