25. okt, 2020

Mij krijg je niet gek, ik bén het al...

De mens wikt en God beschikt, zo gaat het gezegde en dat is dan ook zo. Alles heb ik gepland rondom het leggen van de vloer. Dat kon ook niet anders. Stoffeerders willen door kunnen werken en helpen je niet met meubels versjouwen. Dus moet alles leeg zijn. Als je erin woont vol meubels, ik het praktisch onmogelijk om een nieuwe vloer te nemen, ben ik wel achter. Eigenlijk best bizar, en totale onzin maar je zal het ermee moeten doen. Het is niet anders. Ik had nog mazzel, omdat het ook diep in november had kunnen zijn. Die 20e was een geschenk, zo zag ik dat dan maar. Al had ik het het liefste op de 10e of zo laten leggen. Je kan niet alles hebben.

Toen ik de maandag eindelijk de mail kreeg met het tijdsraam, 10 tot 15 uur, was ik dan al heel blij. Want ze hadden het ook nog af kunnen zeggen. Ik hoopte in elk geval, dat ze in het begin van die 5 uur zouden komen. Ik was er al om 9 uur. Nog genoeg te doen daar in het nieuwe huis, al kan ik nu zonder vloer bijna niet veel grote dingen meer doen. Even zitten met een bakkie koffie in de hal. Wat is die hal toch groot! Je zou er zowat een kamer van kunnen maken. Ik zat even balans op te maken. Ik zit natuurlijk middenin die puinhopen thuis en ik zie het niet echt opschieten.

Aan het begin had ik een planning gemaakt maar die ligt al totaal op de schop en ja, daar krijg ik het dan toch wel erg benauwd van. Ik dat lijstje even gereviseerd en naar Ben en San gestuurd. Je zit ermee in je maag en dan wil je het toch even delen. Het werd anders opgepikt dan ik bedoeld had, maar dat is alweer recht gezet. Al geeft het je dag even een naar begin, ik moest toch door met de berg klusjes die ik nog te doen had. Ik ben even de laatste dingen in de badkamer gaan proppen. Verder had ik de 2 hondjes vol geladen, en een boodschappenkarretje en een trolley vol staan. Die kon ik overal heen rollen mocht dat zover zijn. De 2 stoeltjes had ik op de hal gezet, met het opklap dienblad. Die zou ik zo op de galerij kunnen zetten, indien nodig.

Om 10 uur klopte vol verwachting mijn hart, zouden ze vroeg zijn? Ik voelde me vreemd ongerust, alsof er iets groots mis zou gaan. Ik sprak mezelf even streng toe; “hou daarmee op! Waarom zou er nou iets mis zijn? Jij altijd met je ‘aanvoelen’ je maakt jezelf alleen maar gek!” Dus ging ik maar aan de slag. Want ik had me voorgenomen, alles te gaan soppen en zemen. Dus de slaapkamer, die het kleinste is van alle ruimtes, was als eerste aan de beurt. Die kan je goed overzien. De ramen gezeemd en de posten gesopt, ook die bij de deur. De deur zelf gesopt en het raampje erboven. En als finishing touch de stopcontacten. Zo, nu is de kamer van boven tot onder schoon. Kom maar op Ikea, met mijn nieuwe bed en matras.

Wel lekker hoor, alles krakend nieuw, of liever niet krakend met mijn bed aub! De hal was aan de beurt, ramen, deuren, posten en stopcontacten, alles schoon en blinkend. Toen kon ik de buitenkant van de ramen en het houtwerk gaan soppen, aan de galerijkant buiten. Zo, ook gebeurd. Het was al na half 1. Nog niets gehoord. Dat ongeruste knagende stemmetje, bleef toch in mijn hoofd spoken, maar ik bleef het negeren. Nog genoeg te soppen. Verder met de Art Corner, het raam is te zemen buiten, door het luik dat mijn broer daar speciaal voor gemaakt heeft, maar het is even behelpen. Ach, zo erg is dat niet. Zo vuil zal het toch niet worden, dat ik het elke week moet zemen?

Ja misschien de binnenkant met al die kattenneuzen ertegenaan steeds, om vogels te spotten. Maar de buitenkant, ik vind het goed zo. Ik kan erbij, het luik werkt. Het is nooit handig om op zijn kop ramen te zemen, met of zonder luik. Ook hier weer deuren en raampjes erboven, posten en stopcontacten schoon. Het was al na 2 uur. Zou ik ze bellen? Dan zeggen ze vast, mevrouw het is nog geen 3 uur hoor. En dan hebben ze gelijk. Ik wacht nog maar even dan. En dan gaat de telefoon.

De stoffeerder staat bij de flat Utrecht, en ziet dat die geen nummer 152 heeft. Nee, u moet ook de flat Overijssel hebben. Ze hebben deze flats toen de namen van de ‘7 provinciën’ gegeven en ik woon dus in de Overijssel. Grappig gegeven dat dit de provincie was, Hengelo om precies te zijn, waar mijn opa en oma van vaders kant woonden. Ik leg hem uit dat hij naar het water moet rijden en dan is hij er toch. Wat hij precies moet leggen, wil hij zien. Bij het zien van mijn enorme huiskamer, en als ik zeg dat hij die ook moet leggen, zegt hij al direct ‘dan is er iets gigantisch mis gegaan, want zoveel heb ik niet bij me’.

Mijn hart zakt met een rotklap in mijn schoenen, hoe bedoelt hij? Hij vond het al een raar formaat om mee te nemen, 4 meter bij 1 meter. Maar hij dacht, dat het zo’n lange smalle gang moest zijn dan. Nou nee, het moet 10 meter zijn voor mijn huiskamer! Potverdorie! IK WIST HET! Ik voelde het al, dat ongeruste, dat nare gevoel in je zonnevlecht, dat krijg ik echt nooit voor niks hoor! Dat is juist het gevoel waar ik zo op ben gaan vertrouwen. Maar ik wil ook niet doemdenken en daarom schuif ik het wel eens opzij. Weer een les dat ik dat niet moet doen, al had ik toch weinig meer kunnen doen nu.

Hij wil ook de andere kamers niet leggen, want ja, dat moet op patroon en dan moet toch echt de huiskamer eerst. Ik ben pis en pis link en ik zeg hem dat hij die kamers echt maar gaat leggen. Hij kan vast beginnen als ik de klantenservice ga bellen. En hoe ze het oplossen kan me niet schelen, dan doen ze er maar 2 van die platte drempels bij, bij de 2 deuren in de huiskamer. Maar die 3 andere ruimtes heb ik nu echt nodig. Ik voel aan mijn water dat ik waarschijnlijk voorlopig nog geen vinyl in mijn huiskamer zal hebben, en dus moet alles wat binnen komt en in de badkamer staat, in die ruimtes gezet worden.

Hij gaat even kijken en ziet dat de muur die de huiskamer en de Art Corner scheidt, helemaal doorloopt, van voor naar achter. Hij zegt dat hij die muur als loodlijn zal gebruiken, dan kan de vloer van de huiskamer toch doorlopen in het patroon. Dat is al een hele troost. Ik hang maar in de wacht bij die klantenservice en als ik eindelijk aan de beurt ben, hang ik al snel weer in de wacht. En lang ook, zelfs de stoffeerder, een hele aardige man die samen met zijn vrouw ook 4 katten heeft, zegt er iets over. Ja, maar ja, ik moet wel wachten. Uiteindelijk zegt de dame, dat ze iemand moet hebben hiervoor, en dat ze me zeker weten zo snel mogelijk terug belt, dat garandeert ze.

Ik ben namelijk in tranen geweest, zowel bij de stoffeerder en aan de telefoon, en dat is niks voor mij hoor. Maar nu kon ik even niet anders. Want ook al lijk ik rustig, de paniek komt in golven over me heen. De man werkt rustig verder, en ik ga maar het mooie systeem dat voor de schuifpui hangt verven, in hetzelfde donkere groen, monumentengroen, die de posten van de schuifpui hebben. Het lijkt zwart maar het is het niet. Dat ziet er opeens een stuk mooier uit allemaal!

Eindelijk gaat de telefoon. Ze kunnen geen inmeetrapport vinden, ze hebben geen huiskamer staan op de order en dus hebben zij gedaan wat ze is opgegeven. Dus zijn ze klaar. Nou big fail klantenservice KWANTUM!!! Ik moet maar naar de winkel, want ja, zij zijn er niet bij geweest toen die man die fout maakte, 1 meter ipv 10 meter. Daar heb ik het in mijn blog nog over gehad geloof ik, dus moet ik het maar met de winkel uit gaan zoeken. Nou geloof me, dat ga ik doen ook! Maar noem het voortaan maar Kwantum klantenlijn want van service is geen sprake!