30. sep, 2020

Verhuizen? Nu al???

Vorige week had ik het even zwaar. Eerst op dinsdag kreeg ik een mail, dat ik een huis moest gaan bezichtigen. In Overschie nog wel, de wijk waar ik zo graag had willen wonen, toen ik pas terug kwam in Nederland. Daar was bijna geen huis te krijgen toen, en nu trouwens ook nog niet hoor. Al loopt de buurt wel een beetje achteruit, daar zijn ze wel mee aan het werk. Ik denk dat het ook komt, door de Rotterdamse Rijweg, die toch wel erg dure en grote huizen heeft, op sommige stukken en ik denk dat die mensen hun huizen niet als een gek in waarde willen zien zakken. Daarom wordt er veel gesloopt en nieuw gebouwd of gerenoveerd.

Twee jaar geleden was mijn broer er ook al mee aan de beurt, die anders vlakbij had gewoond als ik daar ga wonen. Helaas, ook waar hij woonde, werden de woningen gesloopt. Zijn blok staat er nu nog en ze verhuren het tijdelijk voor heel goedkoop aan studenten tot het echt onder de sloophamer komt. Dat gaan ze hier ook doen en dat is minder, want ik had verwacht wat grote dingen achter te kunnen laten als ik zou gaan verhuizen. Aan Woonstad zelf had ik doorgegeven, niet eerder dan na november want dan ben ik, als het goed is, klaar met de opleiding. Ik schreef daarom een mail terug, waarin ik dit nog even aanhaalde. Ik zei alleen de bezichtiging niet af, want ik was sowieso nieuwsgierig naar die woningen daar.

Het grappige is, dat deze huizen vrij nieuw zijn. Ze zijn in 2011 gebouwd en toen fietste ik daar regelmatig langs, onderweg naar de zaak, als ik bij mijn moeder of mijn dochter was geweest. En dan zag ik ze bouwen, en ik zag echt van die enorme ramen, daar hou ik van. Dan dacht ik altijd, nou, daar zou ik nou wel willen wonen. Niet alleen voor al die ramen, maar ook omdat je uitzicht hebt dan, op het water, en de brug. Dat is lekker om naar te kijken, vind ik toch. Maar ja, ik kwam Overschie niet in en ik woonde toen wel lekker hier hoor. Toch, ik bleef het altijd jammer vinden. En mijn moeder zei vaak genoeg, waarom woon je nou niet hier!

Dus ik donderdag wat voor school zitten maken, en ondertussen op de klok kijken, want om 13u30, tuurlijk, had ik de afspraak. Dan kon ik daarna gelijk lekker in Overschie mijn boodschappen halen. Om iets na enen word ik gebeld. De mevrouw van Woonstad, ja sorry ze was zo laat want ze had in de file gestaan en of ik alweer naar huis was. Ehm, nou, ik heb om 13u30 een afspraak staan. ‘Hè verdorie’ zegt ze, ‘dan hebben ze het toch nog verkeerd gedaan’. Ik vraag of ze wil dat ik nu direct kom, want ik ben er met 5 minuten. Dat vond ze wel fijn ja. Ik dus karren naar Overschie. Genoeg parkeerplek daar en wel gratis ook. Niet zoals hier dat je ervoor moet betalen.

Ik ben nog nooit bij die flats binnen geweest, dus ik moet even speuren om te zien, waar en hoe ik naar binnen moet. Ik toets het huisnummer in maar er gebeurt niks. Ondertussen gaat er een mevrouw weg en zo piep ik naar binnen. Verderop zie ik een trap, want in het midden van de 2 flats is een heel groot atrium, helemaal afgedekt met glas, met mooie bomen en bloemenperken. Bij die trap zie ik ook weer deurbellen en ik besef nu, dat ik dat nummer moest intikken én ook op de belicoon drukken. Die had ik daarnet niet gezien. Ja hoor, nu hoor ik ook de bel gaan. Via de intercom meld ik mezelf aan. Er is een lift ook, maar ik pak de vrij brede trap naar de 1e verdieping.

Even zoeken waar ik moet zijn en ik bel aan. De mevrouw van Woonstad doet open. Mijn hemel, wat een mooi huis! Ze laat me alles zien en babbelt ondertussen volop. Ik ben er bijna even stil van. Maar ik voel een knoop ik mijn maag komen. Oh wat zou ik graag dat huis willen hebben! Ik vraag of er boven niet wat woningen vrij komen, want die hebben wel een balkon. Ja, maar dat is of koop of vrije sector en dat kan ik niet betalen. En bovendien, die zijn ook direct weg altijd, want veel mensen willen hier wonen. En dat vind ik niet gek. Ze vertelt dat het plots vrijkwam, en ik aan het beeld voldoe, dat bij deze woning past. En omdat het zo mooi, schoon en groot is, wilde ze het me toch laten zien, ook al wist ze, dat ik pas na november had willen gaan verhuizen. Dit was echt een buitenkansje. Wil ik het niet, prima, dan staan er al een paar te springen.

Omdat ik hier al zo lang woon, en dus bij dat beeld past, ben ik de 1e keus van Woonstad zelf. Ik ben totaal in tweestrijd, en dat begrijpt ze. ‘Film het maar even’, dan kan je het aan iemand laten zien straks’, zegt ze. Dat is een goed idee en dat doe ik. Als ik film springt zij steeds opzij, zodat ze niet in beeld komt. Maar omdat ik zo ongecontroleerd in de rondte slinger met de camera, is dat af en toe behoorlijk lachen. In de woonkamer is een Frans balkon, zoals ze dat noemen. Het is een enorme glaswand, die de hele muur beslaat. En die kan zo voor 2/3 openschuiven. Als je daar je bank zet en het staat open, dan zit je eigenlijk maar dan heel comfortabel, op het balkon in je huiskamer.

In de 2 slaapkamers, 1 groot en 1 wat kleiner, zitten ook van die enorm ramen. Er is een hele grote kast waar de verwarmingsketel hangt en je wasmachine aansluitingen en afvoer zit. Die kan ik vol met planken hangen, strijkplank en ijzer erbij en hup, de laundryroom. Er flitst zoveel door mijn hoofd, dat ik er duizelig van word. Ik kán het natuurlijk een paradijsje maken voor ze, binnen. Met van die laddertjes en mandjes aan de muur, van de vloer tot het plafond. Die enorm krabpaal kan prachtig in de hal staan. Voor het raam. Nu zien ze bij mij niets, want er staat een grote boom voor het raam. Alleen als het raam open is, bij echte hitte, dan kunnen ze wat zien beneden.

Hier aan de galerij en atrium kant, lopen steeds mensen. En aan de voorkant, aan het water van de Schie, zie je boten en de Spaanse brug open en dicht gaan. Maar het is ook heel groen en daar lopen veel dieren en laten mensen hun honden uit. Ook fietsers op het naast het water gelegen fietspad, komen vaak voorbij. Kortom, die zullen hun ogen uitkijken. Maar ja, stel nou dat ik straks zo’n groot huis kan krijgen mét balkon. Ik hoor haar een beetje uit, maar ja, ze hebben heus wel eens huizen met een tuintje of met een balkon. Niet vaak en ook niet vaak in de sociale huursector. Maar dan wel of heel erg klein, of in een slechte buurt of beiden. Dit had ik van mijn broer ook al gehoord. Want die is dus van ellende een huis gaan kopen, die woont nu in Schiedam.

Stel dat ik nee zeg, en nog een paar krotten krijg aangeboden. Ik kan maar 3 x nee zeggen, want dan stoppen ze met hun hulp. Maar ik heb allang gezien, dat ik het op eigen houtje niet snel genoeg voor elkaar zal krijgen. Niet bij een ‘normaal’ huis, wel bij krotten. En ik moet er voor december volgend jaar, dus 2021, uit zijn. Heb ik dan geen woning, dan met ik de straat op. En dat vind ik toch ook een schrikbeeld. Ik ga weg, haal totaal met mijn hoofd er niet bij, mijn boodschappen en ga naar huis. Ik bel mijn broer, en die vindt het een geweldig huis. Voor de katten kan ik het toch wel mooi genoeg maken, vindt hij.

Ja, dat weet ik wel, maar toch, ik had zo verwacht een tuin te krijgen. Dat dit toch even een soort van slikken is. Er kan in die badkamer een jacuzzi voor 6 personen in, grapt mijn broer, ja die was echt groot. Bedoeld ook om, indien nodig, met een rolstoel te kunnen rondrijden. Ik hang op en ik blijf maar malen. Niet gek dat ik de hele nacht wakker lig natuurlijk. Ik vertel morgen verder!