19. sep, 2020

Levende doodskisten? Contradictio in terminis?

Rulof lezers weten één ding zeker, dat cremeren niet zo goed voor je is. We zitten allemaal op een ander niveau, wat er door het hele corona gebeuren prachtig uit komt, maar dat zijn we dan in elk geval wel met elkaar eens. Toch, als je door de hele geschiedenis kijkt, dan is het logisch dat men is gaan cremeren. Al was het alleen maar door plaatsgebrek. Je kan moeilijk meer kerkhoven en graven hebben, dan levende mensen. Ook weer een domme opmerking, alle mensen leven, alleen niet allemaal meer op aarde. In elk geval, als je weet dat dood niet bestaat, dan moet je begrijpen, dat er een proces plaatsvindt na het sterven op aarde.

Maar dat dit ook betekent dat je niet dood bent, en dus ook niet niets voelt. Dan zit je namelijk fout. Je lichaam sterft, dat klopt maar je ziel gaat verder. In je stoflichaam zit ook een geesteslichaam, die weer wordt voortgestuwd door de ziel. Dat geesteslichaam zit met een fluïdekoord vast aan het stoflichaam. Als iemand uittreedt bijvoorbeeld, dan kan het geesteslichaam verre reizen maken, maar het flexibele koord zal hem altijd met zijn stoflichaam verbonden houden. Als kind trad ik vaak uit. Ik ging dan vliegen, en ik dacht dat ik droomde dat ik vloog, maar ik kon bij iedereen binnen kijken en ook aan de achterkant van zo’n afgesloten blok zien wat er daar aan de waslijn hing.

Als ik mijn moeder dat vertelde, dacht ze volgens mij wat voor een idioot kind ze in hemelsnaam gebaard had. Ze zei dan ook altijd dat ik niet van die rare dingen moest zeggen, dat mensen er anders wat van zouden gaan denken. Dat vond mijn moeder erg belangrijk, wat de buitenwereld vond. En niet dat ze dan totaal anders was als er niemand bij was, nee, helemaal niet. Alleen liep ze daarom best wel behoorlijk op haar tenen, denk ik zo. Maar dat is weer een ander verhaal. Ik vertelde het dan ook maar niet meer, als ik weer eens zo lekker aan het vliegen was geweest. Boven de Catharina Beersmansstraat naar Schiedamseweg, steeds hoger, tot de auto’s wel van speelgoed leken te zijn. Iets wat ik dan toch wel een klein beetje griezelig vond.

Als ik zoiets had meegemaakt, dan werd ik altijd met een schok wakker, door het gevoel dat ik in een hele diepe put aan het vallen was. En met een rotgang zat ik dan opeens rechtop in bed. Oh wat kon je daarvan schrikken. Alleen weet ik ondertussen dat je op die manier, een beetje lomp wel, in je lichaam terug komt. Ik heb nog wel eens het gevoel in een put te vallen als ik wakker word, maar ik heb helaas geen herinnering meer aan wat ik dan gedaan heb die nacht. Dat even over uittreden. Bij sterven hier op aarde, gaat het alleen nog een stapje dieper.

Het koord dat je altijd verbonden houdt, je altijd veilig terugbrengt naar je lichaam, dat knapt dan en je bent los. Dat wil zeggen, niet altijd direct. Het ligt eraan hoever je bent op je pad, hoe snel dit na het uitblazen van je laatste adem gebeurt. Hoe lager je afstemming is, hoe langer je vastzit aan je overleden lijf. Vaak ben je in slaap aan de andere kant, soms ook niet, dan ben je bewust over wat er gebeurd is. Je kunt je misschien een klein beetje voorstellen, dat je dan niet wilt dat je bewust meemaakt, dat je stoflichaam wordt verbrand en dat zou dan wel eens kunnen. Vandaar dat het beter is om begraven te worden.

Vroeger was cremeren dan ook verboden bij bijvoorbeeld de Rooms Katholieke kerk, omdat het inging tegen de wederopstanding na het laatste oordeel. Nou ja, dat is er niet eens maar goed. In 1963 werd dit weer ingetrokken. In 1968 werd de wet op de lijkbezorging crematie gelijk gesteld aan begrafenis. Het wisselt zo’n beetje per religie wereldwijd, wat er met je overgebleven jas gebeurd. Maar hier in Nederland heeft het zeker ook te maken met plaats. Want ja, zo groot is het hier nou ook weer niet. En we zitten al zo op elkaars lip, dat we zeker geen extra grote plekken vrij kunnen maken voor nog meer begraafplaatsen.

Het is al zo, dat de meeste graven na zo’n 20 jaar worden geruimd, tenzij je een enorm bedrag neer wenst te tellen. Bovendien moeten dan de resten en de kist ook geruimd worden. Best wel een heel gedoe. Tegenwoordig komen er gelukkig steeds meer alternatieven bij. Zonder kist maar in een lijkwade zo de grond in, iets wat ik al gelijk als favoriet had. En dan ook nog natuurlijk, een natuurbegrafenis, dus ergens onder een boom in een bos. Tegenwoordig heb je steeds meer van die natuurbegraafplaatsen. Maar vorige week op tv was er opeens iets nieuws, de levende doodskist!

Klinkt behoorlijk tegenstrijdig maar is het niet. Natuurlijk weer een Nederlandse uitvinding, wij zijn zo kundig op het gebied van ruimte maken waar dat er niet is, en alles met water. Niet gek dus dat ze met dit komen. Deze kist is namelijk gemaakt van mycelium. Dat is de stof die voor het wortelnetwerk van paddenstoelen zorgt. Ze kunnen zo’n kist, door kleine schimmels in een mal te stoppen, in 7 dagen laten groeien. Dan krijg je een stevig, beetje piepschuimachtig materiaal. Als je dode lichaam er dan wordt ingelegd, en ze stoppen het in de grond, dan gaat de mycelium zijn werk doen.

Mycelium zorgt er namelijk voor, dat afvalstoffen weer worden omgezet in voeding. Zo wordt jouw afval, je lichaam, dus ook omgezet in voeding voor de natuur eromheen. Hoe mooi is dat wel niet? Bovendien is het erg licht materiaal, dus ook goed voor de ruggen van diegenen die de kist moeten dragen. Hij weegt bijna niets, in verhouding met wat een houten kist weegt. De eerste begrafenissen zijn er al mee gedaan, en het werkt dus prima. Ik ben er wel voor. Begraaf ze in zo’n natuurbos, speciaal voor de kisten en hang een gedenkplaatje aan een boom in de buurt. Mochten er mensen zijn die iets willen hebben om naartoe te kunnen, niet nodig maar niet iedereen weet dat, dan kan dat.

Het is ook omdat mensen steeds vaker een minder grote zogeheten ‘carbon footprint’ willen achter laten. Ik moet dan altijd een beetje glimlachen omdat ik dan denk, dan moet je je voetsies wassen, maar dat bedoelen ze natuurlijk niet. Dat weet ik ook wel. Het is in elk geval stukken beter voor het milieu want er blijft niets achter aan rotzooi. Mooier kan het bijna niet. En zoals alle Rulof lezers ook wel weten, alles beter dan cremeren. Hoe hoger je afstemming, hoe hoger je licht, hoe minder je er last van hebt, maar je zal het altijd merken. Wat weet ik niet precies, maar beter voorkomen dan genezen. Dan heb ik het in elk geval toch maar even doorgegeven.