29. nov, 2020

Wat is het hier fijn leven, wat een verschil!

Ik heb het woensdag niet eens gevraagd, of ik die 2 dagen niet meer hoef te komen. Dus ik ga komende donderdag weer de apothekersassistente uithangen. Ik heb wel een keer of 2 gezegd; ‘zo sorry, ik moet nu even gaan zitten hoor’. En dan kon ik even gaan aanschrijven. Voor 2 dingen goed, mijn zere voeten, die op het moment al zeer doen als ik gewoon net uit bed kom, maar ook om die skills weer een beetje op te halen. Toen ik een keer vroeg, wat ik met een bepaalde contra indicatie moest doen, zei de apotheker; ‘zoek het maar uit, je bent nu gediplomeerd’. Eh ja dat wel, maar nog zonder echt enorm veel ervaring. Het is niet dat ik niet weet wat te doen maar ik zoek misschien nog wel een beetje bevestiging. Kwam goed hoor, ik deed niet zomaar wat.

Het was best druk, we hadden een enorme vracht binnen gekregen. Eer alles was opgeruimd en alle bestelde recepten waren weggewerkt, waren we al een heel eind verder. Rond half 5 was het enorm rustig en vroeg ik of ik weg mocht. Ik had het wel gehad en voelde me erg oververmoeid. Ik heb natuurlijk nog geen dag echt gerust en dat voelde ik wel. Toch was dit wel goed, nu weet ik ook dat ik echt nog wat rustdagen moet gaan pakken, voor ik eraan toe ben, om weer hele dagen te gaan werken. Dat roofbouw plegen gaat dus niet in een weekje over. Ik had eerlijk gezegd verwacht van al mijn klachten af te zijn, na de verhuizing. Think again.

Donderdag heb  ik weer meters gemaakt, en ik werd gebeld door de dame van WW@work, en we hebben het over die CV cursus gehad van dinsdag. Ja, ik ben er nog niet aan toe gekomen. Dinsdag even mee zitten stoeien, je hebt mooie templates in Word zelf maar daar past mijn CV echt niet in. En als je meer tekst hebt, en ja, ik ben 58 dus ik heb een flinke CV, dan krijg je het niet mee naar een volgende bladzijde. Dus dat schiet niet op. Ik kom er nog niet goed uit, hoe ik een mooie kan maken. Misschien eens proberen met tabellen, daar kan ik goed mee werken. Ook een idee.

Ik vertelde haar iets over mijn ziek zijn en hoe ik van daaruit die opleiding ben gaan doen. En hoe ik nu roofbouw had gepleegd weer, door die verhuizing in combi met de examens. Dus eh, ze doet wel steeds alsof ik niet mee wil werken of in elk geval niet hard genoeg, maar ze heeft geen idee waar ik vandaan kom. En dat wilde ik haar toch even meegeven. Ze onderbrak me omdat ze om 10 uur de volgende moest gaan bellen, prima hoor, maar je moet niet oordelen voor je het verhaal kent. De rest mail ik je wel. Ik laat niet meer over me heen lopen, in elk geval.

Bij het verder opruimen, vond ik een naambadge. Maar het gekke was, het was er eentje van Deborah van Bokkem, mijn collegaatje. Punt 1, hoe komt dit in mijn bezit, hoe raar dat ik dat ná de verhuizing opeens vind. En punt 2, hoe toevallig is het, dat zij morgen koffie komt drinken? Nou ja zeg! Ik wist wel direct waar het van was. Ik ben benieuwd of zij dat ook nog weet. Ze heeft me goed geholpen met verhuizen, hulp waar ik echt erg verrast door was, maar nog veel blijer van werd. Ze wilde even zien hoe het hier geworden was. Zij had alleen die puinhopen met volle tassen gezien natuurlijk.

Ze was aangenaam verrast door hoe het geworden is, en het is natuurlijk nog lang niet klaar. Vooral de art corner nog niet natuurlijk. Daar hangt nog niks en aangezien ik mijn broer niet meer gehoord heb, zal die wel niet komen. Voor mij is dat afhankelijk zijn echt het ergste wat er is maar ja, ik zal het ermee moeten doen. Ik heb niks te vertellen daarin. Braaf wachten moet je, tot ze zin hebben. Meer zit er niet op. Ondertussen zoek ik elke keer meer uit. Deborah was in elk geval weg van het uitzicht. We hebben de pui lekker een stukje open gezet en dan hoor je de boten ook varen. Heerlijk! Stof tot praten hebben we altijd wel, vaak teveel zelfs maar altijd leuk.

Ze komt binnenkort weer een keertje langs piepen. Hopelijk zijn dan al die draden van de vloer in de huiskamer en hangen de planken en de kistjes in de art corner. Zodra dat gedaan is, kan ik het afmaken. Al zal dat met de kleding nog wel even gaan duren. Maar dat doe ik dan ook als laatste. Ik heb genoeg gevonden, om mee te kunnen leven voorlopig. De rest komt nog wel. Er is nog maar 1 doos. Ja, dat lijkt heel wat, maar ik had niet zo heel veel dozen. Het waren meer tassen. Daar staan er nog een paar van in de art corner. Maar ook niet zo heel veel meer hoor.

Die ene doos was de grootste, en bovendien vol met pijlen en ‘DEZE KANT BOVEN’. Je mag raden hoe hij staat. Ja, op zijn kop inderdaad. En er stond nog aardig wat bovenop ook, dus ik kon het nog niet checken. Eindelijk kreeg ik het dan toch nog leeg daar bovenop. Vlak voor Deborah kwam, was dat. Ik maakte de plakband los en wierp een blik in de doos. Oh nee!!! Het zijn al mijn penselen en weet ik het allemaal. Die had ik zo in die doos gezet, dat ze allemaal rechtop zouden blijven staan en ook gesorteerd. Ik had ze eindelijk precies zoals ik ze hebben wilde namelijk. Vandaar ook die pijlen en het ‘deze kant boven’. Maar ja, daar ging het dus even mis!

De doos nu rechtop zetten, heeft geen nut meer. Alles is al door elkaar gevallen natuurlijk. Ik zie de onderkanten van de mandjes nu, waar de potten instonden, met alle penselen en ander art gereedschap, als paletmessen en weet ik veel wat nog meer. En alles ligt nu op de bodem, die eigenlijk de bovenkant hoorde te blijven. Tja, alsof ik nog niet genoeg te doen heb. Als de planken zouden zijn opgehangen, dan had ik ze zo uit de doos kunnen tillen, en daarop kunnen zetten. Maar dan hadden ze wel op die pijlen moeten letten. En dat is helaas niet gebeurd. Werk aan de winkel, of nou ja, méér werk aan de winkel.