23. nov, 2020

Sorry voor de onregelmatige blogs, het komt nog wel goed hoor, ooit...

Hoorde ik afgelopen nacht toch weer muziek en herrie. Maar nu kwam ik erachter, dat komt helemaal niet van binnen dit gebouw! Het is in een auto! Nou ja zeg, is dat even asociaal! Ik had al gehoord, dat ze hier onder de Spaanse brug, veel overlast hadden, van criminele jeugd. Ze hebben het daar nu dichtgemaakt maar volgens mij, is er dus nog steeds last. Ik stoor me er niet aan, maar ik kan me voorstellen, dat er mensen wonen hier, die zich er wel aan storen. Ik ben in elk geval blij, dat ik nu weet waar het vandaan komt. Dat scheelt. Zeker voor mijn nieuwsgierigheid.

Er is nog 1 ding dat ik dan eigenlijk wil weten. Ik hoor ook steeds zo’n piepje, alsof je een auto van zijn alarm haalt, zeg maar. En dat hoor ik ’s morgens heel vroeg, maar dan in het atrium. En ik lig dan te lekker om te willen gaan kijken, als ik überhaupt al iets zou zien hoor. Wie weet kom ik daar ook ooit nog een keertje spontaan achter. Maar dat is nog even afwachten. Net als het aanvragen van mijn diploma. Onze beste slome Wally heeft de mijne nog steeds niet beoordeeld. Ik heb er dus maar weer een mailtje aan gewijd.

Ook kreeg ik van Saskia, de apotheker, te horen, dat ze nog steeds niet in het examineringsportal kan.

Ook daar ben ik vandaag maar weer gaan zitten mailen. Diepe, diepe zucht. Wat gaat het weer op zijn Capabels zeg. Vorige week gebeld met de dame van WW@work en dus ga ik morgen een workshop volgen over hoe je je CV moet pimpen naar 2020. En ik moet ook nog een killer van een motivatiebrief zien te gaan schrijven. En een persoonlijk profiel, die moest ik ook nog maken. Die kan ik dan naar Jacobijne, zo heet ze, sturen. En dan nemen we dat samen even door. En dan kan ik aan de slag met solliciteren.

Het liefst zou ik op 1 februari gaan beginnen. En in de tussenliggende tijd mijn huisje af krijgen. Dan ga je vast veel lekkerder naar je werk. Als ik daar die rust in heb gevonden. Mijn broer zal aangeven, van te voren, wanneer hij weer komt boren. Maar we zijn ver gekomen hoor! De slaapkamer, die is ook totaal af. De hal is nog het grootste project, met de schuifdeur. En verder moet daar alleen nog een mand aan de muur worden gehangen. In zo’n beton muur, dus dat kan ik niet zelf. Komt goed. Daarna is broer Ben aan de huiskamer gaan werken. Plankjes erop in de keuken, folie houder op de muur, kruimeldief ook. Een plank boven de tv gehangen.

Alleen wat er daar nog moet, is kabelgootjes bij de snoeren van de hanglampen, en een haak voor het gaaswerk zodat ik dat ook helemaal voor het linker stuk kan hangen. En dan alleen nog de snoeren in de snoerenplint wegwerken en die plint erop plakken of boren, weet ik veel eigenlijk. Oh en ik moet even nog proberen die nieuwe coax kabel van 10 meter aan te sluiten. Dan hou ik wel weer een berg snoer over maar ik heb van die coax stekkers ook moeten kopen, dus ik kan het ietsje inkorten. Aan de andere kant, je weet maar nooit. Als ik het mooi weg kan werken, onder de tv kast, of erachter, dan laat ik het er maar aan. Anders gaat het er gewoon af.

Maar dan is ook de huiskamer af. Dat valt best mee dan toch hè? En in mijn meest rommelige kamer, kleding en art, ja, daar moeten nog 4 planken aan de muur en 5 van die kistjes worden opgehangen. Ik zal mijn broer even vragen of hij me, als hij van plan is te komen, me dit even een dagje of 2 van te voren moet laten weten. Dan zal ik zorgen, dat waar alles moet komen, vrij is gemaakt en dat ik de kistjes leeg heb gehaald ook. Want ja, die heb ik nu opgestapeld en vol gezet. Want ik kon nergens meer heen met de boel.

Daarom zijn mijn blogs nu zo onregelmatig. Nou ja, 2 redenen. Mijn handen doen wel niet meer zo’n pijn als 2 weken geleden. Maar typen is nog wel pijnlijk.

Dan krijg ik een soort van reuma gevoel, beurs en gekneusd, zoiets. Maar ook is het hier zo’n troep en daar word ik onrustig van. Dus ik doe het noodzakelijkste steeds in etappes. Elke dag hier iets op- of uitruimen. En dan kom ik er ook wel. Alleen zit ik hier nog niet in alle rust lekker. Als ik nou alle dagen door kon werken, tot 1 februari, met solliciteren als enige tussendoor, dat zou pas mooi zijn. Ik weet zeker, dat ik alles dan helemaal af zal hebben. Als alles hangt is het alleen een kwestie van, waar moet wat. Dat doe ik nu ook al wel hoor, maar vaak kom je dingen tegen waarvan je dan denkt, oh die horen in zo’n hangkistje. Tja, maar die hangt nog niet en staat vol andere dingen. En dan moet je dat weer neerzetten. Maar goed, binnenkort hangt hier ook alles.

En dan is het eigenlijk alleen nog die schuifdeur maken in de hal. Want tot vandaag toe, hadden ze weinig tot geen belangstelling voor de deur. Alleen Rainbow kwam even kijken, af en toe. En Aurora ook. Maar vandaag, ik ging even een foto maken van de bloeiende boom voor mijn deur, stond Aurora opeens buiten! Ik schrok me wezenloos! Ik zei van schrik hard haar naam en ze vloog naar binnen! Mijn hemel, wat als ze de andere kant op was gegaan. Nou sorry hoor, dan word ik echt catatonisch, of in mijn geval katatonisch.

De hal wordt nu een stuk leger en opeens zal ze de deur gezien hebben. Ik had hem niet in het slot laten vallen maar hij was wel dicht. Dus zal ze hem open gedaan hebben of zo? Nou ja, goed afgelopen maar ik zal wel blij zijn, als die schuifdeur er zit straks. Dan heb ik daar geen angstdromen meer over. Dat zou ook wel fijn zijn. Het halmeubel zit ook in elkaar. Jysk doet het netter dan Ikea. Elk zakje met schroeven is geletterd, ik had van A tot Q en elke plank is genummerd en zie je in de handleiding en er zit een klein stickertje op met het nummer. Dus je hoeft je niet gek te zoeken, is het die of is het die, als het op elkaar lijkt.

Alleen is alles net een beetje te wijd, of het paste net niet. Met gevaar op schuimbekken heb ik hem toch in elkaar gekregen, maar op een onorthodoxe manier. In elk geval, hij staat. Foto’s zullen nog wel volgen. Als straks alles echt klaar is, zal ik er een boel nemen van elk leuk plekje, dat ik hier heb. En dat zijn er veel hoor! Het gaat harder omdat ik zoveel uren maak. Ik heb weinig tijd voor internet en andere dingen. Maar ik krijg er dan ook veel voor terug. Elke keer weer is er iets af en dat is leuk! Ik ben blij dat Ben nog elke keer langs komt, zodat ik steeds toch weer verder kan. Nog een paar keer maar, dan hangt alles en is hij eindelijk van zijn vervelende zus af, met al haar klussen. Maar die is er dan ook echt heeeeeel blij mee en dankbaar voor!