2. dec, 2020

Fijn weer even gelezen in mijn boeken, dat had ik gemist!

Op mijn pagina over Jozef Rulof, op Facebook, zijn we een aantal weken geleden begonnen met een boekbespreking. We hebben eerst een poll gehouden, om te zien welk boek het vaakst zou scoren, als kandidaat, zeg maar. Het is geworden ‘Zielsziekten van Gene Zijde bezien’. Dat is een heel moeilijk boek maar ook een prachtig boek. Ik heb er ondertussen al enorm veel aan gehad. Het heeft me mezelf niet alleen beter leren kennen, het gaf me ook duidelijkheid over hoe bepaalde dingen in elkaar steken en dat ik het eigenlijk juist helemaal zo verkeerd niet gedaan heb, al dacht ik juist van wel. Het heeft me zoveel inzichten gegeven.

Naar jezelf kijken is nooit makkelijk, tenminste, als je ook je slechte kanten wilt zien. En zonder die slechte kanten te willen zien, leer je jezelf nooit kennen en kan je er ook nooit iets aan verbeteren. En alleen al daarom, kijk ik er juist wel naar. En inderdaad is dat niet altijd makkelijk. Maar wat ik ook merkte, en juist ook door dit boek, dat ik mezelf nog al eens slechter afspiegel, dan dat ik eigenlijk ben. Dat het op bepaalde vlakken juist erg meevalt. En dat komt dan, omdat ik op een bepaald gebied net iets verder ben, dan vele anderen.

Ik werd dus altijd, en nog hoor, bestempeld als enorm hard. Maar dat ben ik niet, ik zeg het alleen zoals ik het zie. En ik wind er geen doekjes om. Ik ben consequent en eerlijk en dat mag niet, van de gevoelige zielen. Dat is niet fijn. Maar ik zie het juist zo, en zo staat het eigenlijk exact in dat boek, als je 100 keer zegt, tegen een klein kind, dat het aan de kachel zijn handjes zal branden, dan leert het daar niks van. Als je het kind 1 x zijn handjes laat branden, dan heeft het direct geleerd, dat dit pijn doet. Klaar. Ja, jammer van die blaar, maar ja, dit zullen ze niet meer vergeten. En dan vind ik dat hele proces dus niet zielig. En dan vinden anderen mij hard. Snap je een beetje hoe ik het bedoel?

Door het lezen van dit boek, zag ik, dat wat anderen als hard zien, eigenlijk gewoon meer kennis is, aan mijn kant. Ik weet dat je lessen nodig hebt, om de dingen te leren. En ik heb een blind vertrouwen in de wereld achter de sluier, en hoe het daar werkt, en dat kan niet iedereen volgen. En dat geeft ook niet, ooit zijn we allemaal zover. En dat bedoel ik dan ook weer niet arrogant of denigrerend maar gewoon als een feit. Ik klop niet op mijn borst dat ik daar al wel ben. Er zijn er meer verder dan ik, dan er zijn minder ver dan ik hoor. Dus daar is niets aan om voor op je borst te kloppen. Feiten zijn feiten. Maar nu weer even verder, over die boekbespreking.

De eerste boekbespreking, heb ik nog zelf gedaan. Toen wist ik eigenlijk net, dat ik zou gaan verhuizen en ging voor mij de totale hectiek in. De 3 keer erna, heb ik het overgelaten aan mijn moderators. Want ja, ik had niet eens tijd vaak, om op Facebook te kijken. Ja, op het toilet. En nu was het afgelopen weekend tijd voor het 5e hoofdstuk. Ik dacht, dit moet ik nu wel zelf doen. Ik begon te lezen, op mijn relax zaterdag en ik kreeg weer allerlei dingen te lezen, die nu 100 x meer binnen kwamen. Dat is het mooie van de Rulof boeken. Als je een al eerder gelezen boek herleest, dan lees je weer een heel ander boek.

De dingen die je dan wel weet, wat je ooit niet wist, geven je een andere kijk. Dus jouw groei, zorgt ervoor, dat je het boek op een totaal andere manier binnen krijgt. Want deze boeken, die groeien met je mee. Vraag me niet hoe dat kan, al weet ik daar wel een klein beetje het antwoord op. Niet op het hoe maar wel het waarom. Deze boeken zijn geschreven door Meesters uit het licht. En niet ‘meester’ alsof ze boven je staan maar door de kennis die ze hebben. Zoals Anthony van Dijck een Meester was in de schilderkunst, heb je ook Meesters van het licht. Door hun kennis mogen ze zo genoemd worden.

In dit 5e hoofdstuk, kwam ik iets tegen, dat ik al eerder gelezen had, maar wat me nu raakte als een klap met een honkbalknuppel. In mijn druk staat op bladzijde 140 halverwege ergens; 'je kunt van je kind houden, maar ga er zelf niet aan kapot'. Dat las ik gisteren pas echt, al heb ik het boek al veel vaker gelezen. Maar nu kwam deze goed binnen. Ik heb met mijn kind de relatie verbroken juist omdat ik daaraan kapot ging. En bij de laatste en hardste klap die ik van haar kreeg, wist ik, zo kan dit niet langer.

Ik moet hier iets over zeggen. En dat heb ik gedaan met als gevolg dat zij niets meer met mij te maken wil hebben. Ik had gevreesd dat dit zou gebeuren, en ik wist al jaren en jaren van te voren dat ik haar ooit zou kwijt raken maar toch, ik moest nu laten weten dat het genoeg was. En geloof me, dat was het moeilijkste dat ik in mijn leven heb moeten doen. En ook juist nog daardoor ging ik er alsnog bijna aan onderdoor. Een beetje geholpen door PeeT, kwam ik er toch weer uit. Zij vertelde me, dat geen wil meer hebben om te leven, net zo giftig voor je ziel is als het plegen van zelfmoord. Dat schopte me wel even uit het diepe gat waarin ik zat. Dat wilde ik niet! En daardoor ben ik er ook weer uit gekrabbeld. Er zijn nog meer lessen in dit hele boek en ook in dit hoofdstuk, en ik heb er enorm veel aan gehad!

Ook komt uit dit boek, de overeenkomst, met alles wat in het boek ‘The Secret’ staat, namelijk; ‘wie echter leed zoekt, trekt leed aan. Dit is een wet! Wie het kwade zoekt, zal de duisternis ontmoeten. Wie naar ellende hunkert, kan zich niet voor het licht van de zon openstellen.’ Inmiddels weet ik uit ondervinding, dat dit helemaal waar is. Kijk wat ik gedaan heb, door het te gaan omdraaien, door alleen nog maar op het positieve te willen focussen, nadat ik die enorm zware keuze heb gemaakt, om voor mezelf te gaan. Alles maar dan ook alles is zich ten goede gaan keren!

Sunshine is thuis, ook omdat ik daar altijd al het volste vertrouwen in had, maar door nu voor het positieve te gaan, was het eindelijk tijd! En sindsdien gebeuren er alleen maar mooie dingen. Al kies ik niet altijd de eenvoudigste weg, en moet ik overal hard voor werken, maar dat geeft niet, want het resultaat mag er zijn! Mijn mooie huis, mijn katten allemaal gelukkig en gezond. Natuurlijk, er kunnen dingen mooier zijn. Maar weet je, sommige dingen moet je ook ondergaan, moet je doorheen. Want hoe oud we ook worden, lessen zijn er altijd nodig. En als je maar wilt leren, dan zorgen ook die geleerde lessen ervoor, dat het alleen nog maar mooier wordt.