Het reilen en zeilen in het leven van 5 katten met mij als personeel...

22. jan, 2021

Met de cits gaat het lekker hoor, in het nieuwe huis. Helaas, ook al is het wel echt een stuk minder, heeft Skylar nog steeds zijn gemene buien richting Aurora. Nu weet ik dat de diva het er soms ook best wel naar kan maken maar toch. Hij weet het dondersgoed hoor, dat het van mij  niet mag. Maar of het gebeurt als ik even niet thuis ben. Dat kan ik zien aan de wondje van de hoektandjes in haar oortje. Altijd die oortjes van haar, die de dupe zijn. Of hij doet het opeens in een vlaag van pesterij-drang. Zo, heb ik even een nieuw woord gemaakt zo. In elk geval, leuk vind ik het niet. Ik heb de eerste weken ook weer voor politieagentje moeten spelen bij hem.

Hij had een flinke en langdurige terugval, in het pikken van ieders eten. Zelfs Sunshine liet zich van zijn bakje duwen. Dat wil wat zeggen hoor. Dus ben ik maar weer een paar weken blijven staan, als ze aan het eten zijn. Niet gaan koken, niet even dit of dat, daar maakt hij gebruik van. Nee, blijven staan en vooral bij Aurora in de buurt, zodat zij ook even rustig kan eten. Skylar en Rainbow zijn toch de stofzuigers van het geboefte en als de anderen niet meer willen, dan mag dat ook. Vandaar de bollies in deze familie.

Maar niet anderen wegjagen bij hun eten, dat mag niet. En dat doet Skylar het liefste. Hij weet nu dat ik weer waakzaam ben. Als hij zit te eten, kijkt hij altijd even om zich heen. Als hij mij ziet, zie ik hem denken ‘shit!’ en gaat hij maar verder met eten in zijn eigen bakje. Want hij doet het niet omdat hij niet meer heeft zelf. Nee, hij wil gewoon alles hebben. En ik weet het, ik moet een lange adem hebben, want Skylar heeft die ook. Gelukkig is de mijne langer dan de zijne. Al moet ik blijven staan tot ik omval, dat gaat hij niet winnen.

Hij weet dat wel maar blijft het toch proberen. En na een paar maanden geeft hij het dan op. Ja, maanden ja. Katten hè, je moet er tegen kunnen. En dat kan ik gelukkig. Rainbow heeft het overal wel naar zijn zin. Die heeft zijn vaste plekje op mijn badkamerkleedje. Als ik hem kwijt ben, ligt hij daar, in het donker. Ik doe die deur nooit dicht, want hun bakken staan daar natuurlijk. Aurora is nog steeds de mysterieuste van het stel. Waar zij af en toe is, geen idee. En dan opeens, POEF, dan is ze er weer. Ik kan dan roepen wat ik wil, de diva komt, wanneer haar dat schikt. En daar heb ik me maar naar te schikken, zal ik maar zeggen.

Verder slaapt ze elke nacht bij me. Als het aan haar lag het liefst op mijn gezicht. Aangezien ik haar daar consequent af duw, ligt ze meestal vlak bij mijn gezicht, tegen me aan. En dan een voorpootje ergens op me, zodat ze me voelt. Heel lief eigenlijk, alleen steekt ze dan vaak van genot haar nageltjes even in mijn vlees en dat vind ik toch ietsjes minder, op zijn zachtst gezegd. Een heel enkel keertje ligt ze er niet. Ze ligt dan ergens in een krabpaal, of in één van de ‘verstopte’ mandjes. Die heb ik speciaal voor haar neergezet, want ze wil zich graag verstoppen. Vooral ook om niet plots met de aanvallen van de jongens te maken te krijgen. En ze maakt er goed gebruik van, want ik ben haar ook vaak kwijt. Het harige ligplekje maak ik elke ochtend even haarvrij met een rollertje, het is niet anders…

Skylar ligt nog steeds het vaakst in de hangmand, waar in het oude huis Moonlight altijd in lag. Vanaf dag 1 heeft hij zich die toegeëigend en Moonlight vindt het prima. Er zijn nog een paar van die hangmanden bijgekomen, en die vindt hij toch echt het lekkerste liggen. Rainbow ligt ’s avonds het meest onder Skylar, in een mandje op het plekje onder de hangmand. En Sunshine? Ja, dat is en blijft een aparte. Die heeft nu 2 enorme plekken op zijn pootjes kaal gelikt. Echt bizar! Hij is niet meer nerveus of angstig. Hij speelt wel eens met de anderen. Vaker pakt hij ze even, de lummel.

Dus bang? Nee, dat hoeft hij niet te zijn en dat zie ik ook niet. Nerveus is hij ook niet meer. Dus ik denk dat dit nu door verveling komt. Vriendin Marij gaat kijken of ze een truitje kan breien. Voor dat doel wilde ik hem opmeten. Dat lukte me niet. Daarom heb ik Moonlight maar gemeten, die liet het wel toe in elk geval. Alleen vraag ik me nu gelijk af, of ik het truitje dan wel aan zal krijgen. Dat wordt nog wat! Maar om hem nu altijd met van die kale poten te laten lopen? Het is niet meer kapot maar heeft wel ruwe plekken. Hij likt gewoon het haar eraf.

En soms, soms heeft hij van die buien, dan kan ik hem wel achter het behang plakken. Hij kan heel erg irritant mauwen en dat klinkt echt als nouhou! Alsof er een klein kind loopt te zaniken. Dat kan hij of uren volhouden, of hij gaat opeens de andere katten aanvallen en dan echt lelijk. Soms speelt hij met ze, soms wast hij ze, maar vaker nog, pakt hij ze of jaagt hij ze op. Echt sympathiek vind ik hem niet naar de anderen toe. Moonlight weet ook niet wat hij aan hem heeft. Dan liggen ze heerlijk naast elkaar op de bank, wassen elkaar en snuffelen aan elkaar. En opeens bijt Sunshine dan Moonlight in zijn rug. Hup, oorlog!

En ze hebben speeltjes genoeg hoor. Ik twijfel of ik het al verteld heb, maar ik denk het niet. Ik had toch geklaagd bij Zooplus, een speeltje deed het niet. Maar er zat best al lang tijd tussen het bestellen en het klagen. Maar ik had het echt nog niet gebruikt. Waren ze zo lief om een nieuw speeltje te sturen, goeie service al moet je er even moeite voor doen. Pak ik het niet werkende spelletje, wetende dat ik daar toen de nieuwe batterijen in had laten zitten, om die te gebruiken voor de nieuwe. Zit er toch een batterij verkeerd! Nou ja! Ik moet wel heel erg moe zijn geweest! En dat was ik ook, zo vlak na de verhuizing.

Nu hebben ze dus 2 van die speeltjes. Niet erg natuurlijk, het scheelt vechten erom, want ze vinden het een leuk speeltje. Toch, als ik ze niet ‘activeer’ doen ze niets. Ze spelen niet met elkaar, nee ze jagen elkaar op. En dat kalf van een Skylar doet iedereen pijn, omdat hij zo groot en lomp is. Niet handig dus, want ik moet hem vaak terug fluiten. En als Sunshine op een gegeven moment zo’n bui krijgt, dan weet ik  het al . Eerst komt hij me plagen, in dingen bijten, over toetsenbord lopen. Tot ik het beu ben en zeg dat hij moet ophouden. Dan gaat hij mopperend wat anders doen. Meestal is dat een van zijn katgenoten te pakken nemen.

Of hij gaat weer keihard lopen mauwen. Zo gaat het vaak als hij ‘trek’ heeft. Honger bestaat niet, er staat een bak vol brokjes altijd. Zou hij buiten ook zo hebben lopen doen? Nee toch zeker! Drammert. Echt hoor, je zou er echt boos om kunnen worden. Zo kan hij tekeer gaan. Ook als ik lig te slapen en hij vindt het al tijd voor ontbijt. Dat is prettig als het bij zevenen is, dan moet ik er toch uit. Maar soms heeft onze drammert trek rond 5 uur. Ja dag Sunshine, nu nog niet hoor. HOU OP! En dan hoor je dat hij iemand pakt, je hoort katten die elkaar achterna zitten en als het Moonlight is, nou berg je dan maar, want die gaat gillen. Toch, als ik het vergelijk met het oude huis, dan hebben ze het hier heerlijk.

Dat weet ik wel zeker! Zelfs zonder balkon! Nou ja, mijn hele hal en slaapkamer doen zich voor als balkon, als de ramen wagenwijd open staan. Dat doe ik zelfs nu in de winter regelmatig. Straks als het mooi weer is, dan gaan ze gewoon volop open. Heerlijk! Deuren vast zetten, en alles tegen elkaar open als het echt warm is. Ik zie er al naar uit. Moet ik nodig zeggen, als de mini sneeuwvlokjes langzaam maar zeker alles wit toveren… Eerst maar eens even de winter uit.

22. jan, 2021
20. jan, 2021

Ik hoor steeds meer nare verhalen, en bovendien rare verhalen, van sommige van die mensen die behoorlijk aan het flippen zijn, wat al die complottheorieën betreft. Ze schromen er niet voor om mensen, waarvan ze eerst pretendeerden de beste vriend(in) te zijn, behoorlijk pijn te doen. Terwijl zij clubjes vormen, beschuldigen ze mensen, die gewoon door blijven gaan hun leven te leiden en zich niet gek te laten maken, dat ze clubjes vormen. Nooit duidelijker zag ik overal om me heen de betekenis van, wel de splinter in de ogen van een ander zien, maar niet de balk in die van jezelf.

Het is een triest geval van omhooggevallen egootjes. Ze willen ertussen kruipen met dat ego. Dat is nou exact wat al die grote monden doen. Als je afstemming nou zo hoog is, dan ga je anderen niet kleineren en lelijke dingen over anderen zeggen omdat ze het niet met je eens zijn. Of lelijke mails sturen aan iemand die het niet ziet zoals jij het ziet. Dat zegt al genoeg over de afstemming van diegene die zoiets doen... Allemaal egootjes die zichzelf vele malen groter vinden dan wat ze zijn. Weet je 1 x 0, 10 x 0 of 1000 x 0, de uitkomst blijft 0... Get it? Hoe harder ze schreeuwen, hoe meer hun maskers barsten. En dan zie je door het craquelé onder het masker door. Mensenlief, wat lelijk wat daaronder zit! 

In elk geval vind ik het in alle gevallen diep en diep triest. Ze zullen er ooit vanzelf wel achter komen, en dan met veel pijn en schaamte hun stijve hoofdjes moeten buigen. En als je kop stijf is, dan doet buigen zeer. Je zou bijna denken, dat ik ermee zit, omdat ik er regelmatig op terug kom. Dat is niet zo hoor, maar ja, ik vind het gewoon zo ontzettend bizar. Mensen van wie je dacht dat ze een zacht en lief karakter hadden, blijken opeens echte demonen te zijn geworden. En het ergste of het zieligste is nog, dat ze het zelf niet zien gewoon. Ooit zullen ze wel moeten en daar vertrouw ik op. Het komt ooit wel goed met ze hoor, maar daar gaat nog lange, lange tijd overheen. En bij mijn “clubje” zullen ze ook nooit meer horen. En dat zal ze nog pijn gaan doen.

Laat ze maar verder gaan met hun rare ideeën te spuien. Er komt me genoeg ter ore, want ik weiger namelijk om er zelf naar te gaan kijken. Mensen die zulke rare dingen roepen, als ‘de Clintons zijn gearresteerd’, die heb ik allang op ‘niet volgen’ gezet. De ergere, die dus ook op je eigen profiel gaan zitten reageren, om hun visie er doorheen te rammen, die heb ik ontvriend. En de echte erge, die totaal geflipt zijn, die heb ik maar geblokkeerd. Die denken dat de voorhoofdscan om koorts te meten, zoals bij sommige supermarkten gebeurt, je 2e chakra dichtdoet.

Het is bijna hilarisch als het niet zo zielig was. Ze hebben in een oud boek ontdekt, whatever dat boek zijn mag, dat nummer 17 hun reddende engel gaat zijn. En als ze dan op een foto iemand zien zitten met een American footballshirt, waar 17 op staat, dan moet hij dat wel zijn. Zouden ze er nou zelf ook niet een raar gevoel bij hebben, ergens diep van binnen? Want het valt me op, dat die groep mensen allemaal zo hard moeten roepen en lelijk doen tegen mensen, die het niet met ze eens zijn. Ze doen allemaal zo belerend. Werk je nou echt voor of ten gunste van het licht, dan zit je karakter zo niet eens meer in elkaar. Maar daar staan ze zelf, geloof ik, niet zo echt bij stil.

Mensen die roepen; ‘gefeliciteerd President Trump, u heeft eerlijk gewonnen’ omdat ze ervan overtuigd zijn, dat hij president blijft, die zijn toch zeker niet goed bij hun kersenpit? Als je eventjes kijkt, naar dat valse hoofd van die man, die zijn leven lang al mensen beliegt en bedriegt, en zelden een eerlijk woord spreekt, die over lijken, letterlijk en figuurlijk, rijk is geworden, dan moet je toch zelf ook wel zien, dat die niet uit het licht komt? Kijk, dat hij op die plek moest zitten, dat is wel zeker zo. Niets is zomaar toeval. Maar dat is wel om hele andere redenen. Hitler moest ook zitten waar hij zat, en die deed ook toevallig een aantal goede dingen. Maar dat zegt dan toch niet dat hij door God gezonden was? Dan ben je voor mijn gevoel nog gevaarlijk ook, als je dat echt denkt!

Maar ik ben wel klaar met dat vreselijke gezeik van de wappies. Zoiets triests heb ik in mijn leven lang nog niet meegemaakt. Ik snak naar iets totaal anders! En dan vind je opeens iets, wat daar naadloos bij aansluit. Ik wil gaan leven bij de vier afspraken. Dat komt in elk geval wel bij iemand uit het licht vandaan. Ik zal nog vaak genoeg struikelen hoor, en het verkeerd doen. Wat ik in het echte leven ook doe, dan sta ik op, klop mezelf af en dan ga ik weer verder. Ik kan het op zijn minst proberen. Want ik voel me zo naar, door die mensen die zo lelijk doen. Laatst las ik ergens, dat mensen die een mondkapje opdoen, dood mogen vallen. Poe poe, wat lief zeg! Dat is nou eens echt een intelligente opmerking. Zo kom je vast ver en hoog.

Hier moet in elk geval echt even iets meer licht naar buiten, want die wappies proberen het wel heel erg duister te maken. Dus wat houden De VIER afspraken in? Dat zal ik nu gaan vertellen. Afspraak 1; WEES ONBERISPELIJK MET JE WOORD: spreek met integriteit. Zeg alleen wat je meent. Vermijdt het woorden te gebruiken tegen jezelf of om te roddelen. Gebruik de macht van je woord, alleen in de richting van waarheid en liefde.

Afspraak 2; NEEM NIETS PERSOONLIJK: Niets wat anderen doen, is door of om jou. Wat anderen zeggen en doen, is een projectie van hun eigen realiteit, hun eigen droom. Wanneer jij immuun bent voor de meningen en daden van anderen, zal je geen slachtoffer meer worden van nodeloos lijden.

Afspraak 3; MAAK GEEN AANNAMES; Vind de moed om vragen te stellen en om uit te drukken wat je echt wilt. Communiceer zo duidelijk mogelijk met anderen, zodat je misverstanden, verdriet en drama kunt vermijden. Met alleen al deze afspraak, kan je je leven totaal transformeren.

Afspraak 4; DOE ALTIJD JE BEST; Je best zal veranderen van moment tot moment. Het zal anders zijn als je gezond bent, ten opzicht van wanneer je ziek bent. Maar onder welke omstandigheid dan ook, doe gewoon je best en je zal zelfoordeel, zelfmisbruik en spijt vermijden.

Deze prachtige afspraken komen van Don Miguel Ruiz. Ik kende hem, tot ik deze prachtige afspraken/inzichten ergens tegen het lijf liep, ook nog niet. Don Miguel Ángel Ruiz Macías, beter bekend als Don Miguel Ruiz, is een Mexicaans schrijver van spirituele en neosjamanistische teksten, leraar en sjamaan. Zijn werk maakt deel uit van de New Age beweging, die zich baseert op oude leren om spirituele verlichting te bereiken.Hij is een echte bestseller auteur! The four agreements, het boekje, is vertaald in ‘de vier inzichten’, maar ik vond dat toch anders overkomen dan ‘de vier afspraken. Vandaar dat ik het daarbij gehouden heb.

Ik noem het er toch even bij, voor het geval er iemand zijn boeken op wil zoeken. Bij Bol is hij ook te krijgen. Ik heb er al eentje, maar voor mij dan wel in het Engels, in mijn verlanglijstje gezet. Want dat wil ik wel eens helemaal lezen. Ook zijn foto’s spraken me direct aan. Nou ja, raar dat hij nog niet eerder op mijn pad is gekomen. Vroeger speurde ik wat af, naar dit soort boeken. Al heb ik met mijn Rulof boeken geen andere boeken meer nodig, toch maak ik af en toe een uitstapje. En deze lijkt me heel plezierig leesvoer. Eerst die baan natuurlijk, anders kan ik het niet kopen.

Ik zal mijn best doen met deze vier afspraken, al weet ik dat ik erg zwaar aan de waarheid trek. Maar dankzij een prachtige quote, die ik voorbij zag komen, kan ik dat voortaan netjes uitleggen. Helaas weet ik niet van wie de quote af komt, maar ik vind hem prachtig. In het Engels is het ‘My love for the truth, outweighs my fear of offending you’. Mijn vertaling daarvan is; Mijn liefde voor de waarheid, weegt zwaarder dan mijn angst jou te beledigen. Ik weet hoe ik ben, die zal ik vast nog wel eens een paar keer moeten gaan gebruiken. Ach ja, het is niet anders! Maar met die 4 afspraken erbij in mijn hoofd, moet de waarheid toch minstens een klein beetje liefdevol gebracht kunnen worden.

 

20. jan, 2021
18. jan, 2021

Ik heb toch een grappige film zitten kijken, voor de katliefhebber dan. En heel misschien ook als je niet van katten houdt. Nine lives heet de film, met behoorlijk veel goede acteurs erin. En een leuk verhaal, zei het een klein beetje voorspelbaar. Ik vond het zo leuk, hoe ze alles met de kat hadden opgenomen. Dat was af en toe hilarisch. Vaak natuurlijk ook dat je denkt; ‘ja hoor, zo zijn katten.’ Ik heb me er wel mee vermaakt moet ik zeggen. Al denk ik niet dat iedereen de film leuk zal vinden.

Ik kwam een stuk tekst tegen, waar ik me goed in kon vinden. Iedereen heeft het  natuurlijk over wel of niet vaccineren. Sommigen zijn bang dat er iets niet klopt, dat we een microchip ingespoten krijgen en voortaan in een enorme Big Brother wereld zullen leven. Tot aan mensen die gewoon nog niet weten wat ze gaan doen. Ze willen niet ‘gedwongen worden of zo. Maar degene die het stuk schreef, wat ik hier zo zal plaatsen, wist goed te verwoorden, waar ik al die tijd al naar zocht. Het is geschreven door een gepensioneerd kinderarts, Hans den Ouden. En ja, dat heb ik uitgezocht. Ik neem namelijk niet zomaar dingen voor zoete koek aan. Ook niet al sta ik er zelf zelfs achter. Je kan hem vinden op LinkedIn ook trouwens. Hij heeft in het Sophia hier ook gewerkt. Wat de beste man schrijft, is zo kloppend. Denk er maar eens over na. Hier komt het:

“Vaccinatie… Herinner je je nog dat we ooit op reis gingen en als we naar Afrika, of Zuid-Amerika of Azie gingen, dat iedereen dan naar de Tropen Poli ging en zich liet inenten tegen de gele koorts, difterie, tetanus, polio, hepatitis A, hepatitis B en een BCG kreeg tegen tuberculose? Dat deden we allemaal zonder vragen te stellen, want we wilden op reis immers? De kans dat we die ziekten kregen, was overigens minimaal maar we lieten ons wel allemaal vaccineren want we wilden op reis. En als we in malaria gebied kwamen, slikten we pillen, die hadden best bijwerkingen overigens, maar ja, we slikten ze wel, want we wilden op reis.

Nu is er een serieuze pandemie en de kans dat je ziek wordt is aanzienlijk. Zeker gezien de ongezonde levensstijl in het westen. En goddank is er een vaccin in aantocht, met minder bijwerkingen dan vele andere medicijnen, lees voor de aardigheid de bijsluiter maar van paracetamol (Ria; en dat is een ‘veilige’ pijnstiller). En we zijn angstig want je weet het niet… Het covid19-vaccin is overigens niet in een paar maanden ontwikkeld zoals vele denken maar heeft een voorgeschiedenis van zo ongeveer 20 jaar techniek. Degene die nog twijfelen: geef je verstand eens voorrang boven je onderbuikgevoel.”

Ja, er zijn een handjevol ouders die hun kinderen niet laten vaccineren. Maar geloof me, anders hadden er nog velen kreupel of erger geweest, als we dat niet gedaan hadden. Ik begrijp ook, dat kinderen van die ouders al op voorhand angst hebben voor deze vaccinatie. Dat is ze met de paplepel ingegoten. Maar ja, toch, als het nou eens echt de enige manier is? En waarom doen mensen nu zo moeilijk, terwijl als het voor een verre vakantie is, dan twijfelen ze geen moment om een naald in hun arm te laten duwen. Ik begrijp het allemaal niet zo goed.

Wie weet ga ik er vanaf een andere kant zelfs nog aan meewerken. Ik loop voor met mijn blogs schrijven. Dus op het moment dat ik dit schrijf, de 5e januari is dat, heb ik er vandaag een sollicitatie uit gedaan, naar vaccinatie medewerker. En morgen gaat er nog zo eentje uit, maar dan bij een ander bedrijf. Wie weet? Daar zitten ze vast om te springen. Je krijgt een half jaar contract en de mogelijkheid op een vaste baan. Want ik denk dat dit allemaal nog wel even kan duren. Bovendien, we zullen ons denk ik nooit meer zo laten overrompelen door een pandemie en daarnaar gaan werken en zoeken naar manieren om dit te voorkomen.

Ook vind ik het fijn om zo iets terug te kunnen doen, net zoals ik mijn bloedplasma af sta voor de antistoffen die ik heb aangemaakt toen ik zo ziek was. Ik weet wat het is, hoe ziek je ervan bent. En als ik kan voorkomen, dat anderen zo ziek worden, dan doe ik toch iets voor mijn medemensen. Dat vind ik fijn. Als vaccinatie medewerker hoef je niet zelf te injecteren, tenminste, bij die ene vacature niet en bij de andere lijkt het van wel. Die ene, zonder prikken, vraagt om mensen die volgens protocol kunnen werken, gediplomeerde apothekersassistenten dus, die de vaccins klaar gaan maken en er de administratie van bij houden en dat soort dingen meer.

Nou ja, dat lijkt me wel leuk! Maar op zich, injecteren kan ik ook hoor. Want die andere vacature vraagt of je ervaring hebt met intramusculair injecteren. Op zich wel, niet als verpleegkundige hoor. Maar bij mijn moeder insuline prikken, toen ze zwanger was van mijn broer, kon ik toen al, 11 jaar. En vergeet niet dat mijn kat Sam toen ook diabetes kreeg. Die moest ik echt goed consequent zijn insuline geven. In het begin achter hem aanhollen. Later zat hij al braaf bij de ijskast te wachten, als de wekker ging. Dat kan en durf ik wel hoor.

Ik gooi er nu elke dag sollicitaties uit. En de week van de 5e januari is mijn geluksweek vast! En de week erna ook. In elk geval, ik zal me suf solliciteren. Dan zal er toch wel eens een keertje iets tussen zitten? Nou, vandaag, de 8e ondertussen, kom ik me toch een pracht vacature tegen! Op mijn lijf geschreven, echt helemaal te gek! Als apothekersassistente maar dan met iets extra, wat precies en naadloos bij mij aansluit. 

Ik werd al razend enthousiast van de vacature alleen al. Dat is nou echt precies in mijn straatje! En zelfs mijn stagebegeleidster zei dat ik iets zoals dit zou moeten zoeken maar dat ze niet wist hoe, omdat dit meestal niet specifiek zo gevraagd wordt. Maar nu opeens dus blijkbaar wel! Wat een verrassing! En nu wil ik daar erg graag werken maar ja, dat is nu nog even afwachten. Tegen de tijd dat deze blog wordt geplaatst ben ik al veel wijzer daarover. Als het doorgaat, horen jullie er vast nog wel meer over! Fingers crossed hard, voor alle sollicitaties natuurlijk, want er zijn nog meer leukies!