16. okt, 2020

Kopen, kopen en niet kijken...

Dan kan je een hele grote en dure auto hebben, maar dat wil dan nog niet zeggen dat hij het ook doet. Beetje lullig voelde ik me wel, want mijn nichtje haar echtgenoot kwam me tussendoor even snel ophalen. Ik me haasten, want ik liep toen hij belde nog in de Gamma met mijn broer. Gamma,  dat zeg ik! Wij snel naar huis, de hardboardplaten die ik nog moest laten zagen, doe ik een andere keer wel. Het is daar gratis, dat zagen, wel zo handig. En toen ik dus eindelijk bij Marcel in de auto ging zitten, startte hij niet meer. Nou, dat was wel heel erg vervelend. Die kast heb ik nog tot de 14e voor, dat komt wel goed. Broerlief heeft met startkabels geholpen.

Die kwam erachter dat zijn accu wel op een hele vreemde plaats zit, in zijn Mercedes. Die zit achter een klepje bij de voeten van de passagier, zeg maar. Je moet het even weten! Afijn maandag is de grote kar weer gemaakt en de winkel is tot 18 uur open. Komt goed. Als het maar voor de 14e is. Daarna zijn broer en ik gaan klussen. Ik ging verder met de randjes sauzen en hij ging voor de voorkant een constructie maken, zodat ik lekker mijn ramen open kan zetten en de katten veilig zijn. Zo’n net aan de voorkant, ik vind het maar niks. Als ik even niet oplet en de een of andere halve zool krijgt het in zijn kop, dan hebben ze het met een mes zo doorgesneden.

Dan staat er of opeens een vreemde in je huis of ik ben mijn katten kwijt. Nou, sorry, daar pas ik voor. Dus we hebben van dat tuingaas gekocht en die heeft hij tussen 4 latten gespannen. Ziet er schitterend uit. Hij moest weg want zou mijn neefjes verjaardag gaan vieren. En ik ging ook mee weg want ik kon niet meer uit mijn voegen komen. Alles lijkt vast te zitten. Echt erg pijnlijk. Mijn handen zijn gezwollen van het sjouwen met al die zware tassen elke dag. Mijn voeten branden zodra ze de vloer raken. En ik heb geen tijd om op mijn lauweren te rusten. Dus zal ik er toch doorheen moeten. Het is niet anders. Maar vooral als ik ’s avonds eindelijk op de bank plof, doet alles bijna ondragelijk veel pijn.

Nou ja, ik zal het ermee moeten doen. Ik had nog gebeld voor die huurtoeslag. Ik had toch echt 5 werkdagen in mijn hoofd, maar het blijkt een hele maand te kunnen duren. Nou ja zeg, waar heb ik die 5 dagen dan vandaan? Ach het zal wel, ik haal van alles door elkaar. Schiet lekker op met de huurtoeslag. Dan moet ik daar ook geld voor apart houden. Stoken is een paar euro naar beneden gegaan, maar ik denk dat dit nog wel verder kan zakken. Gelukkig krijg ik weer een Toon van Eneco de 3e november, want ik kan de thermostaat maar niet lager zetten en het is daar zowat subtropisch voor mijn gevoel. Met een Toon kan ik beter overweg en dat vind ik ook lekker handig, dat ik die met mijn telefoon kan bedienen. Als je het opeens fris krijgt, hup even graadje hoger. Al denk ik dat ik in dit huis het niet zo vaak fris zal hebben. Man, wat heet daar! Het ging er hier ook verhit aan toe, tussen de cits. Sunshine en Moonlight weer eens. Een flink gegil en geschreeuw en ik moest er naartoe vliegen, voor ze ermee stopten. Allemaal plukken haar vlogen door de lucht. Ja, ze zijn ongedurig. Ik heb boven nu op beide kamers de Feliway friends in het stopcontact zitten maar het helpt nog niks hoor.

Omdat mijn handen zo’n pijn doen, heb ik er ook geen kracht meer in. Dus liet ik de grote bak met brokjes, die ik net had bijgevuld, zo uit mijn handen schieten. Ik zuchtte eens diep, toen ik naar de ravage keek. Sunshine kwam op zijn gemak brokjes eten. Even later kwam Aurora ook eten ervan. Nou eet maar even door, misschien hoef ik dan niet te vegen? Het was best veel, dus vegen moest ik toch nog. En ’s avonds trok Sunshine zijn brokjes apparaat zelf maar om, die moet hij er dan uit puzzelen. Soms vindt hij dat dan te lang duren en gooit hij het ding omver. Dan heeft hij in ene keer de brokjes allemaal. Lummeltje. Hij dacht die ochtend natuurlijk al, zo dat is handig. Dan doet hij het gewoon nog een keertje, no problem. Die blonde ruimt wel op.

Nou, hij mag ze mooi opeten, van de grond. Die blonde is te moe om ook maar iets anders te doen dan wat op dit moment moet en prioriteit heeft. Ik loop alweer bijna achter met schrijven en ik weet niet of ik straks nog echt tijd voor een blog zal hebben. Voor het schrijven dan. Ik maak wel allemaal korte notities over wat er elke dag gebeurt dus dan blijft het in elk geval in mijn geheugen zitten, als ik weer tijd heb. Ik heb zowat geen tijd meer om tussendoor even uit te rusten en dat voel ik ook wel echt.

Maar we komen gestaag steeds verder. Mijn broer en ik zijn t weekend dan gaan shoppen, de kast wordt maandag of dinsdag wel gehaald. Als de nieuwe accu erin zit. En ik doe tussendoor allemaal aankopen online of in de winkel. Je hebt hier zo’n hele leuke kringloopwinkel, die ze ’t Goed noemen. Altijd leuk om daar te struinen. Mijn broer is goed in juweeltjes vinden, want hij vond een hele goeie grijper voor me. Je weet wel, zo’n ding waardoor je niet hoeft te bukken of een trapje hoeft te pakken, als je even ergens net niet bij kunt. Ik had de mijn onderweg kapot gemaakt en dat hij Ben gezien. Dus ik blij met mijn nieuwe grijper voor 1,50.

Hij kan nog om een hoekje grijpen ook en heeft zuignappen. Echt een fijn ding! Dan heb ik 2 kasten gekocht daar bij t goed. Een zwarte vitrine kast, en ik wissel elke keer weer waar ik die wil hebben. Hij is zwart, dus hoort bij de zwarte kasten in de Art Corner. Maar hij kan ook op de hal, en dan verf ik de buitenkant wit, laat de binnenkant zwart en de planken erin doe ik met marmerfolie. Ook mooi! Maar ja, dan wil ik weer dit, dan weer dat. Straks als ik t zie, dan weet ik het. Ik heb mijn geld erg goed besteed. Ik heb echt elke cent uitgegeven, al voor ik ze had bijna. Maar dan wel zo, dat ik echt alles heb wat ik wilde hebben of nodig had. En dat is niet verkeerd. Ja, ik durf wel van mezelf te zeggen, dat ik dat best goed kan.