12. nov, 2020

In een sneltreinvaart door de dagen...

Met die lange dagen maak ik vele meters maar dat voel ik dan ook wel aan mijn lijf. Mijn handen zijn nog even pijnlijk als die laatste week van de verhuizing maar die heb ik dan ook echt afgepeigerd. Gruwelijk misbruikt heb ik ze en dat laten ze me nu weten. Ik geef ze geen ongelijk. Het voorkomt wel dat ik dat nog eens doe want ik kan er op het moment vrij weinig mee. Het lijkt wel alsof alle kracht uit me is gevaren. Ik krijg nauwelijks een flesje open. Wel merk ik, dat het iedere dag een heel klein ietsiepietsie beter wordt, maar dan zo, dat je het nauwelijks merkt.

Ik moet nog steeds slepen met tassen en alles staat zo door elkaar, dat ik er heel langzaam maar, weer iets van orde in krijg. Als ik de inhoud van een tas herken, en weet waar het vandaan kwam, dan sleep ik het naar die kast of plek waar dat zich nu zou bevinden. En dan sleep ik daar weer iets weg. En zo heb je straks alles wel tig keer in je, erg pijnlijke, handen gehad. Nou ja, het is niet anders. Ik ben nog zoveel kwijt. En vooral op kleding gebied zal het nog wel even duren. Dus ik heb nu een enorm beperkte garderobe. Alleen de verhuis kleding van de laatste week, wat shirts en leggings, ondergoed en sokken. Dat is het. Maar ja, ik zal het ermee moeten doen. Ik heb een deur leg en een deur hang vrij gemaakt, en daar heb ik het opgeborgen.

De anderen linnenkasten staan vol met dozen en boxen, die ik nog moet uitzoeken. Dus ja, die kleding zal nog een behoorlijk tijdje duren. Ook in de art corner is het nog een bende. Hoe ik daar orde in moet krijgen, ik durf het niet te zeggen. En ik zal toch zo langzamerhand ook iets met mijn examens moeten doen. Die eerste maandag meld ik me af. Buiten het feit dat mijn handen teveel pijn doen, wat typen onmogelijk maakt, is het een te grote belasting nog. José maakt aantekeningen voor me, en helpt me zoveel ze kan met van alles. Anders zou ik het nooit redden.

De week erna heb ik les op de woensdag en dat blijkt een EHBO les te zijn. Maar ik heb van alles afgesproken, omdat ik dacht dat we gewoon maandag school zouden hebben, net als anders. Maar goed, ik doe de helft mee en wederom heb ik enorm veel aan José, die me ook hier weer mee helpt. De opdracht van de EHBO les, heb ik dan ook door haar hulp kunnen insturen. Ik heb een schitterende kaart gehad van PeeT en familie, zo leuk! En ook van vriendin Sonja, allemaal eetspelletjes voor de katten. Maar die geef ik ze pas als het hier iets meer georganiseerd is. Dat is zonde zo in de rommel. Zo leuk allemaal! En niet alleen de cits kregen cadeaus, voor mij zat er een prachtige mok bij, met een kolibrie, mijn favoriete vogeltje.

En ondertussen, na een volle week, is de huiskamer helemaal opgeruimd. Zo goed als leeg, alleen de lampen staan nog op de grond. Maar gelukkig komt broer Ben en zijn nieuwe speledingetje, een enorme boormachine, die zaterdag ophangen. Nu maar hopen dat die boor echt wat makkelijker zal gaan, dan die hij had. Dat was niet te doen. Deze is bijna 2 x zo krachtig, dus zou het wel iets makkelijker moeten gaan. Ik heb mijn verlichting weer op mijn afstandsbedieningen gezet ondertussen. Als ik die aanklik, dan gaat alle schemerverlichting aan, of uit natuurlijk. Zo hoef ik niet de hele kamer door om ze aan of uit te doen. Daar ben ik zo blij mee.

Ik was ondertussen ook een keertje terug gegaan naar de Bstraat. Het was daar nog best wel een zooitje met toch nog wat dingetjes. Ben en San waren ook al geweest en hadden nog een kastje weggegooid en ze hebben mijn tv kastje genomen. Past precies bij hen op de slaapkamer. Ik heb de boel aangeveegd en de vieze troep onder waar de wasmachine stond, bleken gewoon korrels silicaat te zijn, van de bakken. Maar dan onder de stof. Ik sproeide er wel eens onder met water, maar ik dacht het dan schoon te spoelen. Dat bleek niet zo te zijn, zo ging het juist een beetje viezer worden. Nou ja, het is opgeruimd. Alle laatste resten in vuilniszakken gedaan en daar alvast 4 van weggegooid.

Op zolder zag ik die enorme vangkooi staan nog, die ik ooit had gekocht, in de hoop dat Sunshine daar vanzelf in zou komen lopen. Nooit gebruikt want hij werd nergens gespot. Een nichtje van Jolanda werkt bij het dierenasiel in Vlaardingen. Dus daar gaat het ding heen. Ook nog 1 van de reismanden, die te groot is om hier weg te kunnen zetten. Ik heb er dan nog 3 en mocht ik ze ooit nog alle 5 tegelijk moeten vervoeren, al hoop ik van harte van niet, dan kan ik altijd die 2 van Jolanda nog lenen. Maar 3 in de kast weggeborgen, is wel genoeg vind ik. Kussens had ik ook nog, ook naar het asiel. Lekker voor de hondjes of katjes om op te liggen. Zo komt alles weer goed.

Al blijven mijn handen gruwelijk pijnlijk, ik heb de blogs die ik nog had, een beetje verdeeld. Ik ben toch te moe vaak, om zelfs ook maar in te loggen. En dus loop ik achter nu, maar ja, geeft niet. Het typen ging toch ook niet echt. Nu alweer een klein beetje, maar kleine stukjes nog maar. Want ik voel het nog steeds. Het slapen en soort van gevoelloosheid in de topjes, het is er nog steeds. Maar het is wel al beter. Soms opeens weer van die pijnscheuten maar ja, wat doe je eraan? Wachten tot het over is. Meer kan je niet doen. Het zal nog wel beteren. Zodra ik op de bank ga zitten, val ik binnen een minuut of 5 in slaap. Ook al wil ik niet, ik kan het niet tegenhouden. Zo moe ben ik dan. Meestal word ik dan rond een uur of 11 wakker, niks gedronken, nog een halve beker koude koffie voor mijn neus.

Dan neem ik snel mijn medicijn in, soms doe ik dat tegenwoordig al van te voren. Ik weet het nu wel, ik kiep gewoon om. En dan ga ik de lichten uitdoen, mijn tanden poetsen en dan slaap ik zo verder op bed. No problem, dus ik zal het nodig hebben. Dat kan bijna niet anders. Ik heb weer zo’n roofbouw gepleegd, dat moet weer herstellen. Ik heb er wel enorm veel voor terug, het was niet zomaar en niet voor niets. Een heerlijk en licht huis, er heerst hier een enorme rust in het hele pand, voor mijn gevoel dan. Ik heb alleen 2 prachtige wolfshonden onder me, en heel af en toe, krijg je een wolven-huil-concert. Zo weer voorbij. Alles beter dan die rot harde muziek van een ander, dat hoor je hier niet.

De buurvrouw zei me laatst, dat haar man een beetje doof is, en dat de tv erg hard staat. Als ik er last van heb, moet ik het gewoon zeggen. Nou, sorry, nog niets gehoord hoor, en ik ben er nu toch echt langer dan een week. En dan de cits, die zijn heerlijk ontspannen. Jammer dat Skylar nog steeds Aurora aanvalt maar als ik het kan, dan stop ik dat direct. Dus zij zal zich altijd blijven verstoppen en is heel voorzichtig. Zelfs naar de bak gaan, kijkt ze eerst of er niemand is van de anderen. Ze kan naast Sunshine liggen of naast Moonlight, maar dat is het wel. Maar wie weet, komt dat straks ook goed hier. Alles is zo gunstig, dat verdient zij ook, dus ik ga daar gewoon van uit.