2. nov, 2020

Was het maar vast zover...

En toen was het alweer zondag, voor mij een week eerder en nog oktober hoor. Mijn broer en San kwamen om in de Bstraat de lampen om te wisselen en nog wat dingen van de muur te krijgen, die ik niet voor elkaar krijg. De kistenkastjes bijvoorbeeld. Of van die glas plankendragers, die je vast moet zetten als je plankjes op zijn plek liggen. Ik kreeg ze niet meer los in elk geval. Dat is ook weer gebeurd. Het spiegelkastje is losgedraaid maar hangt nog wel. Kwestie van vrijdagochtend even losmaken en plakbandje erop. Daarna zijn we naar de BBstraat gegaan, uiteraard met weer een lading spullen. Het begint al ietsje leger te worden.

Mensenlief wat hebben we veel spullen. Eigenlijk niet normaal. Maar ja, ik kom uit een 5 kamer woning met 2 zolders en dat moet allemaal naar die 3 kamers. Dat uitzoeken en weggooien moet zeker gebeuren maar ja, verhuizen heeft prioriteit, vandaar. De rest komt later wel. Ik weet wel dat ik die eerste week wel moet zorgen dat ik wat rust neem. Anders gaat het mis met mijn lijf. Dat wil nu al niet meer, dus moet ik wel even goed uitrusten straks. Nu nog even een paar daagjes door modderen.

Mijn broer en San gingen de tweede en 3e linnenkast in elkaar zetten en Jolanda is een kei in al dat karton, echt bergen en bergen, klein te krijgen en weg te gooien en die heeft mijn hele paarse, glazen vitrinekast op staan te poetsen. Die glimt ook weer. Ik ben dingen op zijn plek aan het zetten. In dit geval betekent dat tassen naar de plaats brengen waar de kasten ervoor komen. En alles wat in de keuken moet, lijkt een echte berg te worden. Hoe deed ik dat dan in het ouwe huis? Die keuken was tig keer kleiner! Nou ja, we gaan het zien.

Ik ben Chinees gaan halen en na het eten zijn we allemaal weg gegaan. Ik kon echt niet meer. Het lijkt wel alsof ik elke dag minder kan. Die handen doen zo’n zeer! Dat is bijna niet uit te houden. Ik kan bijna niet eens meer een flesje water open krijgen! Als ik dan kracht zet, val ik bijna flauw van de pijn. Maar ja, wat ik al zei, nog even een paar daagjes door bikkelen. Die nacht werd ik wakker omdat mijn handen weg waren. Ze waren zo gaan slapen, dat ik ze niet meer kon voelen. Alsof ik geen handen meer had. Ik raakte er een beetje van in paniek en begon als een gek te bewegen. Het was rond half 4.

Toen begonnen ze heel in de verte te tintelen. Ze voelden zo koud ook, alsof ze al afgestorven waren. Maar met het beginnen stromen van mijn bloed, kwam de pijn in alle heftigheid terug ook. Ik heb echt lopen jammeren van de pijn. En geloof me, ik ben niet zo kinderachtig hoor. Even later werd het in de verte tintelen tot naalden die er met geweld ingeramd werden, zo voelde het tenminste. Zo’n 3 uur later was dat nog steeds zo. Hoe bedoel je, afzien? Ik ben maar gaan inpakken, wat er nog ingepakt moest worden. Gewoon om mezelf maar af te leiden van deze pijn. Ik had mijn broer al geappt, want ik was bang dat het ergens mis zou gaan.

Uiteindelijk was het rond 7 uur weer een klein beetje normaal. Wat nu veel pijn is maar in elk geval doorbloeding. Het was echt best wel eng hoor. Opgelucht bleef ik er een beetje op letten. Want de hele dag door, willen ze gaan slapen. Zodra ik het voel, ga ik even anders bewegen en dan gaat het wel. Maar met autorijden, vallen ze ook in slaap en sturen doet me erg pijn. Nog heel even, want dit is niet fijn om zo te moeten leven hoor. Het zal straks wel weg gaan maar nu moet ik er even doorheen. De maandag ben ik eerst in de Bstraat weer dingen in gaan pakken. Bijna alles is nu ingepakt. En toen ben ik om 12 uur naar de BBstraat gegaan.

Ik kan aan mezelf merken wanneer ik oververmoeid ben. Dan verdraag ik geen geluiden. Dus de radio bleef uit en in alle stilte deed ik mijn ding. We zullen doorgaan, tot we bij het gaatje zijn. Ik heb 19 tassen en mijn boodschappenkarretje uitgepakt. Ik heb 2 volle vaatwassen gedraaid, oh wat blijft dat toch een heerlijke luxe. Veel is in de buffetkast terecht gekomen. Het is moeilijk om nu alles op een efficiënte plek te zetten dus ik doe maar wat. Als het maar even een plek heeft waar ik het terug kan vinden weer. De rest komt later wel. Ik merk vanzelf wel, oh dat kan beter hier of daar. Dan ga ik dat wel regelen. Voor nu is het zaak dat die berg spullen van de vloer komt. Want er komt elke dag wel een lading bij en de kasten moeten straks wel neergezet kunnen worden.

Als verrassing belde mijn broer me maandagmiddag, dat ze er om 18 zouden zijn, voor de volgende lading en even de kasten op zijn plek zetten. We hebben weer onze 2 auto’s totaal vol geladen met spullen en die naar de BBstraat gebracht. Ik kon bijna niet meer lopen maar dat mocht de pret niet drukken. Het is toch maar weer weg. We dronken daar een bakkie koffie en zij gingen weg. Ik ging nog even door, want ik kon toch wel even de vaatwasser vullen en aanzetten, weer 2 tassen leeg. En daarna heb ik nog even die grote linnenkast volgepropt met allerlei boxen met kleding. Het kan maar even weg zijn, uitzoeken komt later.

Die vitrinekast wil ik niet daar laten staan, dus de spullen die ik er al in had gezet, moeten er weer ff uit. Die zal ik dinsdag wel, samen met Jolanda ff verzetten. Maar goed, dat komt nog wel. Ik denk dat alles wat ik zelf gedaan wil hebben, wel gaat lukken nu. Want dinsdag komt Jolanda me helpen en een lading overbrengen. Dan komt dinsdagavond mijn nichtje weer helpen met een lading. En als er dan nog wat is, wil mijn lieve oud collegaatje Deborah ook nog komen op de woensdag avond. Als dan nog niet alles over is, van de kleine dingen, dan weet ik het niet meer hoor.

Donderdag wordt mijn oom begraven, daar moet ik afscheid van gaan nemen. Dat respect heeft hij wel verdiend. Hoe druk ik het ook mag hebben, daar moet ik even tijd voor maken. Ervoor en erna, valt er nog genoeg te doen. Want dan moet ik de laatste loodjes niet al te zwaar laten wegen. Alle kasten afplakken. Alle lossen dingen weg of inpakken. Alles voor de cits klaar zetten en voor mezelf. De koffer met mijn laatste verhuisoutfits en schoenen inpakken. IJskast leeg en uitzetten en ook alles uit de vriezer weg gooien. Helaas moet ik mijn servies toch nog meenemen. DHL is mijn pakket kwijt, en al zou ik een nieuwe toegestuurd krijgen, daar heb ik ook nog niets over gehoord. Maar ik blijf hopen, net als met Sunshine, en dan komt het vast wel goed!