29. sep, 2020

Het blijven kattenkoppen...

Het gaat dus redelijk lekker in Casa el Catos Locos. Op zich al knap maar ja, wat ik al zei, ook al kom ik nog voor een paar grote uitdagingen te staan, alles zal alleen maar positief verlopen. Daarom rekende ik erop dat het met Sunshine ook wel goed zou komen. Het is wel zo, ook al is je vertrouwen nog zo groot daarin, het toch zwaar of enerverend kan zijn om door die tijden heen te moeten. We komen er wel, waar we zijn moeten, ongeacht wat. Smooth sailing, zouden er echt mensen zijn die hun hele leven hier op aarde, alleen maar leuke dingen meemaken en die nooit pijn of wat dan ook hebben ervaren? Ik kan het me niet voorstellen.

Maar mijn portie ellende is achter de rug. Met Sun en de anderen, zal het ook helemaal goedkomen. Na zijn vlucht naar de grote boze, wijde wereld, zat ik eerst met een getraumatiseerde Moonlight; is goed gekomen. Daarna kwam er een balletje doodsangst onder mijn bank liggen, die ’s nachts probeerde door de ramen te springen, omdat ze die niet kenden. Ze had nooit eerder in een huis gewoond. Ze krabde en beet me, ook toen ze begon te wennen want ze wist niet hoe ze anders haar genegenheid kon laten zien. Maar dat heeft ze goed geleerd en is de grootste kroeler van het hele gezin; is goed gekomen!

Dan redden we Rainbow en Skylar en die komen er ook bij wonen. Oh hemel, Aurora vond t niets, Moonlight ook niet. Zolang ze kitten waren, was dat geen probleem maar ja, toen werden ze groter. Rainbow is altijd mijn zorgenkindje omdat hij geen brokjes wil eten. Hij denkt nog steeds dat die zijn op je behoefte op te doen. Alleen heeft hij die rare gewoonte, met veel sturen van mij, gelukkig afgeleerd. Eten zal hij ze nooit, al sterft hij van de honger. Maar toen werd Skylar puber, en buiten dat ook nog eens zo groot als een flink formaatje hond. Daar begon de ellende.

Hij wist zich de sterkste en pakte iedereen als hem dat uitkwam. Maar met eten was het helemaal een ramp. Hij leek wel totaal uitgehongerd en joeg iedereen weg bij hun eten. Hij at alles op. Zo ging het ook met de snoepjes. Een kat iets afleren, is een crime. Maar ik heb al eerder gezegd, ik ben enorm consequent. Ik ging de politieagent uithangen, om hem daarvan tegen te houden. Dat hield in dat ik bij alle maaltijden steeds tussen Skylar en de anderen moest gaan staan. Tot ze uitgegeten waren, stond ik daar dan. Als Jan Doedel. Het duurde 1,5 jaar maar toen had ik het toch voor elkaar, dat ik er niet meer tussen hoefde te staan, maar dat hij op me reageerde als ik een bepaald afkeurend geluid liet horen, of streng zijn naam zei.

Helaas kwam ik erachter, dat hij toen een soort van bang voor me was. Ja, het was er wel eens heftig aan toe gegaan. Begin dit jaar nog, resulteerde dit in een opengekrabde hand, omdat hij het niet met me eens was. Toch, vond ik zelf, had ik het dus verkeerd aangepakt. Anders was dit niet gebeurd. Alleen had ik gewoon niet geweten hoe ik het dan wel had moeten doen. Daarom ging ik hem extra liefde geven, extra prijzen en vaak aanspreken en aanhalen. Zo kon ik misschien het proces een andere draai geven. Positieve aandacht geven, met bakken vol, voordat hij de kans had om om negatieve aandacht te vragen. En dat begon te werken. Hij bleef wel het enfant terrible, voor de anderen. Dat was het jammere ervan, maar ja, wat kon ik daar nou weer aan doen, zonder weer die rare politieagent te spelen? Dan werd hij vast weer bang voor me, en dat wilde ik nou juist niet.

Ontzag en respect, ja, dat is prima maar angst is niet goed, klaar. En toen ik daar net een beetje verder in kwam, kwam Sunshine terug. Het hele kattenhuishouden op zijn kop, de hele hiërarchie klopte niet meer. Iedereen in de war, inclusief ik zelf. En met katten kan dat altijd even duren. Ik heb mazzel hier, ze kunnen ook nog naar boven. Wat ze altijd vol overgave doen, als ik ga stofzuigen. Naar boven of het balkon op, dat zijn hun 2 escapes voor het brullende monster. Maar al werd Skylar minder bang, hij bleef wel de bully en vooral Aurora moest het ontgelden. Soms ook Rainbow en zelden Moonlight.

Ik heb het idee dat Skylar zich een beetje onaantastbaar waande en vandaar dat hij zo deed. Alleen voor mij keek hij wel uit. Maar alleen als ik in zijn blikveld was. Dus ik moest hem nog geregeld terug fluiten. Rainbow kan heel goed van zich afbijten hoor, maar tegen zoveel natuurgeweld was hij ook niet opgewassen. En als hij dan ging gillen, dan sprong ik er even tussen. Ik laat ze elkaar niet half afmaken. Niet dat Skylar het vals bedoelde hoor, maar hij is gewoon veel te sterk voor de rest. Alleen voor Moonlight heeft hij het gepaste respect dat hij hoort te hebben.

Toen Sunshine dus terugkwam, kwam er verandering in het, toch wel vervelende, patroon. Want oh was dat grote kalf bang! Voor die kleine slanke Sunshine kroop hij het balkon op en die eerste week kwam hij daar alleen maar af, als Sunshine niet in de huiskamer kwam. Zijn angst voor een vreemde kat, die had ik niet zien aankomen. Een aantal dagen later, weekje of 2 of zo was dat, kwam Sunshine steeds wat vaker en wat langer binnen en beneden. Nou je zag Skylar bijna depressief raken. Zulke angst had hij nog niet gekend. En toen Sunshine, zeker in het begin, heel vervelend was tegen de anderen, was het helemaal erg gesteld met Skylar zijn angst.

Toch kwam hij er beetje bij beetje overheen, maar hij blijft op veilige afstand van Sunshine. Nu is dat iets minder en zie ik hem wel eens wat proberen. Ik zie ook, dat hij dat uiterst voorzichtig doet en binnen een seconde weg zal zijn, mocht het anders uitpakken. Sunshine laat hem de ene keer gewoon doen, en de andere keer, schiet Sunshine in de achtervolging en hoor je ze het hele huis door galopperen. Alleen als ik hoor gillen, dan grijp ik in. Wel lastig want Moonlight kan echt om niks gillen. Toch wil ik dat ze dat gegil als een soort van trigger gaan zien, dat ze weten, oh nu ga ik te ver. En daarom geef ik al tijd een gil, als er eentje gilt, of dat nou wel of niet terecht is. Kappen nu, klaar.

Het werkt best. Rainbow is nu weer zijn eigen aanbiddelijke zelf. Die was ook een tijdje van slag door de nieuwkomer. Moonlight gaat ook zijn gang. Aurora heeft veel mot, maar dat is niet alleen met Sunshine hoor, met allemaal vaak. Diva. En met af en toe gekissebis en gehis, en kattengejank, gaat het toch steeds een beetje beter. Alleen jammer, dat Aurora me vannacht opeens weer beet, ik schrok me rot en ik denk dat ik van de week even naar de dokter moet, voor een antibiotica kuurtje. Het wordt namelijk dik en blauw en haar boventandjes hebben door gebeten. Ik ben heel erg boos geworden op haar, en geloof me, ze weet het. Even later wilde ze weer bij me liggen, want toen ze beet, lag ze in mijn armen. Ik vroeg haar streng of ze wel lekker was, dat ze dat voorrecht voorlopig wel even verbruid had. Kom even gauw zeg. Ze droop af, ze wist het heus nog.

Proberen kan geen kwaad zal ze gedacht hebben. Dan heeft ze aan mij de verkeerde, ik blijf consequent. In diezelfde nacht, ik kon toch niet slapen, heeft ze het nog 2 keer geprobeerd. Ik heb haar beide keren weggestuurd. Hup, weg, als je zomaar uit het niets bijt, dan heb je aardig wat goed te maken. Zoals zij bijt, is wel heel erg pijnlijk hoor, en ik weet niet waarom ze het doet. En als er dan meer dan 2 jaar tussen zit, dan ben je er niet echt op berekend. Maar ze heeft zichzelf ermee, ze zal voorlopig ergens anders de nacht door moeten brengen. Bij mij mag ze voorlopig niet liggen, en geloof me, dat vindt ze een grote straf. Eigen schuld, vrouwtje dikke arm en zij alleen. Die bijt vast weer een jaar of 3 niet meer. Hoop ik toch…