21. dec, 2020

Kerst, bijna dan...

Omdat ik nu klaar ben met het grove werk, de rest van het ophangwerk en de hal in januari wel komt, kon ik het niet laten. Ik heb mijn eettafel veranderd. Ik heb speciale meubelfolie, zelfklevend, gekocht, al voor de verhuizing. En daar gaat veel mee bekleed worden hier. De eettafel is prachtig geworden. Wat ik ook al had besteld, is een mooi dik beschermplastic. En nu dat op het marmer ligt, is het helemaal prachtig! Ik ben tevreden. Die zondag, toen ik net de draden had gedaan, heb ik ook direct maar het tv kastje bekleed. Die moet nog wel wit geschilderd worden, het is nu een soort crème. Maar dat kan ook als het bovenblad al is bekleed. En dat ziet er zo ook al beter uit. Grappig maar iets heel anders, terwijl ik zit te typen, kijkt Sunshine afwisselend, naar mijn handen, en naar het beeldscherm, waar de letters het scherm op vliegen. Hij heeft volgens mij het verband wel gelegd.

Hij zit alleen zo bedenkelijk te kijken. Alsof hij denkt, oké, zij doet dat maar waarom in hemelsnaam?! En dan kijkt hij me weer even aan, en gaat weer naar de lettertjes of mijn handen zitten kijken. Heerlijk hè! Wat zal er toch in die koppies omgaan. Net ook, ik moest iets lijmen. Van die afdekdopjes op mijn bed, waar er gaatjes zaten, want er zou eigenlijk nog een heel deel aan het voeteneinde komen. Alleen paste het dan niet meer in de lengte in mijn slaapkamertje. In de breedte wel, maar dan ook maar net. En het andersom plaatsen, dat voelde niet goed. Dat zal de natuurlijk Feng Shui zijn, die ik van mezelf heb.

Als ik mijn huis inricht, dan voel ik ook altijd direct, waar alles het beste staat en het beste tot zijn recht komt. Het zal een talentje zijn uit een vorig leven of zo, wie weet. Maar ik wilde iets vertellen, oh ja! Skylar lag op het bed, daar ligt hij steeds. Hij is zo nieuwsgierig als ik weet niet wat. Dus kwam hij kijken wat ik bij het voeteneinde zat te doen. Overal aan ruiken, ja ook aan de tube lijm. Vliegt hij me toch van het bed af! Staat hij me een paar meter verderop met een verwijtende blik aan te kijken! Ja dag, dat deed je mooi zelf hoor…

Dinsdag heb ik ook gelijk de boel buiten even in het licht gezet. Ik haalde overal dozen lampjes vandaan. Ik ben gek op de lampjes, met kerst. Altijd al geweest. Toen ik 3 was, heb ik zelfs de hele kerstboom in de fik gezet. Omdat ik toen een kaarsje onder de, toch al erg verdroogde, kerstboom wilde zetten. WOESJJJ in ene keer een steekvlam naar boven. Mijn opa, EHBO held en altijd de redder in nood, kwam eraan gevlogen. Hij sommeerde mijn moeder om het hoekraam open te doen. En hup, zo de kerstboom uit het raam, die daar vrolijk verder fikte. Mijn moeder probeerde me te troosten want ik gilde het uit natuurlijk. En we moesten allemaal nieuwe kerstversieringen kopen. Maar ik bleef gek op lichtjes met de kerst. Toch fijn dat ze tegenwoordig een stuk veiliger zijn!

Terwijl ik ermee bezig was, het licht op mijn buitenmuur aanbrengen, kwam mijn, ik denk Japanse of Chinese, buurman langslopen. Hij spreekt niet veel Nederlands en ik hoor hem zeggen, nadat we elkaar begroet hebben; ‘hoh mooi, kest, decolatie’. Oh heerlijk! Ik grijns hem toe, ik had het zelf niet beter kunnen vertellen! Het ziet er uiteindelijk ook wel erg leuk uit! En een licht binnen, niet normaal. Dus doe ik het wel uit als ik ga slapen, anders blijf ik de hele nacht wakker. Moet kunnen! Dan ook maar lichtjes in de huiskamer en de art corner. Lekker gezellie! Heb ik het toch een klein beetje versierd. Omdat ik net al verhuisd ben, en al genoeg in en uit heb gepakt, heb ik geen zin om alles voor de kerst tevoorschijn te halen. Dat doe ik volgend jaar wel.

Verder heb ik het rare maar viezige klusje gedaan, de stofzuiger schoonmaken. Met al dat fijnstof van het boren, was dit wel erg nodig. Ook al is het een Dyson, dan moet het toch ook gebeuren. Ik wil eigenlijk het liefst gelijk verder met de keuken in een marmer jasje steken. Maar ik moet mezelf dwingen om een beetje rustig aan te doen. Anders ben ik straks bek af, voordat ik aan het werk ga. Dat is nou juist niet de bedoeling. Dus rustig aan dame Niemeijer, anders ga je weer gewoon de mist in. Rust roest niet echt hoor, als je het echt nodig hebt. Lui liggen, dat is een ander verhaal.

Ik heb al antwoord gekregen van die berendokter. Maar omdat mijn Beer zo oud is, heeft ze me doorverwezen naar een collega van haar. Zij is gespecialiseerd in juist zulke oude beren. En die heeft me direct al terug gemaild, dat ze graag wat foto’s van Beer wil zien, in zijn nakie. Ze zou toch niet berofiel zijn hè?!  Ahhhh, er wordt hem ook niets bespaard, die arme Beer. Voorzichtig heb ik hem uitgekleed, wetend dat juist die kleding hem nog een beetje aan elkaar hield. Hij is er erg aan toe maar toch hoop ik dat ze iets voor hem kan doen. Ook zij heeft een lange wachtlijst, maar dat boeit me niet zo. Ik hoop alleen dat ik het me kan veroorloven.

Diezelfde avond kreeg ik alweer antwoord terug. Het is een behoorlijk bedrag maar ja, ze heeft er wel enorm veel werk aan. Vooral aan het zoeken naar de juiste stof en dat soort dingen. Maar dan wordt hij wel weer toonbaar en niet meer zo fragiel en bovendien krijgt hij ook weer ogen en kan hij weer BEEERRRR brommen. Dus dat wil ik wel. Ik heb net gemaild, of het zo rond maart kan, want dan zal ik die leuke en nieuwe baan wel hebben. Dan moet het eraf kunnen of anders van mijn toch weer opgebouwde vakantiegeld. Niet veel is dat, maar Beer kan daar wel vanaf. Ik ga toch niet op vakantie door de cits.

Bovendien, ik kan tegenwoordig zo op de bank zonnen, wie kan dat zeggen?! Deze zomer wil ik eerst maar eens gaan zien, hoe het hier uit te houden is. Hopelijk kan ik 3 dagen werken, dat zou mooi zijn. Ik ben bang van niet maar goed, dat zien we dan wel weer. In elk geval, Beer zal nog wel eens een keer in zijn oude glorie hersteld worden. Niet nieuw natuurlijk, maar wel zo, dat hij een ereplaatsje kan krijgen in mijn slaapkamer, zonder bij een zuchtje wind uit elkaar te vallen. Als ik naar mijn laatste rustplaats ga, mag hij met me mee. Ik ben met hem begonnen, en ik zal met hem eindigen. Zo zie ik het maar.