14. okt, 2020

Je kan plannen wat je wilt, het loopt altijd anders...

De donderdag dat mijn neefje jarig was, heb ik zoveel gedaan weer, dat wist ik al van te voren. Deze maand geen momentje rust. Dus had ik al op voorhand gezegd dat ik niet zou komen. Echt geen puf voor om me op de doffen of ertussenuit te moeten. Maar dat begrijpen  ze vast wel, dat weet ik wel zeker. Er is nog zoveel te doen, dat het gewoon niet lijkt op te schieten. Het is dat ik weet dat ik hele dagen hard werk, dat er toch iets gebeurt maar doordat er nog steeds meer ligt dan er gedaan is, lijkt het een druppel op een gloeiende plaat te zijn. Af en toe word ik er een beetje moedeloos van. Ja, ik word wel geholpen, daar ben ik dan ook enorm dankbaar voor. Toch doe ik het grotendeels alleen en ik moet zeggen, dat valt me zwaar.

Gewoon lichamelijk hoor, het is elke dag een aantal keer heen en weer, met tassen vol. En alles stond dwars door het nieuwe huis heen, dat ben ik eerst maar eens gaan fatsoeneren. Bovendien moet ik alle kamers totaal vrij zien te houden, tot nadat de vloer is gelegd op de 20e.  En in de badkamer kan je alleen nog net naar het toilet. Want die komt steeds voller te staan. Niet gek natuurlijk, met die 2 zolders en geen berging of wat voor opslag dan ook. Ik had het boven ook al leeg willen hebben, maar ja, dat is me nog niet gelukt omdat er zoveel tegelijk gebeurt en ik ook met alles tegelijk bezig ben.

Op vrijdag kwam Miranda naar mijn huis kijken. Ik had graag bij haar in Zevenbergen komen wonen, maar ja, ik kon het risico niet nemen en dit huis voorbij laten gaan, zonder te weten of ik wel een huis in Zevenbergen kon krijgen. Maar zij zag ook direct, dit huis is van Ria. Het voelde voor haar dan ook gelijk goed. En ze bleef maar rondlopen en naar buiten kijken, want ja, mijn uitzicht is toch wel heerlijk. Maar ook de voorkant, met het atrium, vond ze geweldig. En ze had verwacht dat het veel kleiner zou zijn. Ja, ik heb nou eenmaal niet zo’n breedbeeldlens als makelaars hebben. Dan is het andersom, dan denk je dat het groot is, maar dan is het een klein huisje. Nu lijkt het kleiner maar is het groter. Leuke en aangename verrassing dus.

Grappig hoe die dingen dan gaan. Toen Miranda geen tv had, kreeg ze er eentje van mij voor zolang ze nodig had. En nu had ze een kleintje voor mij bij zich, want die grote die ik op de slaapkamer had, die is veel te groot voor mijn kleinere slaapkamertje nu. En die is ondertussen naar mijn neef gegaan, voor zijn verjaardag. Ik had hem op marktplaats willen verkopen, maar ja, hij wilde hem graag en dan vind ik dat fijner. Geld betekent niet zoveel voor mij, als heb je het wel nodig. Maar ik besteed het dan ook wijs, geloof me maar, dat kan ik juist goed. Miranda ging later weer weg met een blij gevoel. De manden, de tv en bovendien een vrijstaand 4 pits gasstel, kreeg ik als cadeau en ben ik enorm blij mee. Ik was al blij geweest als ze zo zonder iets was langs gekomen hoor! Maar als ik klaar ben, komt ze gezellig lunchen met haar moeder.

Ik wil het dit weekend, voor mij van de 10e, mijn moeders verjaardag, voor elkaar krijgen. Ik ga met broer vroeg naar de Gamma, dat zeg ik, om spullen te halen die mijn ramen katveilig maken. We hebben de constructie voor die enorme opening als de schuifpui openstaat, al een aantal keren aangepast. Elke keer weer, is het een stuk efficiënter plan. Ik ga dan ook niets zeggen nog, ik zal het straks wel laten zien als het klaar is. Maar deze laatste versie, van mijn broer, is toch echt wel geniaal te noemen. En het kost nu bijna niets, terwijl het eerst een berg geld had gaan kosten. Fijn een broer die zo meedenkt. Hij zei er ’s nachts zelfs wakker van te liggen, omdat hij dan aan het verzinnen was, hoe het nog mooier op te kunnen lossen. Nou, dat is hem gelukt!

En daar gaan we straks voor shoppen. Het raam bij de art corner doe ik zelf, heb ik ook iets ingenieus voor bedacht. Gewoon met net. Maar aan de voorkant, daar wilde ik geen net. Want dat is aan de galerij kant. Nou zal ik dat niet open laten, als ik er zelf niet ben hoor. Maar als ik in de zomer lekker alles open zet, dan kan een of andere lolbroek maar eens een gekke neiging krijgen en zo’n  net kapot maken, met een mesje of zo. En dan ben ik mijn katten kwijt. Dus daar komt gewoon gaas in een lijst van hout, die we zo tegen de buitenkant schroeven. Kijk, ze dat er niet op hun gemakje uit schroeven, zonder dat ik dat zou horen. Dus dat is veilig voor ons allemaal.

Dan komt mijn nichtje me even halen en ga ik een kast ophalen, halmeubel die ik gekocht heb. Ik heb lang zitten bedenken hoe ik dat in mijn autootje kon krijgen. Maar ik ben ook bang, dat ik het zelf niet kan dragen. Het lijkt wel alsof ik de helft van mijn kracht kwijt ben, vergeleken met vroeger. Maar mijn nichtje, of haar man eigenlijk, heeft een hele grote auto. Daar komt ze me woensdag ook mee helpen. Als de monteurs voor de ketel/warm water geweest zijn. Want dat heb ik niet, warm water. Toch wel fijn straks onder de douche en zo, warm water. Eén ding waar ik het niet voor nodig heb; AFWASSEN! Oh wat heb ik dat gemist! Toen ik in 2005 vanuit België terug ging naar Nederland en dit huis kreeg, na 9 maanden dakloos te zijn geweest, moest ik kiezen.

Het keukentje was namelijk zo klein, dat er óf een vaatwasser óf een koelkast in kon. En ja, dan moet je dus wel voor de koelkast kiezen. En ik heb mijn vaatwasser toen aan mijn vriendin San gegeven. Die was er heel blij mee, en dat kon ik begrijpen. Maar sinds die tijd, mis ik dus een vaatwasser. Ik vind dat zo prettig, je hebt never nooit rommel in je keuken. Hup in de vaatwasser ermee. En later even aanzetten, dit is een Siemens, goed merk met ook een programma als hij maar half vol zit, en klaar is Ria. Nu ben ik eindelijk zelf de vaatwasser niet meer. Heerlijk!

Dat zijn zo van die aankopen, die ik gedaan heb, die ik enorm waardeer, zelfs nog voordat ik ze in gebruik heb genomen. Hetzelfde met mijn nieuwe 2e handse fiets. Oh wat ga ik daar blij mee zijn. Ik mis mijn fiets al vanaf hij gestolen is. Ja oké, ik zat er niet zo heel vaak op, sinds ik mijn auto kreeg, maar toch. In de zomer is het heerlijk om een stuk te gaan fietsen. En nou ja, gewoon dat je dat kan als je dat wilt. Maar om hier nog een fiets te gaan kopen, en dat die dan weer gestolen kan worden, nee, daar had ik geen trek in. Maar nu krijg ik er dan toch weer eentje en die mag ik in de garage zetten. Overdekt en veilig. Oh het lijkt me heerlijk om gewoon weer ff de fiets te pakken, voor een klein boodschapje. Of als het mooi weer is, heerlijk een eindje langs het water te gaan rijden. Heerlijk! Ja, mijn verhuisgeld wordt enorm goed besteed. Geloof me maar gerust!