12. okt, 2020

Zo moe, zoveel spierpijn, zoveel te doen...

Nou, die Kwantum heb ik niet gehaald hoor dinsdags. Mijn lijf lijkt een beetje de kont tegen de krib te gooien. En dat is een flinke hoor! Ik was zo moe, dat voelde ik pas goed in de auto. Ik ben maar naar huis gereden om mezelf naar boven te slepen, hopend dat dit nog zou lukken. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik echt wel van plan was om naar de Kwantum te gaan, want dat was wel erg belangrijk, zodat ik zou weten of ze op tijd die vloer zouden komen leggen. Ik was het totaal vergeten en toen ik boven kwam en het besefte, had ik echt geen puf meer. Ik voel me uitgeput en mijn lijf doet aan alle kanten zeer en het gaat niet over.

Dat kan ook niet, want elke dag weer loop ik de hele dag. Van 5 tot 7 of 8 dingen voor school en dan weer sjouwen, pakken of heen en weer rijden met tassen. Ik heb echt zo’n pijn in mijn voeten. Dat gaat niet weg in een nachtje. Dat is wel heel vervelend want ik moet hele dagen lopen en sjouwen en zo. Ik hoop maar steeds dat ik het allemaal ga redden. Het moet gewoon! Elke keer weer al die trappen af, dan tassen in de auto, weer naar boven en herhalen. Dan zit Lila gelijk vol en dan ga ik meestal naar de BBstraat, en nu ook omdat er steeds dingen afgeleverd gaan worden. De dinsdag ging ik maar eens even ervoor zitten, om wat voor school te doen. De maandag ervoor heb ik me op ziek laten zetten, omdat ik er voor de mannen van de aannemer moest zijn.

Maar ik heb met Saskia gemaild, en ik weet wat er nog openstaat nu. Dat documentje heb ik gemaakt maar ik vroeg aan José hoe dat bij haar ging of was gegaan en daar ging het totaal anders. Dus maar hopen dat ik genoeg heb gedaan daarvoor. Ik zou het anders niet weten hoor. Ik heb Saskia nogmaals bedankt voor haar fijne medewerking. Ze had gezien dat de docente een examen op onvoldoende had gezet en vroeg me of ze me daarmee kon helpen. Zo lief hè! Want ja, dat kwam omdat ik gewoon een beetje dom ben, omdat ik niet mijn bronnen had vermeld en niets over feedback erin had gezet. Dat heb ik ondertussen even gecorrigeerd en weer terug gestuurd. Hulp niet nodig gelukkig.

Ik heb dan ook wel een beetje veel aan mijn hoofd. Dinsdags dus na al die schooldingen direct door naar de Kwantum. Weer dezelfde aardige man, die me hielp en oh wat fijn, ze komen de 20e leggen! Dat is prima. Dan is er al veel over, maar dat staat dus in de badkamer opgestapeld. Dan kan vanaf de 21e alle grote dingen komen. Zo ga ik het dan vast wel redden om de 30e over te kunnen. Als mijn lijf het ondertussen niet begeeft. Ik slaap vroeg en ik ben er dan ook half 5 al uit. Dat heeft wel tot gevolg dat ik in de middag al bek af ben. Man wat is ouder worden een kwelling op deze manier.

Mijn broer was zich rot geschrokken van die vaatwasser, hij dacht dat alles er al voor zat, maar dat was niet zo. Hij vertelde me dat het dan een vaatwasser aanleggen heet, niet aansluiten. Ja zeg, weet ik veel. Dat aansluiten als alles er al zit, dat kan ik zelf ook wel. Maar dat ‘aanleggen’ dus niet. Broer dus ook niet. Ik vraag aan een ieder die ik spreek of app, of ze iemand weten hiervoor en José, mijn lieve klasgenootje, zegt dat haar man het wel wil komen doen. Is dat niet even fantastisch? Dat ik opeens hulp krijg uit onverwachte hoeken, is best wel een prettig gevoel. Maar op de maandag, terwijl ik op de bezorgers wacht, en de randjes aan het sauzen ben, komt Jolanda, de grote en veilige reismanden brengen. Jolanda is de ex van mijn neef.

Dat is wel zo prettig, want als ze wild worden, dan kunnen ze zo zo’n tas, die ik ook heb, open halen of zo. Ik kan het niet verdragen er ooit nog eentje weg te zien lopen hoor. Dat is in elk geval geregeld. Bij Zooplus heb ik ook, buiten het normale eten, de Feliway friends genomen. Drie stuks zelfs. Dan gaan er in elke kamer 1 en doe ik er in het nieuwe huis, als ik daar vertrek om ze op te halen, ook eentje in ergens. Jolanda is behoorlijk handig, en ze sloopt het plintje er al af, van het keukenblok, dat eraf kan om reparaties te doen, of zoals in dit geval, dingen aan te sluiten. Ook het achterkantje van het middelste keukenkastje knalt ze er vakkundig uit. Ze neemt er foto’s van, om te zien of haar broer kan zien, wat je daarvoor nodig hebt.

Ik wist niet eens dat dat er allemaal zomaar af kon. Ik ben echt wel een blonTje op dat gebied blijkbaar. We kletsen wat af, we hebben elkaar van jaren dingen te vertellen natuurlijk. Vroeger ging ik met mijn toenmalige echtgenoot en mijn neef en Jolan, op vakantie. We hebben wat afgelachen altijd. En we hebben samen jarenlang paard gereden, zij kocht zelfs haar eigen paard en  die is zelfs 28 geworden. Een pracht beest! En dan gingen zij en mijn neef uit elkaar en later ging ik ook scheiden en naar België en zo zie je elkaar jaren niet. En opeens wonen we zowat naast elkaar. Zij woont net aan de andere kant van de brug, aan dezelfde kant van het water.

Ze is nogal sportief dus wie weet krijgt ze mij ook nog een keertje fit. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. En we hebben voorlopig verhalen zat. Ik zat ondertussen door te verven en zij babbelde wel door. Belt ze me de volgende dag, dat haar broer het wel komt aansluiten. Of hij ’s avonds even kan komen kijken. Maar ik stort behoorlijk in, en vraag of hij een ander keertje kan komen. Ik kan daar niet blijven, want de cits moeten eten. En als ik eenmaal boven ben, denk ik niet dat ik nog de puf heb om weer terug te gaan. Ik moet ook de kattenbakken nog doen en afwassen en zo. En ik zit in een ontploft huis, dus echt rust krijg ik daar ook niet. No problem, komt goed. Ze had me al aangeboden om zondag te komen helpen met muren sauzen, dus daar ben ik ook heeeeel heel erg blij mee. Ik trek het niet meer zoals vroeger, dat is wel duidelijk.

Mensen, mocht ik dingen dubbel vertellen, dan is dat maar zo hoor. Normaal ben ik daar wel alert op maar ik vergeet echt veel. Dus dat moeten jullie me dan maar vergeven hoor.  Net zoals ik in een examen gewoon dingen vergeet. Dat is toch erg. Alzheimer light is dit niet meer hoor, dit is very heavy. Echt bizar! Op woensdag komt mijn nichtje Ariëlle ook nog even om de hoek piepen. Leuk! Ook zij gaat me meehelpen. Volgende week woensdag al met tassen en lichte dingen overbrengen. En ook als de vloer is gelegd, op de 20e, want ja, ze komen redelijk op tijd leggen, dan komt ze me daarna ook helpen zoveel mogelijk al over te brengen. Als het hier dn leger wordt, kan mijn broer weer komen om hier van alles los te maken en eraf te halen.

Want zodra alles uit die badkamer kan, kan hij daar die ombouw gaan maken voor over de kattenbakken. En daar kunnen dan badkamerkasten bovenop komen te staan. Mettertijd wil ik daar ook een douchecabine. Dan kunnen ernaast, omdat het dan droog blijft, ook nog kasten komen. Als je geen berging hebt, dan moet je slim zijn. Laat ik dat nou toch zijn, ondanks dat ik nu een zeef hoofd heb. Alle planken moeten ook hier eraf en dan weer daar opgehangen worden. Nou ja, genoeg te doen tussen de 20e en 30e. Morgen verder met schrijven, ik ben gewoon te moe. En ik krijg dat liedje maar niet uit mijn hoofd; zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen... Hoe zou dat toch komen?