8. okt, 2020

Even geen tijd voor foto's en collages hoor, moet kunnen!

Op 1 oktober ging ik dus richting Blijvenburgstraat. Ik had een klein beetje doorgedramd, want omdat ze wist van mijn examens, had ze gezegd dat het wel 2 weken later mocht. Maar ja, eens de kogel door de kerk was, wilde ik liever gisteren al verhuisd zijn. En dan zit je weer met van die halve maanden, ook met huur en toeslagen. Nee hoor, graag 1 oktober. Aangezien 80% daar op kantoor zich blijkbaar ziek heeft gemeld, hoopte de dame van Woonstad, dat ze het voor elkaar zou kunnen krijgen. En uiteindelijk zei ze, ‘weet je wat, kom maar gewoon daarheen om 10 uur op 1 oktober’. De rest gaat namelijk totaal digitaal tegenwoordig. Tenzij je die mogelijkheid niet hebt of kent. Zelfs het ondertekenen van het huurcontract is digitaal gegaan.

Alles was dus al voor 1 oktober geregeld, alleen de sleutels nog en wat dingen nalopen en dat weer ondertekenen. Nou mooi, dat was al geregeld. Het laatste weekend van september waren broer en schoonzus al langs geweest, om te helpen hier. Ik weet nog wel dat ik hier kwam wonen, in december 15 jaar geleden. Het duurde toen een paar maanden voordat mijn spullen hier waren, vanuit België. En mijn broer heeft, toen eindelijk mijn bed er was, dat ding zo vreselijk stevig in elkaar geschroefd, dat hij zei ‘jij mag hier nooit verhuizen, want dit krijg ik nooit meer uit elkaar.’ Ehm, sorry broer, maar ik moet wel!

Maar er stonden nog delen boven van mijn bed, en er werden delen voor mijn deur in het trappenhuis gelegd. San en ik hadden ons ondertussen op de zolder buitenom gestort. Jeetje zeg, wat stoffig! Ook wel apart, alles wat in de zon heeft gelegen, was vergaan. Zoals plastic tasjes en mandjes. Die kon je zo verpulveren. In het begin wilde ik nog kijken wat er in die dozen zat, maar later bedacht ik me, dat ik toch niet eens meer wist wat erin zat. Weg ermee. Ik heb enorme dozen met kerstspullen, die moet ik dan later maar eens uitzoeken. Die kon ik wel in de berging bewaren. Ik had boven ook al veel dozen voor de berging staan. Nou, hopelijk is die groot genoeg!

Ik vind deze dame van Woonstad erg aardig, veel beter dan die troela die had gezegd dat ik mijn katten dan maar weg moest doen. Die had zich langdurig ziekgemeld en daarom was deze dame van buitenaf ingehuurd. Ik weet het, ik heb alleen nog maar mazzeltjes vanaf 16 juni. Ook al lijkt dat soms even niet zo, achteraf is het toch zo. Dan valt er opeens weer iets op zijn plek. Net zoals ik nog enorm veel inpakpapier heb, voor glas, had ik toen steeds in stapeltjes meegenomen van de Action en Xenos en zo. Dat was toen nodig voor Swan Market, wat toen een verloren zaak bleek te zijn. Moet je eens even kijken hoe goed dat nu uitkomt! Eigenlijk begonnen de mazzeltjes dus vorig jaar al, toen ik in mijn diepste verdriet zat. Alleen kon ik het toen nog niet zien.

We liepen alles door in het huis. De aannemer moest ook nog komen, want die zou alle gaatjes e.d. allemaal nog dichtsmeren en wat dingetjes nalopen. En dan zou hij dinsdag komen en mij alles sleutels geven. Ik heb dus een hele dikke sleutel voor de automatische deuren. Ik kan zowel aan de voorkant, als aan de achterkant erin. Ook kan je parkeren aan beide zijden en ik vind het achterin wel zo handig. Vlak bij die toegangsdeur en bij de garages en dan loop je zo droog naar de volgende toegangsdeur, en dan zo 1 deur in 1 stap verder en je staat bij de liften. Wel een gedoe hoor, al die zelfsluitende deuren. Maar ja, als je niet verhuist zal je er niet zoveel last van hebben. Hoop ik toch.

De iets minder dikke sleutel is van de voordeur. En nog een sleutel waarvan we niet wisten waar die van was. Later geprobeerd maar hij was niet van de brievenbus. En nog een sleutel, ook onbekend maar zij dacht, dat die van de berging was. Oh ja, waar zit die dan? Ja, ze wist het ongeveer. Ze kende niet alle complexen omdat ze van buitenaf kwam. Ze had het gevraagd  maar ze moesten bij de garages zitten. Wij later daarheen. Het is wel fijn als ik weet waar die zit, dan kan ik daar het snelste alles in zetten en op mijn gemak naar boven halen. Hoe we ook zochten, we vonden geen berging van mijn huisnummer. Toen we voor de 3e keer die pakkeerplaatsen rondliepen, kwam er een meneer naar ons toe. Zij vertelde de man, wat we aan het doen waren, zoeken naar de berging.

De meneer wist ons te vertellen, dat de 1e 2 woonlagen geen berging hadden. Zo dan, dat was even een flinke tik tegen mijn hoofd. Geen berging??? Hoe moet ik dat in Godsnaam gaan oplossen dan? Ik kom van een 5 kamerwoning met 2 aparte zolders naar een 3 kamerwoning en dan is er niet eens een berging bij??? Sorry hoor, dat kán toch niet? De dame had wel door, dat ik hier erg door geraakt was. Ja, die weet niet hoeveel spullen ik heb. En ja, er mag veel weg, maar daar heb ik nu toch zeker helemaal geen tijd voor, om dat uit te gaan zoeken? Ik moet binnen een maand weg verdorie! Het huurcontract had ik al ondertekend. En als ze me dit direct had gezegd, dan had ik er nog even veel langer over na moeten denken.

Was dit nou een mazzeltje? Volgens mij niet hoor. Hoe langer ik erover na dacht, hoe meer ik weer met oplossingen kwam. Ja, oké, dan zit ik nog wat langer in de rommel en de dozen. Maar ik kan ze allemaal in mijn garderobe Art Corner kamer zetten. En dan kan ik doos voor doos uitzoeken en veel weggooien wat ik echt weg wil hebben. Het gaat wat langer duren, maar dan heb je ook wat. En eigenlijk geeft het je gelijk geen kans meer, om zoveel troep te bewaren. Nu moet ik wel dingen direct of gaan weggooien, of gaan weg doen. Ook niet verkeerd toch zeker? Zie ik daar toch weer een mazzeltje in, dat eerst geen mazzeltje leek te zijn!

Ik ben de spullen uit de auto gaan halen, nadat de dame richting kantoor was gegaan. Die heb ik allemaal even neergezet. Ik liep me een ongeluk. Best ver vanaf de straatkant, door het atrium en dan de lift of trap. Dan nog een stuk galerij en dan pas ben ik er. Nadeeltje met zware tassen vol boodschappen, maar ja, daar heb ik een karretje voor. Moet kunnen. Eens ik alles boven had, ben ik gaan tekenen, ik had thuis mijn meubels opgemeten, en ik had krijtjes meegebracht, en zo kon ik mijn spullen op de grond tekenen. Ik heb al wel een aardig idee hoe ik alles wil. Alleen door het geen berging hebben, heb ik het toch weer helemaal om moeten gooien.

De cits krijgen geen eigen kamer, maar ja, ze hebben het hele huis en vol met glas tot op de grond. Eigenlijk in 4 kamers heb ik vogeltjes tv. Ze krijgen nog steeds overal plankjes en hokjes langs de muren, zodat ze in principe allemaal een eigen schuilplek kunnen maken. Dat komt ook wel goed. Dan slaap ik in de kleine slaapkamer, waar precies mijn bed en een kastje in kunnen. Prima toch? Zo krijg ik in de grote kamer, enorm veel plek voor kasten en planken, al mijn artwerk en de linnenkasten. En zo kan ik dan toch veel weg gaan zetten op een vaste plek en de dozen ‘berging’ erg ook zetten en die elke keer op mijn gemak even uitzoeken. Er zijn geen problemen, er zijn uitdagingen en oplossingen. Zo zie ik dat.