1. okt, 2020

Wat kan een mens het zichzelf moeilijk maken!

Tegen de ochtend, viel ik toch nog even in slaap, vorige donderdag op vrijdag nacht. Mijn hemel zeg, ik was bek af! En toch werd ik weer voor de wekker van 6 uur wakker. Ik moest naar de apotheek. Maar toen ik me zo nog even uit lag te rekken, dacht ik toch al weer aan de beslissing die ik moest nemen. In de nacht had ik al alle reacties op facebook zitten kijken, en daar werd ik ook niet wijzer van. Heel veel mensen zeiden dat ik het niet moest doen, want oh een tuin of balkon is zo heerlijk. Ja, misschien wel. Weer anderen zeiden, wat een mooi huis, gewoon doen. Ook van de mensen waar ik privé mee heb gepraat, kwam zo’n zelfde soort raad.

Ja, zoals die woning eruit ziet, dat is echt een buitenkansje, dat hoeft niemand mij te vertellen. En als ik al die ramen open zet, dan is het zowat een grote buitenruimte ’s zomers. Het enige verschil is met nu, dat ze niet zo het balkon op kunnen stappen. Maar wel in de buitenlucht zitten, want die ramen zijn enorm! Ik krijg, zo denkend, nog voor de wekker ging, allemaal inzichten. Ik weet het al, ik ga het gewoon doen. Want ik ben nu in onmogelijkheden aan het denken. Kijk, ik moet hier weg, en wel zo snel mogelijk. En wat ik nu krijg aangeboden, dat is echt geweldig! Kijk, ik heb niet voor niets vorig jaar al wat me lief is verloren, omdat ik mezelf niet meer pijn wilde laten doen. Ik heb me toen ook echt voorgenomen, dat doe ik zo nooit meer!

Ik ging er bijna aan onderdoor, en heb ik daar dan nog niets van geleerd? Want ik zou zo weer alleen voor de katten hebben gekozen, zonder aan mezelf te denken. Dan zouden ze straks lekker ook binnen moeten blijven bij een ander huis, omdat ik geen geld heb om die tuin of dat balkon kat-veilig te maken. En ook, als ik dan 3 of 4 dagen moet gaan werken, en je weet het, in mijn beroep is dat gewoon 9 uur lopen en staan, heb ik dan de puf om buiten het huishouden, ook nog de tuin mooi te maken en te houden? Want ook hierbij weer, ik word er echt niet jonger op hoor. Dan kwam er ook bij me op, wat nou, als het voor de katten niet uit zou maken? Nou ja, dan zou ik het direct doen. Want ik was de hal nog niet binnen, of die ene hele grote krabpaal zag ik daar al precies passen voor het raam. En zo sloeg ik ala seconde daar al aan het inrichten.

Ik kon in die kleine kamer gaan slapen, en dan mijn Art Corner slash kattenkamer, zou dan in die grote slaapkamer kunnen. Een nieuwe grote krabpaal voor die grote open schuifdeuren  en dan liggen ze in principe ook praktisch buiten. Met al die ramen tot op de grond hebben ze overal wat te zien. Kom op zeg, ik moet voor mezelf kiezen. Want ik moet in mogelijkheden denken, niet in onmogelijkheden. Ja, het is belangrijk dat ik mijn diploma haal. Daar zal ik dan ook echt aan werken, tussendoor. Ik zie wel hoe ik dat ga doen. Ik heb wel voor hetere vuren gestaan hoor.

Waarom zou ik daarna nooit meer kunnen verhuizen? Als het niet bevalt, dan ga ik toch zeker sparen daarvoor? En ondertussen laat ik mezelf gewoon ingeschreven staan, en zo klim ik daar dan ook steeds hoger op de ladder en kom ik, mocht dat over een tijd dan nodig zijn, sneller aan de beurt en kan ik zelf kiezen. En voor de katten zal het enige verschil zijn, iets dat Skylar heel fijn vindt, om het balkon op te mogen, als het koud is en de deur is dicht. Maar wat gaat hij dan doen? Dan zit hij naar beneden te kijken door het hekje heen. Dus eh, dan heeft hij met al dat glas toch zeker wel 100% meer te zien? Ja, oké, niet in de buitenlucht echt, ’s winters. Maar ik heb een kattenkamer voor ze, dan zet ik daar toch in de ochtend, weer of geen weer, het raam even voor hem open? Dat komt uit op de galerij en dus ook het atrium, nat kan het niet worden en echt zo koud als buiten ook niet. Kan hij toch zijn idee van buiten ophalen.

En bovendien, dan hebben ze daar ook een eigen kamer, maak ik een ombouw voor de kattenbakken. Nou ja, mijn broer moet ik dat even vragen. Dan zie je die ook niet meer zo staan. Dat kan ik dan bekleden en hebben ze een ligbankje. En dan de krabpaal erin, ook voor het raam, dat ze op alle hoogtes naar buiten kunnen kijken. Trapladdertjes over de muur, hangmandjes aan de muur, grote plant erin, kattengras als kleed erbij, en later als ik meer tijd en weer geld heb, maak ik een grote houten bak voor ze. Daar doe ik dan vijverfolie in, goed vastmaken allemaal. En daar laat je gras groeien en kattengras, kattenkruid, rozemarijn en meer van dat spul waar katten gek op zijn. Nou, als dat geen buitenidee creëert, meer nog dan hier mét balkon, dan weet ik het niet meer.  Geen idee waarom ik eerst dacht, dat het niet kon en dat ik er vast zou zitten. Welnee, ik kan alles als ik dat wil. Voor ik naar de apotheek ging, was ik er al uit, grotendeels dan. Ik ga het gewoon doen, voor mij en de katten krijgen het ook heerlijk. Gewoon even wennen allemaal, komt goed. Op naar de apotheek!

Daar was het lekker werken want het was de hele dag echt stikdruk, als het rustig was geweest, was ik vast in slaap gekukeld. Ik heb maar 1 ding fout gedaan, en dat was niet eens zo ernstig, ik had het herhaalrecept en de informatiefolder op de printer laten liggen, toen ik vroeg of er iemand wilde nakijken, dat hoor je dan al erbij te hebben liggen. Nou, als dat alles was! En dat na een nacht niet slapen. Ik zit natuurlijk vol met een vreemd soort adrenaline. Zo voelt het toch echt.

Het was afgelopen dinsdag de dag van de apothekersassistenten, dat is wereldwijd geloof ik. En er stond voor mij een prachtige doos luxe chocolade klaar, met een sticker ‘bedankt Ria’ en mooie linten op het zakje en het doosje. Met hele mooie, en ja erg lekkere, herfst chocolaatjes. Toch lief zeg! Ik vond het harstikke leuk! Tegen de tijd dat ik dit plaats, is dat doosje al lang leeg hoor! Super de luxe chocolade, ze zijn echt zalig!

In de loop van de dag, werd mijn gevoel erover steeds beter. En het voelt nog steeds goed. Ik ging het al inrichten toen ik liep te filmen dus eh, dat zegt wel genoeg. Ik voelde me er ook direct goed. Het is licht en luchtig. Ik hoef niet eens schoon te maken. Het stoken is spotgoedkoop, zei de dame van Woonstand nog. Het is vloerverwarming en ik zit ook nog eens tussen 2 woningen in. Boven me en beneden me buren. Allemaal wat oudere mensen. Heerlijk, eindelijk weg van die herrie hier, want dat wordt steeds erger. Stukken minder overlast, daar ben ik zeker van!

Voorbereid op het ouder worden ben ik daar ook, rolstoelvriendelijk al, lift voor de boodschapjes maar ik neem zolang ik niet hoef lekker gewoon de trap. Of je nou naar de 3e of de 1e loopt, scheelt al zoveel. En die trap is lekker breed ook nog. Moet je later een rollator, dan kan je de lift in. Maar wie weet wat er nog gaat gebeuren allemaal in mijn leven? Wie weet waar ik opeens naartoe ga of weet ik veel? Ik kan wel een miljoen winnen, of mijn boeken gaan goed lopen.

Dat ik zoveel geld heb opeens door de loterij, dat ik dat koop wat ik echt wil, maar me nu niet kan veroorloven. Alles is mogelijk gewoon! Maar voor nu krijg ik een buitengewoon mooi huis aangeboden. Ze zeggen niet dat ik daar nooit meer weg mag toch? En voor nu is dat een heerlijk veilig en rustig gevoel. Ik kan dan straks, als ik mijn diploma heb, beginnen in mijn nieuwe baan. En dan zit ik al gesetteld, en is alles al netjes en kan ik me erop richten om mijn werk zo goed mogelijk te gaan doen. En die rust die me dit geeft, dat alleen al is goud waard.