17. nov, 2020

Bijna bij met de blogs!

Ik ben zaterdag best behoorlijk productief geweest. Ik heb de boel de boel gelaten. Broer en San komen dus zondag en dan wordt er veel geboord en dan doe ik alles voor niks. Dat had ik vorige week ook gedaan. Stom dus dit keer trap ik daar niet in. Gelukkig kon José switchen van de zondag naar de zaterdag en zo heb ik in elk geval mijn laatste examenopdracht gemaakt. Zonder haar hulp en uitleg, had ik het nooit gered. Dan denk ik echt, dat heb ik toch maar mooi verdiend ergens, dat er zo’n lieverd als José op mijn pad is gekomen. Echt hoor, ze is haar gewicht in goud waard en dan zit ik er nog ver onder! Voor ik haar aan de telefoon kreeg, was ik begonnen aan het eerste schoenenkastje. Dat leek zo gemakkelijk.

Tot het laatste stukje en hoe ik die schroeven moest vast zetten. Je kon het bijna niet zien, dan moest je het ook nog eens een stuk omhoog trekken én de schroeven in het zo vrij gekomen gaatje schroeven. Ja hoor, daar heb je dus gewoon eigenlijk hulp bij nodig. Toen ik uit frustratie zowat in tranen was, belde José. Mooi, dan moet ik het wel even loslaten. Ze loodst me door de opdracht heen, wat moet er persé in en hoe. En daar ben ik echt zo blij mee. Echt hoor, wat ik al zei, mijn redster in hoge nood. Ze helpt me ontzettend goed en ik kan hierdoor de opdracht afmaken. We hebben even opgehangen, als ik klaar ben, stuur ik hem eerst naar haar.

Ik doe even dat laatste rotstukje van de kast. Nu lukt het wel. Gewoon even een pauze nodig gehad of zo. Dan doe ik nog wat met de boxen uit de linnenkasten. Hè hè, eindelijk vind ik de rest van mijn bh’s. Alles maar dan ook alles ben ik kwijt. Ik zou ook zo graag mijn jassen vinden. Voordat het echt koud wordt straks. Ik ga alles voor de 2e kast klaar zetten, schroeven ordenen en dan begin ik aan mijn examenstuk. Als dat klaar is, app ik José, dat ik hem naar haar gemaild heb. Zij vindt het een prima stuk, dus insturen maar dan. Die andere, van de farmaceutische patiëntenzorg is nog steeds niet nagekeken. Die zou snelle Wally komende week gaan doen. Ik snap zulke mensen niet, doe het nou gelijk zodra er eentje binnen komt, dan ben je er direct vanaf.

Maar ja, zal wel aan mij liggen. Nu moet hij deze week ik weet niet hoeveel tientallen examenstukken door gaan zitten nemen. Dat is pas een rot klus! Dat hij dat zelf niet snapt! Wij kunnen pas ons diploma aanvragen, als alles beoordeeld is. Schiet lekker op zo! Gelukkig is Janny sneller, dus die zie ik van de week nog wel komen. Nee, nog steeds niets gehoord van die mevrouw die zou bellen voor het eindgesprek. Echt hoor, zo ongelofelijk raar! Ik ga er maar vanuit dat het gewoon doorgaat komende woensdag om 11 uur. Dan zal ik haar dat gelijk zeggen. Zo doe je toch niet? Of misschien maar mijn mond houden? Want ja, ze moet je wel beoordelen natuurlijk. Nou ja, kijken of me dat lukt. Vaker niet dan wel.

Na het insturen van het examen, zet ik de 2e kast redelijk snel in elkaar. Je weet dan waar alles voor is. Je hoeft niet meer na te kijken wat je doen moet. Dat ging lekker snel. Alleen weer dat erg frustrerende laatste stukje. Maar omdat ik nu wist dat ik gewoon tegen de regels in, lekker de schroeftol zou gebruiken, ik kan daar heel voorzichtig mee schroeven, ging dat sneller dan bij kast 1. Maar dat neemt niet weg, dat het een echt pestwerkje was hoor. Je kon het niet zien, en het moest op gevoel. Je moest het klepje een stukje optillen om zo bij het schroefgat te kunnen komen maar ja, als je daar je armen hield, kon je het niet meer zien. In elk geval lastig genoeg om er bijna van te gaan schuimbekken.

Daarna heb ik eten gemaakt voor de cits en voor mezelf. Met een koffie ging ik lekker bankhangen en ik was moe maar voldaan. Hoe moe, bleek toen ik rond 23 uur wakker werd en heel erg suf mijn tanden ben gaan poetsen, terwijl ik ondertussen alles uit ging doen. Ik ben zo mijn bed in gerold en zo verder geslapen tot de volgende ochtend half 7. Ik moet trouwens hier de wekker maar gaan zetten. Het is me nu al een paar keer gebeurd dat ik pas om 8 uur wakker word. Dat vind ik veel te laat. Ik vind het lekker om rond zessen eruit te zijn. Cits eten, ik koffie en even naar Hart van Nederland kijken en soms ook het nieuws. Dan ga ik rond 7 uur lekker aan de slag met wat er gebeuren moet die dag.

Ook als ik werk vind ik het lekker om ruim de tijd te hebben en alles op mijn gemak te kunnen doen. Daar krijg je me zo een stuk vroeger mijn bed voor uit hoor. Niet haasten, dat vind ik een ramp! Dus om 8 uur pas wakker, dat is voor mij enorm uitslapen! Maar ik slaap zo heerlijk hier. Het is zo heerlijk rustig, bijna uitgestorven. Heel af en toe blaffen de honden beneden, maar zelfs dat klinkt heel erg in de verte en gebeurt bijna nooit. Vergeleken met die enorme drukte en herrie in de Bellamystraat, is dit bijna sereen.

Ik kan soms zo even met een koffie op de bank gaan zitten, en dan naar buiten kijken en de schepen voorbij zien komen, de vogels zien vliegen. Zo heerlijk is dat! Wat een rijkdom heb ik, wat een weelde en overvloed. Zo voelt het in elk geval. En dat is een enorme beloning voor al de pijn, frustratie en paniek die ik de hele maand oktober gevoeld heb. Elke keer dat ik dacht, dat ik het niet zou redden, de vele huilbuien, de stress, de lichamelijke roofbouw… Dat heeft me veel gebracht.

Ik had alleen niet verwacht, zo lang pijn te hebben. Aan mijn handen vooral, maar ook mijn voeten. Vooral als ik op een ladder heb gestaan. En ik ben nog heel erg moe. Daarom moet ik een aantal dagen rustig aan gaan doen. Maar ja, er is nog zoveel te doen! Vanaf de vroege ochtend op zondag, tot aan halverwege de middag, had ik alweer alle uren gewerkt, toen Ben en San kwamen. Ik kreeg een paars mini kerstboompje van ze, en een paars kersthuisje met sneeuw erop. Ja, die konden ze niet laten liggen, ik met mijn paarse afwijking. Zo leuk! Ben maakte de was-kast klaar. Eindelijk hangen daar alle planken en kan ik de boel daar gaan inrichten. Er staan ook 5 dozen die nog leeg zijn. Even kijken wat er allemaal uit de kleedkamer of art corner daar niet in kan. Dan heb ik in elk geval plek.

Daarna heeft mijn broer nog alles gedaan in de badkamer wat er nog gedaan moest worden. Dus kan ik nu zeggen, dat op de kleine finishing touches, de badkamer echt af is. De cits hebben een ombouw over hun 2 dubbele kattenbakken en daarboven op staat de enorme bak, die bijna 3 dubbel is. Voldoende in elk geval voor 5 katten. Bovendien verschoon ik ze elke dag, of schep ik ze leeg in elk geval. Planken hangen er, voor mijn handdoeken ook. Oh ik moet nog zwarte handdoeken hebben! Even zoeken waar, Ikea of Hema of zo? Nou ja, komt nog wel. Ik ben in elk geval enorm blij met mijn badkamer! Zo blij met de ombouw en de planken ook! Die kan ik afvinken, nog een paar te gaan! Art corner, hal en slaapkamer hebben nog klussen die ik zelf niet kan. Maar het einde komt in zicht! EINDElijk!