9. dec, 2020

Lachen is ook medicijn!

Ik heb, toen Ben aan het boren ging vorige week, zo gelachen. Dat was lang geleden! Want San kwam van haar werk, en ze had een behoorlijke stress-dag gehad. Niet dat ik daarom moest lachen natuurlijk. Je kon alleen duidelijk merken, dat het niet helemaal goed met haar ging. Als Ben gaat boren, dan houden of zij, of ik, de stofzuiger erbij. Anders zit alles onder het gruis natuurlijk. Mijn broer doet dus de boor aan, San houdt de stofzuiger erbij en Ben wilde gaan boren. Hij doet de boor weer uit en kijkt even naar haar. Eh San, zou je de stofzuiger misschien niet even aanzetten?

Nou je had haar gezicht moeten zien. Ik heb helemaal dubbel gelegen! En heel eerlijk gezegd, ik had er ook geen erg in! We konden echt niet meer bijkomen! Ik geloof dat ik er nog om heb lopen lachen, toen ze al lang en breed weer naar huis waren. Kan je nagaan, wat zo’n stress-dag met je kan doen. Al was in dit geval het resultaat heel erg grappig. Het gaf mij in elk geval, lange tijd een grijns op mijn gezicht, zodra ik eraan dacht.

Ben heeft ook gelijk mijn licht in de art corner gefixt. Die lampen, of snoeren, van Ikea, die hebben een eigen soort kroonsteentje. Nou moet je al heel erg veel verstand van zaken hebben, wil je weten hoe die werken. San en ik zijn er toen in de slaapkamer ik weet niet hoe lang mee bezig geweest. Broer wist het wel, gelukkig maar. Toch, de lamp in de art corner wilde maar niet werken. Dus Ikea ding eraf gesloopt, gewoon normaal ouderwets kroonsteentje gebruikt en voilà. Let there be light! Goh, daar ben ik echt blij mee, want het is daar toch al een stuk donkerder dan de rest van het huis! Nu alleen in de hal nog licht, als de schuifdeur af is.

Vriendin Petra is weer in het land, en die wilde graag mijn nieuwe stulpje even zien. Vanuit Portugal heeft ze de hele verhuizing gevolgd. Ze was erg benieuwd hoe het hier zou zijn. En dus kwam ze gezellig op visite. Wij babbelen altijd over vooral de boeken, en leren zo veel van elkaar. En als altijd was het heel gezellig. We hebben dezelfde route gelopen, maar dan lekker in het middagzonnetje, dat opeens begon te stralen. Petra herkende een aantal dingen, want het is op de fietsroute naar Den Haag, die zij regelmatig gefietst heeft. Overschie is gewoon een mooi dorp, dat is opgeslorpt door Rotterdam maar nog altijd dat dorpse gevoel geeft.

Ik voel het dan ook echt, alsof ik na al die jaren eindelijk weer thuis ben gekomen. Ik heb er zo lang gewoond en altijd met veel plezier. Kim is hier opgegroeid, weliswaar aan de Abtsweg kant, op de Hoogmadestraat. Daarna kochten we een huis aan de Pieter van Aschstraat en na een aantal jaren daar, begonnen eigenlijk al die grote drama’s in mijn leven. En toen ben ik ook weg gestapt uit een veilig leventje. Ik kon het zonder mijn dochter, die toen ook al met me brak op haar 14e,  niet meer opbrengen. En het meeste wat er daarna allemaal gebeurde, het ik hier al wel eens een keer verteld.

Alles achter elkaar niet, dat kan geen mens verdragen, of nou ja, ik moest wel. Maar als ik mensen mijn levensverhaal ga vertellen, als ik alles zou melden wat heftig was en me veranderde, dat trekken die mensen niet eens. Want dat is veel. Voor die tijd al hoor, vanaf mijn 2e levensjaar al eigenlijk. Blijkbaar ga je er aan wennen. Alleen, zo alles op een rijtje zetten, dat moest ik toen doen voor de psycholoog, toen ik zo ziek was, dan pas besef je, dat het zo eigenlijk niet normaal is. Daar had ik nog niet zo heel erg over nagedacht. Maar toen ik alles op een rijtje moest zetten, schrok ik daar zelf een beetje van. Niet wetend dat er nog een hele berg bij zou komen in de paar jaar erna.

Gelukkig maar, anders word je echt gek! Maar eh, ik was aan het wandelen met Petra geloof ik. Het blijft een leuke route en ik denk dan ook, dat ik die nog vaak zal lopen. Nu gingen we op een slentergangetje. Dat kwam ook omdat we aan 1 stuk door aan het praten waren. Dat kunnen wij goed. Petra vond het ook een mooie buurt en dat is het ook. Maar ik ken deze straten al zo lang, zo fijn om er weer middenin te wonen. Ik merk nu pas hoeveel ik het gemist heb. Ik wist al toen ik in 2005 terug kwam, dat ik hier wilde wonen. Alleen toen kon het niet, anders had ik zo’n 7 jaar dakloos moeten blijven. Dat ging me toch echt een beetje te ver. Maar goed, alles wat je echt wilt, dat gebeurt ook gewoon. Ik ben er het levende bewijs van.

Gedachten manifesteren zich wel degelijk. In 2005, toen ik dakloos was, 9 maanden lang, toen ik net terug kwam uit België, woonde ik deels bij mijn broer en deels bij mijn moeder. En mijn broer woonde toen op hetzelfde stuk als ik nu, alleen helemaal tegen de brug ervoor aan, de Giessenbrug. Hij woonde met zijn gezin toen ook in 1 van de 7 provinciën flats. Als ik het nog goed heb, dan woonde hij in de Gelderland. Ik nu in de Overijssel. Ik sliep er altijd, want mijn katten zaten daar. Ik zal maar niet vertellen wat een vreselijk gedoe het was toen. Dat is een ander verhaal.

Af en toe stond ik dan bij ze voor het raam, schepen te kijken. Ik weet nog dat ik dan vaak genoeg dacht en ook zei; ‘ik ben jaloers op dit uitzicht. Ik zou zo graag zo’n uitzicht willen!’ En hup, hier zit ik. In precies zo’n huis, en precies de plek, wat ik tijdens de bouw al zei, in 2011, als ik erlangs fietste. Dan kwam ik van mijn moeder en ging ik een avonddienst werken. Ik zei het ook vaak tegen mijn moeder ‘daar zou ik graag willen wonen, alleen niet op de hoeken, dat is te veel glas. Dus ja, ik geloof niet alleen in the Secret, ik beleef het ook, het is gewoon waar, het klopt gewoon. Wat je echt wilt, en gewoon verwacht te zullen krijgen, dat gebeurt ook echt.

Eenmaal weer terug van onze frisse neus halen, ging ik een lekkere salade maken met tonijn. En al babbelend hebben we zitten eten. Want babbelen kunnen wij wel, vooral over onze boeken. En dat is altijd zo fijn, als je iemand hebt die op dezelfde lijn zit. Want ook tussen alle lezers zitten grote verschillen. Al heb je altijd wel meer diepgang in je gesprekken, dan met niet Rulof lezers, het wil niet altijd zeggen dat je alles op hetzelfde niveau begrijpt. Gelukkig heb ik dat met haar wel, dat scheelt heel veel. Al met al een geslaagd en gezellig dagje. We spreken wel weer een keertje af.