10. nov, 2020

Wat een juiste beslissing was dit!

Wat een totale verrassing, hoe goed mijn harige heerlijkheden het doen! De cits zijn zowat zelfs nog eerder gewend dan ik. De volgende dag zijn ze echt op verkenning allemaal. Ook onderling valt er geen onvertogen woord. In de middag zijn ze echt allemaal aan het relaxen. Vooral Skylar zie ik al dromend en met zijn tenen bewegend in de hangmat hangen. Op een gegeven moment, valt hij er zelfs zowat uit maar hij balanceert al dromend gewoon verder. Sunshine voelt zich prettig, Rainbow is voorzichtig maar niets van stress bij geen enkeling te merken. Die eerste nacht was het alleen Moonlight die de boel wakker hield door luidkeels te lopen mauwen.

Dan riep ik hem en kwam hij bij me voor een kroel en een aai en dan was hij even stil. Later in de nacht, kwam hij vlak naast me, op het stoeltje liggen. Maar dan moest ik hem wel steeds aaien. Die is dus heel even een beetje onrustig geweest, alleen echt die eerste nacht. Voor de rest heb ik hem niet meer gehoord. Ja, om mij te wekken, als hij vindt dat er al ontbijt moet staan. Dat kan hij goed hoor, samen met Sunshine. Ze hebben het zelf niet in de gaten, maar ze zijn zo hetzelfde! Hij valt mij juist extra op, na zoveel jaar afwezigheid van mijn zonnetje. Die eerste maanden samen, hebben blijkbaar toch wel veel gedaan.

Ik kan bijna niet lopen die eerste dag, maar ik moet wel veel doen, en dat doe ik dan maar. Die handen zijn echt killing. Zo’n pijn, een soort van geen gevoel in de topjes en binnen de kortste keren slapen ze steeds. Die eerste nacht heb ik weer lopen jammeren omdat ze weer zo raar sliepen. En dat doet ook al zo’n pijn. Die extreem korte en afgebroken nagels. Ik herken mijn eigen handen bijna niet eens meer. Ik hoop maar dat het snel wat minder wordt maar dat valt nog tegen hoor. Die eerste week is extra lastig omdat alles zoveel pijn doet. Ik maak dan ook wel dagen van 15 a 16 uur aan een stuk aan het werk. Maar ja, dan maak je ook meters.

Ik hoop dat mijn broer weer snel wat komt boren, en ik vertel hem, dat ik wel zo’n grote boor zal huren, zodat hij wat makkelijker gaten kan maken. Vooral die steunmuren zijn niet doorheen te komen. En die eerste zondag heeft hij heel erg lang over een paar gaten gedaan. Ik stond met mijn hele gewicht tegen hem aan te duwen, zodat hij kracht kon zetten. Anders viel hij van de ladder. Mijn kasten zitten dan wel vast, maar je wil niet weten hoe lang een zo’n gaatje duurde! Bizar gewoon. Vandaar dat ik dacht, dan huur ik wel zo’n ding, want dit kan niet nog eens zo.

Er moeten veel planken in mijn was-kast, en die moeten allemaal aan zo’n muur. Tja, dat kan dan gewoon niet. Later krijg ik een bericht van mijn broer. Hij gaat zo’n grote kopen, ik leg dan bij wat ik anders aan huur zou zijn kwijt geweest. Zo zijn we allebei happy en mocht ik nog eens een gaatje nodig hebben ooit, dan kan ik hem altijd bellen. Op zicht een goeie deal. Nu maar ff afwachten hoe het zal gaan, als hij het komt uitproberen. Ik hoop dat het in elk geval iets makkelijker zal gaan, dan het nu ging.

Ik moet nu ook wel leren, om die ene wc deur echt af te sluiten. Dan zitten er wel katten vervelend te krabbelen, terwijl ze ook gewoon om kunnen lopen, maar zit ik niet meer voor paal. Want Rainbow, mijn schaduw die me overal volgt, springt de deur gewoon helemaal open, als ik hem, voor de cits, op een klein kiertje laat staan. En aangezien je dan gewoon voor het raam in de hal in je blote billen op de wc zit, heb ik tot nu toe mazzel gehad, dat er niet iemand op dat moment langs liep. Maar als ik even niet oplet en de deur toch op een kier laat, doet Rainbow het direct weer! Echt hoor, stouterd hangt weer gewoon de clown uit.

Het is zo heerlijk om ze zo te zien genieten. Want dat doen ze echt. Ik zet in de ochtend even het raam in de hal open. En dan zeg ik, zoals ik altijd bij het balkon deed;  ‘willen jullie naar buiten?’ en dan komen ze allemaal aangerend. Ze lijken wat minder te eten die eerste dagen maar dat kan verder geen kwaad. Ze zijn niet gestrest of in de war of zo, ze hebben het zichtbaar naar hun zin. Heel af en toe een klein aanvarinkje maar voor de rest, ze lijken wel anderen katten! Zo heerlijk relaxt zijn ze hier.

Op de 3e zou er een nieuwe “Toon” geïnstalleerd worden. Ik had de mevrouw van Woonstad al gemaild, dat ik dat vergeten was. Het was tegelijk met de sleutel inleveren. Ik vroeg of dat een week later mocht. Ja, dat mocht wel hoor. Nou gelukkig dan maar! Dan kan ik toch nog even wat losse eindjes vastmaken op de Bstraat. Ik ga het niet schoonmaken, en het is best een bende hoor. Vooral achter waar de ijskast stond en de wasmachine en droger bijvoorbeeld. Maar eh, dat zoeken ze maar uit. Ook al komen er nog anderen in, het wordt gesloopt uiteindelijk. Daarom vind ik dat grote onzin, voor dat jaartje mezelf gek maken. In ene maand verhuizen, ik geef het je te doen hoor.

Ik had nog mazzel dat het nieuwe huis al praktisch naar mijn smaak was. Ik hoefde niet te verven, alleen de muren en plafonds. Schoonmaken ging pas na het leggen van de vloer. En iedereen weet wel dat dat bijna mis ging. Maar ik heb het toch maar even gefikst in die ene maand. Alles doet zeer, voelt of is kapot, en ik kan bijna niet meer normaal lopen. Alleen zal dat de pret niet drukken. En ook al had ik het zelf zo niet willen plannen, als ik erover nadenk is dit weer iets, dat in min voordeel is gegaan. Want als ik me voor moet stellen, dat ik dit had moeten doen, terwijl ik in een nieuwe baan zit en daar 3 a 4 dagen 9 uur op mijn voeten moet staan, Oh, dat had ik nooit gekund!

Ja, het was even slikken, examens, school, en dan verhuizen ook nog. Nog heel even, als ik me druk maak en eens niet over het huis, dan heb ik het zo ingehaald en kan ik mijn examen opdrachten gewoon op tijd insturen. Ik krijg hulp van de liefste klasgenoot aller tijden, José. Als ik haar niet had! Maar die heb ik gelukkig wel, ze is niet voor niets in mijn leven gekomen. En daar ben ik dan weer dankbaar voor. Zulke lieve mensen! Fijn is dat! Dus ja, het was even heftig maar altijd nog beter dan in een nieuwe baan zitten en dit te moeten doen. Er wordt goed voor me gezorgd, daarboven! Dat merk ik aan dit soort dingen. Zelf zou ik het anders gedaan hebben, denkend dat dat gunstiger was, maar ze wisten boven gelukkig wel beter! Bedankt lieve helpers, voor al dat moois en liefs.

De Toon installateur kwam niet opdagen tussen 8 en 10. Om 12 uur toch maar even gebeld. Raar vond de dame het, ze ging hem een berichtje sturen. Rond 2 uur kreeg ik een telefoontje. Hij kon nu komen, over een half uurtje dan. Anders werd het pas rond eind december. Nou nee hoor, kom dan maar gelijk. En zo werd Toon toch nog geïnstalleerd. Om 15 uur had ik geen zin meer om naar de winkels te gaan. Ik had weer enorm veel gedaan en viel ’s avonds uitgeput op de bank in slaap. Ik strompelde naar mijn bed en sliep daar verder. Morgen weer een lange dag…