18. nov, 2020

Een drukte van jewelste...

Zondag gelijk afgesproken met mijn broer voor de zaterdag. Dan komt hij in de ochtend en tot een uurtje of twee, want dan heeft hij ’s avonds ook weer wat. Ik zei ook dat ik het echt zou snappen als hij een keertje wil overslaan. Hij wil er alleen zelf ook zo snel mogelijk klaar mee zijn. Ook dat begrijp ik als geen ander. Helaas is hij de enige die ik om dit soort hulp kan vragen. Voor ons beiden niet leuk. Ik zou alleen anders niet weten, hoe ik het dan voor elkaar zou moeten krijgen. Want ik kan het pas echt afmaken, als alles hangt wat hangen moet. Al heeft die schuifdeur nu nog een grote haast, ze krijgen, nu het wat leger wordt op de hal, toch opeens de buitendeur in de gaten. Gelukkig zijn ze nog wel angstig en kan ik ze er zo wegjagen. Dat zal heus nog wel veranderen.

De maandag werd een rare dag voor mij. Alles wat ik had willen doen, is me niet gelukt. Toen ik rond een uurtje of elf, na wat kleine klusjes, op de bank ging zitten met een koffie, zat ik tot mijn eigen verbazing opeens te knikkebollen. Nou ja! Ik kon echt mijn ogen niet open houden en ook mijn handen en voeten deden zo’n zeer. Ik kon het niet meer opbrengen om op te staan en ik heb dan ook de hele middag weer liggen slapen. Ik kon niet anders dan daaraan toegeven. Maar wel met een groot voordeel, mijn handen doen echt wat minder zeer nu. Ik wil het zien als verspilde tijd maar ik weet, dat moet ik niet doen. Die handen minder pijnlijk is echt wel heel fijn hoor! Verspilde tijd was het daardoor dus echt niet.

Maar ja, ik ben een rare hè. Ik kan bijna niet rusten, tot het hier helemaal netjes zal zijn. En als dat zo is, dan heb ik al die meubels en zo nog, die ik moet aanpassen, opknappen en veranderen. Maar dat doe ik per projectje. Voorlopig ben ik nog wel zoet, maar ik merk dat ik ook wat tijd vrij moet maken voor ontspanning en ik gun mezelf zoiets eigenlijk nooit. Ik jaag mezelf op en over mijn grenzen. Pijn of niet, moe of niet, doorgaan joh. Ik ben eigenlijk helemaal niet lief voor mij! En dat is toch echt wel nodig en eerlijk is eerlijk, ik heb dat echt wel verdiend ook. Dus maandag was gewoon een rustdag voor mij. De dame van het examen niet gehoord. Ik vind het goed hoor, dan niet.

Uiteraard weer op de bank in slaap gevallen. Ik kan gewoon niet eens tv meer kijken zeg! Ik kiep gewoon om. Dat zegt ook alweer genoeg. Dan ga ik mijn tandenpoetsen en hup ik slaap heerlijk verder. En ik moet de wekker zetten om niet om 8 uur pas weer wakker te worden. Toch wel een goed teken ergens, dat ik zo lekker slaap. Alleen zo midden op de dag vind ik nooit prettig. Dat voelt niet goed voor mij. Tenzij ik echt niets te doen heb. Ik denk dat dit komt, omdat ik toen zo ziek was en verplicht overdag moest slapen. Dat kan ermee te maken hebben, dat het voor mij nu niet goed meer voelt. Dan ben je ziek, lijk ik dan te denken. En dát wil ik nooit meer meemaken. Niet zoals toen.

Buiten al de dingen die ik zelf kan doen, liggen er nog wat ophang dingen te wachten in de slaapkamer en de art corner. En ook dingen als de kabelgootjes bij de plafondlampen, en de eh. Potverdorie, ik kan dat nooit onthouden, maar zo’n plint waar al je draden achter vallen. Dan moet ik wel eerst de langere coax kabel ook gehaald hebben. Ik heb Ziggo al gebeld, omdat ik sinds ik hier woon een ellendige ontvangst heb. Soms gewoon helemaal niets. Het wandplaatje waar ik de splitter in moet steken, is een raar ding en beide splitters die ik heb, zitten er los in.

Ik ben ze met plakband vast gaan plakken maar ook dat hielp niet. De dame bij Ziggo klonk als een oud collegaatje van me, Istra. We hebben gezellig zitten babbelen en ze kon inderdaad de storingen zien. Na een harde reset, waar we 10 minuten op moesten wachten, leken de storingen eruit te zijn, en nog terwijl ik haar aan de lijn had, begon het gedonder alweer. Ik vertelde haar ook van de loszittende en nu vast getapete splittertje. Oh dat kon het ook zijn, ze stuurt me een nieuwe op. Ik leg uit dat ik er 2 heb geprobeerd en dat die allebei los zitten, kan het ook niet dat ding in de muur zijn dan? Eerst maar proberen met langere coax, die moet ik gaan kopen want bij Ziggo hebben ze maar tot 5 meter.

Dat en de nieuwe splitter zou het euvel moeten verhelpen. Zo niet, dan terugbellen en dan moet er misschien een monteur langs gestuurd worden. Nou ja, we zullen het gaan zien dan. In elk geval, daarna kan pas alles weggewerkt worden, tot die tijd, heeft het totaal geen zin. En ik vind het echt vreselijk overal die snoeren te zien liggen. Daar heb ik zo’n hekel aan. Komt goed, dat weet ik wel. Alleen vervelend. Het is even niet anders. Dat stond dus op de lijst voor dinsdag want maandag was slaapdag. Ach, nu kan het nog!

Mijn handen en voeten voeren er wel bij en dat is ook niet verkeerd. En in de avond even gezellig met Marij zitten babbelen, ook leuk. Het lijstje voor dinsdag werd alsmaar langer. Dinsdag lekker vroeg op weer, wel met de wekker maar dan ben ik er ook direct uit. Word ik opeens gebeld door de dame van het examen. Ze complimenteert me eerst even met mijn mooie cijfers. En oh ja, ik had haar steeds ge-sms’t en gemaild. Dat is toch niet nodig? Nou, in mijn boek wel. Als iemand zegt, ik bel je straks om 2 uur want we moeten nog van alles doornemen, en dat gebeurt niet, ja, dan maak ik me druk. Ik ben niet zo Capabels.

Echt hoor, het moet niet gekker worden, al is ze verder best aardig. Ik moet me niet druk maken, ze vraagt wat algemene dingen over de stage en over het verslag bij examen 12 en dat heb ik zelf geschreven en dus zal dat vast wel goedkomen. Ja vast wel. Dan word ik ook nog gebeld door de dame van WW@work. Die helpen je met solliciteren en zo, omdat ik al bijna de bijstand in moet. Het is zaak om met solliciteren aan het werk te gaan. Ja, dat vind ik ook. Alleen komt het er bijna niet van. Dus daar ga ik iets mee doen. En eerst moest ik van haar ook mijn CV op pimpen, terwijl die net zo mooi gemaakt is door mijn nichtje. Nou ja, ik zal maar luisteren, voor de verandering. Jolanda komt ook nog even snel langs, tas vol joggingpakken heb ik en tas voor spullen voor het asiel. En een grote box die wel stuk is, maar voor het asiel misschien toch nog wat spullen droog en schoon kan houden of zo.

Vlak voor Jolan er is, belt de dame van Capabel me nog. Heeft ze me nou al de eindpapieren gemaild? Eh, nee, ik check mijn capabel mail nog even voor de zekerheid, nee hoor, niets ontvangen. Oh, nou dat doet ze dat nu direct, en dan wil ze wel weten of ik het ontvangen heb dus dan belt ze me direct weer terug. Doei! Voordat ik kan zeggen, zal ik even blijven hangen dan? En eh, ondertussen al ver in de avond, geen mail en geen telefoontje. Ik geef het op hoor, bij dat mens. Ik vind het prima zo. Ik zal het morgen wel zeggen tijdens dat gesprek; ‘oh ja, gisteren belde u ook niet meer maar die eindpapieren, die heb ik ook nog steeds niet dus. Daar wordt een mens toch kriegel van? Wat ik al zei, capabel moet je zijn om daar iets voor elkaar te krijgen, laat staan je diploma halen.