16. nov, 2020

Wat verzet een mens toch veel!

Afgelopen week heb ik ook nog de laatste krabpaal in elkaar gezet en ik moet zeggen, dat die behoorlijk populair is onder de cits. Ik probeer het daar ook wat op te ruimen en daarom heb ik nu ook weer tassen staan in de huiskamer. Ik denk dat ik vrijdag die schoenenkasten en halkast in elkaar ga zetten. Zo kan ik daar dan ook weer dingen in kwijt. Dat die hal ook wat ‘normaler’ wordt. Daar lopen toch de hele dag, mensen langs. Het is best druk in het atrium hoor. Alleen ’s nachts is het doodstil. Ik slaap met het raam open, want ik heb het anders stikheet. De kachel is hier nog niet aan geweest hoor. Ik gebruik alleen gas om te koken en het water heet te maken. Dat zal goedkoop worden volgend jaar! Zo kan ik daar mooi een spaarpotje van maken, of de vaste lasten omlaag krijgen.

Ik heb de krukjes in de badkamer ook bekleed. Ik zag fluffy badmatten liggen bij de Action en die heb ik gekocht. Heel goedkoop en zo kan ik in mijn natte blootje op de krukken gaan zitten, zonder vlekken van het water te krijgen. En het staat nog leuk ook. Een grijze en een witte. Ik zal foto’s nemen, als alles klaar is hoor. Nu nog niet. Jolanda en ik zijn dus naar Intratuin gegaan woensdag. Eerst heeft ze die hele grote krabpaal dozen voor me klein gemaakt en de dozen van de badkamer kastjes. Zij gaat bij Intratuin altijd kattengrit halen. Ik heb maar niet al te goed naar de kerstdingen gekeken. Anders wil ik weer dingen hebben en nee, ik heb echt wel genoeg. Dat weet ik nu door ermee te hebben gesleept. Hou op, schei uit!

Of ik het echt ga versieren voor de kerst, denk ik nog niet. Misschien wel lichtjes voor de ramen. Dat dan weer wel. Ik ben gek op lichtjes. Dat bleek wel toen ik bijna overal vandaan nieuwe dozen met verlichting vond. Nou ja, die hoef ik in elk geval niet meer te kopen, de komende jaren. Elke keer als het opgeruimd lijkt, dan vind ik wel weer een tas, die ergens moet waarvan ik het weet en dan zet ik die daar. Daarom staan er nu weer 6 in de huiskamer. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat dit nog wel even door zal gaan. De komende maanden, zeker zodra ik ergens in een baan begin, zal het hier nog rommelig blijven en onaf voelen. Maar helaas, niets aan te doen. Mijn geduld zal weer danig worden getest.

Ondertussen heb ik nog steeds niets van die mevrouw van Capabel gehoord. Daar wordt een mens toch gek van? Ik ga er maar gewoon vanuit dat het doorgaat op woensdag de 18e om 11 uur. Maar ik zou graag willen weten wat ze dan nog allemaal had willen bespreken en of ik daar nu niet de dupe van word, dat dit niet gebeurd is. Ja, bij Capabel weet je het nooit. Krijg je een onvoldoende omdat je iets vergeet erbij te zetten, dat zo van nul en generlei waarde is, maar ja, richtlijnen. Ach ja. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ook tegen apothekers die mensen gaan aannemen, je moet verdraaid capabel zijn, wil je daar een diploma halen hoor! Geloof me maar.

De vrijdag, die ik weer heel lief nog thuis mocht blijven van de apotheker, heb ik rustig aan gedaan. Wat boodschapjes gehaald, op de fiets! Oh heerlijk! Ik heb het fietsen gemist, dat merkte ik gelijk. Alleen jammer dat ik maar 1 jas heb nu, zonder knopen en ja, dan is het fris op de fiets. Dus snel mijn jassen zoeken. Maar ja, ik moet alles zoeken. Ik ben even langs de apotheek en de huisarts gegaan. Maandag terugbellen naar de huisarts, om me daar in te schrijven. Bij de apotheek heb ik het online gedaan. Ik heb gelijk gevraagd of ze collega’s nodig hebben. Ze dacht van niet, maar ik kon altijd mijn CV opsturen natuurlijk. Nou inderdaad, dat ga ik dan ook zeker doen. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt natuurlijk.

Eenmaal thuis, ging ik even op de bank zitten, een broodje eten. En op de een of andere manier, ben ik onderuit gezakt en heb ik de hele middag geslapen. Ik had koude armen toen ik wakker werd en was verbaasd dat de dag al weg was. Zonde, maar ja, ik zal het nodig gehad hebben. Toch wil ik zo graag de boel af hebben. Dat zo’n middag die is weggeslapen, vind ik echt tijdverspilling. Ik kan nu nog volle dagen maken, straks als ik werk niet meer. Dan moet ik ook nog eens zeker zorgen voor rust ook tussendoor. Oh wat zal ik het lastig krijgen daarmee. Maar ja, het is niet anders. Ik zal me toch een beetje aan moeten passen en mijn lijf niet meer zo kapot maken. Anders lukt het werken straks ook niet eens. Ik mag dan geen baan hebben gehad de afgelopen bijna 2 jaar alweer, je kan niet zeggen dat ik op mijn gat ben blijven zitten!

Ik had nog niets van mijn broer gehoord, komen ze nou wel, of komen ze nou niet? Ik dacht, misschien weer zaterdag, dan maak ik lekker verse pasta. Maar nee, ze kregen eters dus als ik nou zondag pasta maakte, dan kwamen ze in de middag even klussen. Ik voel me er niet prettig bij hoor, zo afhankelijk te moeten zijn. Dat bedelen om hulp, zo voelt het toch echt wel, steeds of ze wel of niet komen. Voor hen niet leuk en voor mij al helemaal niet! Er zijn alleen opeens dingen die ik vroeger wel kon, en nu niet meer. Ik zal blij zijn als hier alles gedaan is wat ik zelf niet kan. En ik weet zeker dat mijn broer nog blijer zal zijn, daar niet voor. En het valt me zo tegen, dat ik zoveel opeens niet meer zelf lijk te kunnen.

Vroeger kon ik een plank pakken, houders erop, op de plek houden waar ik hem wil hebben, met de waterpas erop en dan met een stift of zo, even de gaatjes markeren met de andere hand. Nou geloof me, dat lukt me toch niet meer! WTF denk ik dan! Why?! Ik vind het eigenlijk heerlijk om ouder te worden, ik zou dan ook nooit meer jonger willen zijn. Al die wijsheid, en niet arrogant bedoeld hoor maar het is echt veel wat een mens opbouwt, die zou ik nooit meer kwijt willen. Maar al die gebreken? Seriously? Is dat nou nodig joh?  Dat is het enige waar ik niet blij mee ben, en  dat uitzakkende lijf natuurlijk. De zwaartekracht werkt ook opeens feller. Als ik op mijn knieën moet, of op de grond moet zitten voor iets, wordt het toch wel steeds lastiger om weer overeind te komen. Dat soort dingen vind ik echt vreselijk!

Je kan lullen wat je wilt maar ik haat het om afhankelijk te zijn. Maar ik ben zoveel kracht uit mijn handen kwijt. Ik typ ook nog steeds maar hele korte stukjes en steeds tussendoor want die pijn in mijn handen is nog lang niet weg, zo te voelen. Vroeger deed ik echt alles zelf, maar heel veel lukt me nu gewoon niet meer. Dat merk ik en dat frustreert me oneindig veel. Ik kan daar echt van janken hoor, dat is zo strontvervelend! Als je alles zelf kan, hoef je op niemand te wachten en gaat het in je eigen tempo. Maar ik heb het opgegeven, ik kan het niet meer. Dat toe te moeten geven, is ook al een frustratie maar ja, wel iets dat je moet accepteren. En dat vind ik niet gemakkelijk…