18. dec, 2020

Over boze lijven en bouw beginselen...

Donderdag ben ik als een razende tekeer gegaan met al die kleding. En ook nog eens de boel doen, stoffen, zuigen en dweilen was geen overbodige luxe. En wat ik al zei, pas toen de bel ging, was ik net gaan zitten, bij vieren. Nou, dat heb ik geweten hoor. Pijn mijn voeten en handen weer, de dagen erna, niet te doen! Maar ja, het is niet anders. Ik begrijp het wel, ik heb nog maar heel weinig rust genomen. Typen doet ook nog steeds wel een beetje pijn. Vandaar ook geen regelmatige blogs. Nu typ ik elke keer een paar alinea’s of een paar regels. En dat gaat prima. Een heel stuk achter elkaar typen, dat doet dan weer zeer. Dat maakt het lastig om elke dag een blog te leveren.

Normaal typte ik dat zo uit, als t moest zelfs even op het laatste moment. Dat gaat nu niet meer. Dat voelt veel te pijnlijk. Dus dat doe ik dan niet. Soms luister ik zelfs naar mijn lichaam. En die is nu boos op mij, voor de zware dingen van donderdag. En dat voel ik dan echt wel hoor. Eventjes kalmpjes aan. Jolan heeft weer wat uit te zoeken. Die hou ik ook wel bezig hoor! Allemaal jeans en schoenen, alles gaat naar het goede doel. Ik heb geen puf en geen zin om dat Vinted te proberen. Dan kan ik mijn tijd veel beter besteden aan andere dingen. Want ook al ben ik klaar met alles inruimen, ik heb nog aardig wat meubels en kastjes aan te passen en op te knappen.

Vrijdag heb ik een beetje kalmpjes aan gedaan. Dat mocht dan ook wel. Ik heb wat kleine finishing touch dingetjes gedaan. Daar is ook nog genoeg van te doen hoor. De spiegel opgehangen, op die ene grote huiskamerdeur die ik eruit heb gehaald en weg heb gewerkt. Ik vond namelijk 2 van die prachtige handdoekhaken, of hoe noem je die dingen. Deze waren vrij groot en die haken kan je erop en eraf halen. En dat plastic dingetje dat je dan tegen de muur plakt, kan je er dan ook weer afhalen en toch kan het zware dingen dragen. En zo beschadig ik de deur niet eens. En door een plank boven de kasten te hangen, bij die deur, en die boxen erop te zetten, zie je niet eens meer dat er een deur staat. Dat zijn nog 2 boxen om eventueel later uit te zoeken, al kan ik ze ook laten staan.

Op dezelfde manier heb ik nog wat dingen opgehangen. In de badkamer wat dingen anders gezet, netter. Ik heb de grote plant op een linnenkast gezet. Enorm veel ruimte bovenop opeens, nu al die boxen weg zijn. En ik had nog wat van die ligdingen, voor de cits, die boven de trap hingen. Daar heb ik er nog eentje van in de slaapkamer gehangen, bij die andere 2 die al zo populair waren. Nu meppen ze elkaar daar weer, om op die bovenste te mogen. Maar heel vaak ligt of Sunshine of Moonlight daar, want het ligt lekker hoog. Daar kunnen ze dan ook direct naar buiten kijken. En omdat ik altijd het raam op de kiepstand heb staan, dat is weer het voordeel van zo’n hekwerk voor je raam, liggen ze een soort van in de buitenlucht en dat vinden ze heerlijk!

Moonlight is echt een, wat ze noemen, hoge kat. Hij houdt ervan om zo hoog mogelijk te klimmen en hij moet en hij zal alles onderzoeken, wat hij maar tegenkomt. En dat is niet altijd zo prettig, want hij is soms ook een klein beetje lomp. En dan valt er nog weleens wat om of zo. Hij is ook een beetje erg eigenwijs, en als ik zeg ‘nee!’, dan doet hij het toch. Hij heeft nu opeens veel meer plek bovenop de kasten en daar is hij dan ook niet weg te slaan. Wat een paradijsje voor mijn Moontje, heerlijk! Ik heb er wat zachte ligplekjes voor hem gemaakt. En opeens, vrijdagavond, heeft hij ze ontdekt!

Hè hè, dat werd tijd! En nu ligt hij regelmatig op de lekkere plekjes bovenop de linnenkasten. Al ligt hij de volgende keer er weer precies tussenin. Het blijven rare knakkers, die katten. Zit ik hier te typen, voel ik opeens dat ik bekeken wordt. Meestal is dat dan door 1 van de katten. Ik kijken. Hee, raar, niets te zien. Toch blijf ik dat gevoel houden. Valt mijn blik opeens in de spiegel die er hangt, bij de krabpaal, in de art corner. Zit die gekke Moonlight boven op de enorm box, die ik bovenop de kast heb gezet, maar zit hij via die spiegel naar me te kijken. Ik schiet weer enorm in de lach natuurlijk. Mafkat!

Vrijdag werd de 2e heuvel ook afgegraven. Het leuke ervan is, dat de hele familie ganzen, die normaal bij het water zitten, nu hier loopt te grazen. En er kwam vrijdagmiddag zelfs een ooievaar bij. Dat er hier goed te happen valt, gaat als een lopend vuurtje zeker, in vogelland. Die meeuwen zijn echt hondsbrutaal en soms gingen ze zelfs op die graafklep zitten. Ik vind ze zo grappig! Ik ben benieuwd wanneer ze gaan beginnen met bouwen. Dat zou eerst al in december worden maar ik heb nu weer ergens gelezen ‘2021’. Beetje onduidelijk allemaal nog. Ik ga het wel zien. Extra genieten van mijn mooie uitzicht, zolang het kan.

Tot mijn grote vermaak stond er vrijdagavond opeens een kerstboom in het Atrium. Een klein strengetje licht en een paar balletjes. Ik kwam een mevrouw tegen en ik zei dat ik het leuk vond, die boom erbij. Zij was van de organisatie of zoiets, ik weet er nog niet het fijne van. Maar op mijn commentaar dat ik er misschien nog wel wat ballen voor had, kwam ze met het antwoord, dat we straks allemaal wenskaarten in de bus krijgen, die we moeten invullen. Die komen er dan allemaal in te hangen.

Wat leuk! Ze vertelde me ook nog eens, dat er normaal gesproken elk jaar groot feest is met hapjes en drankjes. Door corona echter, wordt het dit jaar overgeslagen. Ja, jammer, maar begrijpelijk. Wel een leuk vooruitzicht in elk geval, voor volgend jaar. Dan worden alle buren uitgenodigd voor het hapje en drankje en een praatje. Goh, ik ben zulke dingen helemaal niet gewend en ik vind het wel leuk. Al ben ik normaal heel erg op mezelf, zulke dingen vind ik dan wel weer wat hebben. Ik bied me nog niet aan als vrijwilliger. Laat ik eerst maar die baan eens even afwachten en dan kijken hoeveel tijd ik nog over heb.

Toen ik de cits eten ging geven, riep ik Aurora maar die kwam maar niet. Omdat ik even boodschappen was wezen halen, was ik bang dat de heren haar weer iets geflikt zouden hebben. Maar waar ik ook keek, ik zag haar niet. Eventjes keek ik toch even buiten. Ze zou toch niet zijn weggeglipt hè? Maar dat kon natuurlijk niet! Toch? Pff die truttebol, ze reageert voor geen meter! Ze heeft dus niets gegeten, geen natvoer dan. Met snoepietijd was ze er weer. Schiet mij maar lek, ik heb geen idee waar ze was. Al kom ik daar ooit nog wel achter! Dat kan nog even duren misschien.