21. sep, 2020

Het was druk vorige week!

Zo dan, vandaag alweer de ‘echte’ herfstdatum. Nog eventjes en dan is het weer kerst. Alles voor Sinterklaas ligt verdorie alweer in de schappen in de winkels.  Bizar zeg. De coronabesmettingen vliegen omhoog. Ook al lijkt het virus minder zwaar te zijn dan toen in het begin, blijft het een vervelende ziekte hoor. Ik ken nu diverse mensen in mijn omgeving die het hebben. De doktersassistente bij de apotheek werd vrijdagmiddag getest. De apothekersassistente uit een van onze 4 vestigingen ligt er ziek mee thuis. In maart hadden ook wel meer mensen die ik via via dan hoorde het wel, maar nu is het dichter in mijn buurt. Maar ik heb het al gehad, ik reken er nog even op, dat die antistoffen nog heel even actief zijn. Krijg ik het nog eens, dan weet ik zeker dat ik het eerder bestreden krijg, omdat mijn lichaam wel weet wat het moet doen.

Ik lijk er maar niet te komen met het schoolwerk, dan moet ik me straks weer helemaal in de stress werken maar het wil gewoon niet. Van de week had ik dan ook wel veel dingen en dan is je week zo voorbij! Maandag les, dinsdag geestelijk proberen te healen van het doorstane trauma van maandag, maar op Facebook alleen maar bezig met gedoe. Woensdag huis doen, boodschapjes en dan naar Marij, die met vervroegd pensioen ging. Ik was uitgenodigd op haar etentje, als haar eerste leuke collega. En dan kom je daar, en dan zegt iemand, ‘hee Ria!’ op zo’n manier dat je denkt ‘goh, die moet ik vast kennen’ en je ziet ook dat je haar kent maar je kunt het niet thuisbrengen. Zo zal ik ook gekeken hebben want ze zei al direct; jawel joh, Marcel z’n moeder, vriend van je broer!’ Ooooooh jaaaa! Opeens wist ik het weer.

Ik was ook helemaal vergeten, dat zij toen ook bij het Boumanhuis kwam werken, een jaartje of 2 na mij. Ik ben er toen weggegaan, en toen werkte zij er nog. Toen nog in de keuken van de Pieter Postlaan, waar voor alle patiënten de maaltijden werden klaargemaakt. Wij mochten er ook altijd eten komen halen en dat deden we regelmatig. Vooral soep en zo. Zij is al die jaren, tot haar eigen pensioen, daar blijven werken. Dat had ik beter ook kunnen doen maar ik weet ook, dat ik dat niet in de hand had, al dacht ik van wel. Het moest nou eenmaal zo gaan. Ik had voor haar een cadeau gemaakt. Op bamboe hout gebrand en ingekleurd grotendeels, omdat zij gek is op Japan en we het over al die mensen met maskers hadden aan de telefoon. En toen ontstond het werkje van hier op de foto met de Geisha en haar weerspiegeling.

Het was een geweldig leuke avond met veel herinneringen ophalen. Marij was echt geen spat veranderd, dat vond ik zo leuk! Het was alsof er helemaal geen jaartje of 25 tussen zat! Er waren er nog een paar die ik moest kennen maar hoe erg ik dat ook vond, ik kreeg het niet terug. Nou ja, niet belangrijk maar ik vond het wel raar van mezelf. Niet alles onthoud je blijkbaar. Ik heb heerlijk gegeten en genoten van het leuke avondje in de Bourgondiër in Capelle. Goeie keuken hoor! Erna werd ik door 5 paar ogen verwijtend aangekeken, aangezien snoepietijd allang voorbij was. En aangezien mijn cits ergens een klok hebben verstopt, wisten ze dat precies. Dat heb ik snel goedgemaakt natuurlijk! Toen ben ik moe maar voldaan gaan slapen.

De volgende dag had ik het al gelijk weer druk want ik moest boodschappen halen, omdat Petra B een hapje zou komen eten. Zij gaat voor een tijdje ergens naar Frankrijk en dan zou het er voorlopig even niet meer van komen. Zij is semi vegetarisch, kip en vis kan ze nog wel eens eten, al is het niet vaak. Maar koe en varken krijgt ze echt niet binnen. En aangezien ik ook niet zo’n vleesmens ben, ondanks de saté van ossenhaas de dag ervoor, dacht ik, dan maak ik de saus met linzen in plaats van gehakt. En ik moet zeggen, dat is me goed bevallen. Zo goed, dat ik dat erin hou, alle beetjes helpen, niet waar.

Ik heb lekker Mexicaans gemaakt. Ik had zelf guacamole willen maken, maar ik was vergeten om een uitje en een pepertje mee te nemen. Maar niet getreurd, de 2 avocado’s kwamen toch wel op. Ik maak altijd saus met taco kruiden, die vind ik zo enorm lekker. Dan gaan er allemaal groenten door, sperzieboontjes, kidney bonen, maiskorrels, halve baby mais. En dan snij ik sla heel fijn, of zoals vandaag, geen zin in veel werk, een zakje gemengde ijsbergsla. Ik snij tomaatjes klein en ik heb een potje salsa, ook uit luiheid. Ik heb ook nog een zak taco chips met nacho smaak en ik snij volkoren wraps in repen.

Dan gooi ik een laag saus in een grote schaal, daaroverheen doe ik de sla, tomaten en de salsa en een handje wrap repen, en ik kruimel er een laag taco chips over, grove stukken. En zo doe ik nog 3 keer een laag maken. Dat hussel je door elkaar en voila, je kan Mexicaanse wraps eten, zonder dat alles steeds uit elkaar valt want je hebt het al gedeconstrueerd. Ik vind dat heerlijk eten! Veel makkelijker dan zo’n wrap vouwen en daar weer van alles uit laten vallen waardoor alles onder zit. Ik zeg, probeer maar! Er zit niets in wat niet mag, behalve dan die chips eigenlijk en de koolhydraten van de wraps maar die kan je ook weglaten en dan is het nog lekker.

Normaal  maak ik daar dan guacamole bij maar ja, foutje van mij, door het haasten. Maar we sneden nu parten avocado en aten die mee met de rest. Mocht je het nog vetter willen, dan kan je er ook nog kaas over raspen of zo. Maar ik vind het echt zo al lekker genoeg. Ik eet dit regelmatig en dan denk ik altijd, dit kan ik elke dag wel eten. Maar dat doe ik niet, want dan eet je het jezelf tegen. En nu geniet ik er gewoon regelmatig van, soms met en soms zonder de taco chips maar met vind ik vele malen lekkerder.

Petra en ik hebben altijd genoeg gespreksstof en de dag vloog dan ook om. Het was heel erg gezellig en het eten was lekker. Goed gezelschap maakte het een dag met een randje, altijd fijn natuurlijk. Zij heeft weer een boek mee, ik moet die van haar nog lezen. Ze nam Gijsbert van der Zeeuw’s boek ‘wonderen en wetten’ mee en ik heb een boek van haar over Edgar Gayce, ook een uittredend medium. Al haalt geen enkel medium het bij onze Jozef Rulof natuurlijk, niemand die zo hoog kon gaan. Maar dat wil niet zeggen, dat wat zij schrijven, niet interessant is natuurlijk.

Alleen heb ik gewoon nog geen rust en geen tijd om ook maar iets anders te lezen. Zo jammer want ik mis mijn eigen Rulof boeken ook, daar lees ik normaal altijd nog in. Maar goed, nog maar een paar weken, en dan ben ik daar vanaf, hoop ik toch. Wel moet ik gigantisch veel doen en komt het er niet van. Dus de komende weken ga ik me op mijn studie en alles wat ik moet maken storten. Ja, ik schrijf mijn blogs altijd tussendoor, als ontspanning en ontluchtingskanaal. Ik moet het allemaal kwijt. Ik wil ook zo graag door met mijn boeken schrijven. Maar ik ben bang, dat die nog even moeten wachten, tot ik verhuisd ben. Dan zal de rust wederkeren, dat weet ik gewoon, als ik helemaal gesetteld ben, en dan, dan ga ik me daar volledig op storten.

Natuurlijk op die baan die ik dan heb gekregen ook natuurlijk, en je moet als apothekersassistente altijd bij blijven leren en je accreditatiepunten halen, door cursussen te doen. Maar dat geeft niet, dat vind ik namelijk leuk en bovendien leerzaam en interessant. Het liefst 3 dagen werken, of 4 kortere dagen of zo, en dan de rest aan huisje, tuintje en beestjes én mijn schilderen, pyrografie en de epoxy art en het schrijven besteden. Moet je een zien hoe gelukkig ik dan ben. Af en toe eens een braderie kraampje huren voor de verkoop wat er niet meer in mijn huis past. Komt helemaal goed. Nog heel even door modderen maar dan heb je ook wat!