23. dec, 2020

Een kloddertje marmer hier, een kloddertje marmer daar...

Zo dan, algehele lockdown of niet, het was me toch druk in de winkels hier in Overschie! Jeetje zeg, alsof het gratis was. En ik weer met mijn neus uit dat kapje om het allergische gekriebel tegen te gaan, maar ik merk aan mijn ogen, dat die aanvallen toch doorzetten. Echt niet fijn want ik wrijf mijn ogen zo kapot. En dat brandt en doet zeer. Ik weet zeker dat het door de mondkapjes komt. Dat jeuken aan mijn neus, dat komt altijd als begin van een allergische aanval. En zodra ik door een mondkapje adem, begint het gekriebel al. Dat verband heb ik al gelegd. Maar goed, nog even, en dan zijn we daar allemaal weer vanaf. Geef het nog een half jaar tot een klein jaar. Dan komt langzaam aan het normale leven weer terug hoor. Wedden?

Vorige week heb ik in 2 dagen, mijn hele keuken een ander aanzicht gegeven. Het had in 1 dag gekund, maar Jolanda kwam op bezoek. En ik moest ook nog boodschappen halen, dus zijn we samen richting de winkels gelopen. Toen ik weer terugkwam, had ik geen zin meer en bovendien werd het al donker. Dat is gewoon niet prettig werken. De volgende dag ben ik weer doorgegaan en was het uiteindelijk zo gepiept. Niet iedereen zal van marmer houden, maar ik vond het houten uiterlijk zoals de kastjes waren, totaal niet staan in mijn zwart, wit en grijze interieur. Oké en ik heb bessen en paars/lila/lavendel tinten maar dat is nou niet echt een kleur voor keukenkastjes.

Marmer wel, en dat is zowel wit als grijs als zwart. En dat past er dan precies bij. Ondertussen, ik ga hard met werken, dat weet iedereen nu wel, heb ik het andere kastje in de keuken ook over gemarmerd. En het verrijdbare keukenblok heeft ook al zijn marmeren delen gekregen. Alleen moet al dat hout nog wit geschilderd worden. Het schilderen bewaar ik voor later. Als ik eenmaal een baan heb. Want als ik al het marmeren gedaan heb, dan ga ik me voor de rest alleen even richten op het vinden van een baan en solliciteren. Na de feestdagen ook op dieet, meer bewegen en meer water drinken. Dan moet je eens zien hoe het over een jaar is! Hoe zal het zijn tegen de kerst in 2021, hier in huize Niemeijer? Goh, daar zou ik nu even graag een glimp van willen opvangen!

Hebben we dan nog uitzicht over de mooie Schie? Hoeveel kilo is er dan af? Waar werk ik? Wat zit er in mijn kerstpakket? Hoe lief zijn de cits ondertussen nu met elkaar? Hoe is de zomer geweest? Wat is er allemaal gebeurd? Goh, ik weet als een ander hoeveel er kan veranderen in korte tijd. Ik lag gisteren, de 20e was dat, languit op de bank, met alle 5 de cits om me heen, heerlijk te genieten van het prachtige uitzicht. Af en toe een bootje dat langs kwam, geen grote binnenschepen, die zijn vrij in het weekend. Heerlijk! Als je me dat eind september had verteld, dat ik dan al verhuisd zou zijn, en bovendien binnen ook nog eens alles bijna al helemaal naar mijn zin zou hebben, mét diploma op zak ook nog, dan had ik je hartelijk uitgelachen. En toch is het gebeurd.

De keuken en alles wat erbij hoort is klaar. Oké, ik kan die 2 planken ook nog doen, maar ik wacht heel even. Die zien er zo goed uit, dan kan ik beter de lelijke planken van doen. En de leeshoek op de hal. Oh ja, dat heb ik nog niet verteld! Want vorige week, toen ik de buitenverlichting net had opgehangen, werd ik gebeld door de huismeester van dit complex. Normaal komt hij langs maar ja, corona en lockdown, dus er wordt gebeld. Hij is aan het re-integreren van een hernia, voor hem ook fijner zo. Er hadden mensen geklaagd, dat ik planten en beelden en de stoeltjes buiten heb. Oh, zitten er hier ook weer van die nazi’s?

Jeetje zeg, beneden mij, op de begane grond, heeft iedereen wel iets buiten staan. Ja, dat gaat ook verdwijnen, wist de huismeester uit te leggen. Ze gaan binnenkort overal een hele antislip laag aanbrengen en dan moet alles van de vloer en mag niet meer terug. Nou ja! Kijk, die stoeltjes, die snap ik hoor. Ze zijn vrij groot maar ja, eerst stond hier heel mijn hal vol met boxen en gereedschap en weet ik veel wat. Dus heb ik die stoeltjes, die van mijn balkon afkwamen, even buiten neergezet. Met het idee, als ze niks zeggen, laat ik ze daar lekker staan. Maar ze zeggen dus wel wat. Of ik ze een dezer dagen dan even weg wilde halen. Natuurlijk, prima hoor. Alleen wat doe ik ermee binnen? Of doe ik ze weg?

Maar nu heb ik een leuke plek op de hal, als het binnen vol felle zon is, en te heet daardoor, kan ik daar lekker of mee buiten gaan zitten, of lekker voor het open raam zitten met een boek of zo. Het ziet er nog leuk uit ook. Nu moet ik alleen wachten tot de lockdown over is, zodat ik bij Ikea zo’n leuke staande leeslamp kan gaan halen. Dan heb ik een echte leeshoek. Het tafeltje wat erbij hoort, heb ik ook nog en heeft nu een marmeren bovenkantje, net als het tafeltje op de hal. Zo is alles onderling een beetje gecombineerd en daar hou ik altijd zo van!

Ook in de badkamer, heb ik de planken gemarmerd. En die is nu helemaal naar mijn zin. Nog wat kleine dingetjes om uit te zoeken nog, maar dan is die totaal af. Alleen dan nog wat planken in de art corner. Dat is wel lastig want ik moet ze eraf halen, en ze staan helemaal vol. Een klein beetje arbeidsintensief, maar dat komt wel goed, daar moet ik dan opeens zin in krijgen, tot die tijd is het prima zo. Details zijn dat maar. Mijn broer moet me alleen nog helpen met die 2 kistjes ophangen en nog 3 gaatjes in de muur boren. Ik had met van die plakhaken gewerkt, waar je een olifant aan kunt hangen, maar daar donderen zelfs lichte fotolijstjes nog vanaf. Dan toch maar een schroefje in de muur.

Het wordt al bijna kerst, en mijn broer vroeg me te komen, op kerstavond dan. Ik heb er lang en hard over nagedacht. Vorig jaar zat alle pijn nog zo diep, nu ook nog wel, maar ik kan er beter mee omgaan. Alleen toen ik vorig jaar van het kerstontbijt terug naar huis reed, kreeg ik zo’n klap ervan. En die klap, die voel ik nu nog. En zo’n klap, die wil ik nooit meer voelen. Daarom ga ik hem zeggen, dat ik liever gewoon alleen thuis blijf. Dat doet ook zeer, maar toch anders. Voor mij zal kerst nooit kerst meer zijn, zoals het altijd was.

Maar dat geeft niet, ik ben niet zielig of zo. Ik doe het gewoon anders dan de meeste mensen. Maar ja, dat is mijn hele leven toch al zo. Dan maakt dit ook niets meer uit, toch? Ik geniet wel samen met mijn cits, want die houden onvoorwaardelijk van me. En dat voelt erg goed! Voor de rest geldt; je mag elkaar dan niet meer vastpakken, toch hoef je elkaar niet los te laten. Er zijn andere manieren om mensen te laten weten dat je van ze houdt, daar hoef je niet voor op elkaars lip te zitten, toch?