24. nov, 2020

Capabel blijft capabel dus niet echt eigenlijk...

Vorige week donderdag werd ik opeens weer zo beroerd. Om 11 uur ’s morgens werd ik al naar, en ik werd opeens overvallen door een echt gemene maagpijn. Zo erg zelfs, dat ik op de bank ging liggen en met mijn ogen dicht mijn maag een soort van vasthield. En zo viel ik in slaap om uren later wakker te worden. Mijn lijf gaat weer een klein beetje de baas spelen. Iets waarvoor ik zo bang was, tijdens de verhuizing. Ik weet namelijk, dat als het echt niet meer kan, ik zo gevloerd kan worden. Dat is gelukkig niet gebeurd tijdens het verhuizen, want dan weet ik niet hoe ik het had kunnen redden.

Mijn lijf speelt nu wel een klein beetje de baas weer op het moment, maar lijkt toch te weten wanneer dit echt onmogelijk is. Dat is dan wel weer aardig van haar. Nou ja, ik heb genoeg afgezien natuurlijk, lichamelijk. Maar ik kon nog door, al moest ik mezelf echt ertoe dwingen, zo af en toe, dat ik echt voelde, ik kán niet meer. En dan kan je toch nog wel een keer, hoe kapot je je ook voelt. Dat zijn weer echt die reserves die ik verspeeld heb en ik was nog niet eens zo lang bezig om überhaupt weer reserves te krijgen. Want ik had zelfs de gas uit mijn tank gereden, toen ik zo ziek werd. Daarom denk ik nu, dat mijn lijf af en toe opeens weer vind dat het een dagje banken moet worden vandaag.

En dan wel zo, dat ik als een blok in slaap val. Ik vind het anders zo’n zonde van mijn tijd, dat ik me daar druk om zou maken, ware het niet dat ik er opeens even niet meer ben, op deze manier. Wel knap, als je dan zo bedenkt, dat het op zich toch buiten mij om gaat. Ik heb gewoon niks te vertellen op die momenten. Ik weet dan wel dat ik er echt aan toe was en dat ik nu af en toe ook echt een beetje rust in moet plannen. Maar met zoveel te doen, vind ik dat moeilijk. En dus wordt er ingegrepen, zo voelt het voor mij tenminste.

Op vrijdag ben ik de laatste kast in elkaar gaan zetten, het halmeubel, zoals met een mooi woord mijn nieuwe kapstok wordt genoemd. Het leek zo makkelijk te zullen gaan. Zelfs Rainbow zat de tekeningen te bekijken en het leek hem ook niet al te moeilijk (al zat hij gewoon zijn staart te wassen hoor, het leek net echt). Jysk gaat een stapje verder dan Ikea. Alles is genummerd in de beschrijving. Maar je heb ook je zakjes schroeven allemaal apart, met letters erop, zoals ik al vertelde en op elke plaat of plank, zit een stickertje met een nummer. ‘Nou, dat moet zo gepiept zijn’, dacht ik nog.

Als ik al snel ben met die Ikea pakketten, en die zijn soms flink lastig, dan is dit vast een eitje. Dat was de boel uitdagen natuurlijk. Alles bleef maar los zitten en de manier waarop het vast moest, werkte niet zo goed, zoals zij dat gedaan hadden. Ik ben bijna gillend even achter de pc gekropen. Ik merk dan ook gelijk, dat zodra ik iets doe, mijn handen direct weer gevoeliger zijn. Ook als een soort rem? Ik denk het wel. Toen ik weer wat was afgekoeld, heb ik het nog een keer geprobeerd, geen succes. En toen ben ik het maar totaal anders gaan aanpakken. Niet volgens de regels maar uiteindelijk kreeg ik zo wel de kast in elkaar. Want opgeven, dat doe ik niet zo snel. 

Hij moest alleen nog worden vast gezet aan de muur, en de klep moest er nog op. Maar ja, dat was een handeling, die ik met geen mogelijkheid alleen kon uitvoeren. Er moest iemand die klep vasthouden. Dat doe ik dan zaterdag wel, met mijn broer. Mijn nichtje kwam ook nog langs, met een prachtige bos bloemen! Die vond het huis ook prachtig geworden. Nog niet klaar maar ja, ze kon er doorheen kijken. Zoals de zwarte kast, die ik nog wit moest maken. Ze stond ervan versteld, dat ik de bank zelf had bekleed. Ik zei haar ook wel, dat dat wel de laatste keer was geweest. Want je bent ook veel geld kwijt, zit lang in de rommel en hebt erg veel werk eraan.

De volgende bank wordt gewoon gekocht. Maar zolang hij nog mooi is en zo lekker zit, hou ik het bij deze laatste versie. Dat komt wel weer een keer. Voorlopig zit ik prima. En ik vind het juist leuk om meubels en ook mijn omgeving bij elkaar te laten passen. Mijn nichtje zal nog opkijken als alles hier helemaal klaar is. Daar ben ik goed in namelijk. Toen mijn broer zaterdag weer weg ging, waren de slaapkamer en de huiskamer klaar. Tenminste, daar hoefde hij niet meer te boren.

Dacht ik toch. Ik had namelijk al bedacht, dat ik boven de kast, die rare leegte daar, wilde vullen met 5 mooie foto’s van de cits. Ik heb ooit 2 grote canvas foto’s gehad, van Moonlight en Aurora en daar zouden die van Rainbow en Skylar nog bijkomen. Nou, dat zal in dit leven niet meer gebeuren. Bovendien heb ik de kasten uit elkaar gehaald en heb ik geen plaats meer voor zulke grote dingen. Dus heb ik grote lijsten gekocht, en daar een A4 formaat foto ingedaan van de cits.

En daarom heb ik nu toch nog 5 gaten nodig in die betonnen rot muur. Maar nu, met de nieuwe boormachine, is de muur zo zacht als boter, zo lijkt het toch. Ik heb toch nog weer andere foto’s erbij gezocht ook nog. De cits zitten nu allemaal ongeveer even groot en volledig op de foto. Dat vond ik leuker. De eerstvolgende keer dat broer komt boren, dan moeten deze er ook ff bij. Maar dat is zo gebeurd. Ik heb al uitgerekend waar de schroeven moeten komen.

Er gaat nog veel op zijn capabels bij Capabel. Vandaag kon Saskia, de apotheker, gelukkig mijn laatste examen uploaden. Alleen mijn stage uren staan nog op 0. En vroeger kon zij dan ook de uren uploaden daar, maar dat ziet ze nu nergens. Ze vroeg aan mij hoe het moest. Eh. Ja dat weet ik natuurlijk niet. Daarom heb ik er maar weer een mail uitgegooid en ook weer eentje aan Wally, de slome duikelaar. Jeetje zeg! Ik heb er ook ingezet, dat ik bijna de bijstand in moet, en dus wel graag snel een baan vinden wil en daarvoor dat diploma verdorie nodig heb. Misschien helpt het? Dus maar weer even afwachten hoe snel ik antwoorden en/of cijfers krijg. Erg vermoeiend hoor, dit. Ik vraag me echt af, of ik het nog in 2020 binnen heb allemaal. Ik ben benieuwd!