18. jan, 2021

Over vaccinaties en sollicitaties, toeval bestaat niet!

Ik heb toch een grappige film zitten kijken, voor de katliefhebber dan. En heel misschien ook als je niet van katten houdt. Nine lives heet de film, met behoorlijk veel goede acteurs erin. En een leuk verhaal, zei het een klein beetje voorspelbaar. Ik vond het zo leuk, hoe ze alles met de kat hadden opgenomen. Dat was af en toe hilarisch. Vaak natuurlijk ook dat je denkt; ‘ja hoor, zo zijn katten.’ Ik heb me er wel mee vermaakt moet ik zeggen. Al denk ik niet dat iedereen de film leuk zal vinden.

Ik kwam een stuk tekst tegen, waar ik me goed in kon vinden. Iedereen heeft het  natuurlijk over wel of niet vaccineren. Sommigen zijn bang dat er iets niet klopt, dat we een microchip ingespoten krijgen en voortaan in een enorme Big Brother wereld zullen leven. Tot aan mensen die gewoon nog niet weten wat ze gaan doen. Ze willen niet ‘gedwongen worden of zo. Maar degene die het stuk schreef, wat ik hier zo zal plaatsen, wist goed te verwoorden, waar ik al die tijd al naar zocht. Het is geschreven door een gepensioneerd kinderarts, Hans den Ouden. En ja, dat heb ik uitgezocht. Ik neem namelijk niet zomaar dingen voor zoete koek aan. Ook niet al sta ik er zelf zelfs achter. Je kan hem vinden op LinkedIn ook trouwens. Hij heeft in het Sophia hier ook gewerkt. Wat de beste man schrijft, is zo kloppend. Denk er maar eens over na. Hier komt het:

“Vaccinatie… Herinner je je nog dat we ooit op reis gingen en als we naar Afrika, of Zuid-Amerika of Azie gingen, dat iedereen dan naar de Tropen Poli ging en zich liet inenten tegen de gele koorts, difterie, tetanus, polio, hepatitis A, hepatitis B en een BCG kreeg tegen tuberculose? Dat deden we allemaal zonder vragen te stellen, want we wilden op reis immers? De kans dat we die ziekten kregen, was overigens minimaal maar we lieten ons wel allemaal vaccineren want we wilden op reis. En als we in malaria gebied kwamen, slikten we pillen, die hadden best bijwerkingen overigens, maar ja, we slikten ze wel, want we wilden op reis.

Nu is er een serieuze pandemie en de kans dat je ziek wordt is aanzienlijk. Zeker gezien de ongezonde levensstijl in het westen. En goddank is er een vaccin in aantocht, met minder bijwerkingen dan vele andere medicijnen, lees voor de aardigheid de bijsluiter maar van paracetamol (Ria; en dat is een ‘veilige’ pijnstiller). En we zijn angstig want je weet het niet… Het covid19-vaccin is overigens niet in een paar maanden ontwikkeld zoals vele denken maar heeft een voorgeschiedenis van zo ongeveer 20 jaar techniek. Degene die nog twijfelen: geef je verstand eens voorrang boven je onderbuikgevoel.”

Ja, er zijn een handjevol ouders die hun kinderen niet laten vaccineren. Maar geloof me, anders hadden er nog velen kreupel of erger geweest, als we dat niet gedaan hadden. Ik begrijp ook, dat kinderen van die ouders al op voorhand angst hebben voor deze vaccinatie. Dat is ze met de paplepel ingegoten. Maar ja, toch, als het nou eens echt de enige manier is? En waarom doen mensen nu zo moeilijk, terwijl als het voor een verre vakantie is, dan twijfelen ze geen moment om een naald in hun arm te laten duwen. Ik begrijp het allemaal niet zo goed.

Wie weet ga ik er vanaf een andere kant zelfs nog aan meewerken. Ik loop voor met mijn blogs schrijven. Dus op het moment dat ik dit schrijf, de 5e januari is dat, heb ik er vandaag een sollicitatie uit gedaan, naar vaccinatie medewerker. En morgen gaat er nog zo eentje uit, maar dan bij een ander bedrijf. Wie weet? Daar zitten ze vast om te springen. Je krijgt een half jaar contract en de mogelijkheid op een vaste baan. Want ik denk dat dit allemaal nog wel even kan duren. Bovendien, we zullen ons denk ik nooit meer zo laten overrompelen door een pandemie en daarnaar gaan werken en zoeken naar manieren om dit te voorkomen.

Ook vind ik het fijn om zo iets terug te kunnen doen, net zoals ik mijn bloedplasma af sta voor de antistoffen die ik heb aangemaakt toen ik zo ziek was. Ik weet wat het is, hoe ziek je ervan bent. En als ik kan voorkomen, dat anderen zo ziek worden, dan doe ik toch iets voor mijn medemensen. Dat vind ik fijn. Als vaccinatie medewerker hoef je niet zelf te injecteren, tenminste, bij die ene vacature niet en bij de andere lijkt het van wel. Die ene, zonder prikken, vraagt om mensen die volgens protocol kunnen werken, gediplomeerde apothekersassistenten dus, die de vaccins klaar gaan maken en er de administratie van bij houden en dat soort dingen meer.

Nou ja, dat lijkt me wel leuk! Maar op zich, injecteren kan ik ook hoor. Want die andere vacature vraagt of je ervaring hebt met intramusculair injecteren. Op zich wel, niet als verpleegkundige hoor. Maar bij mijn moeder insuline prikken, toen ze zwanger was van mijn broer, kon ik toen al, 11 jaar. En vergeet niet dat mijn kat Sam toen ook diabetes kreeg. Die moest ik echt goed consequent zijn insuline geven. In het begin achter hem aanhollen. Later zat hij al braaf bij de ijskast te wachten, als de wekker ging. Dat kan en durf ik wel hoor.

Ik gooi er nu elke dag sollicitaties uit. En de week van de 5e januari is mijn geluksweek vast! En de week erna ook. In elk geval, ik zal me suf solliciteren. Dan zal er toch wel eens een keertje iets tussen zitten? Nou, vandaag, de 8e ondertussen, kom ik me toch een pracht vacature tegen! Op mijn lijf geschreven, echt helemaal te gek! Als apothekersassistente maar dan met iets extra, wat precies en naadloos bij mij aansluit. 

Ik werd al razend enthousiast van de vacature alleen al. Dat is nou echt precies in mijn straatje! En zelfs mijn stagebegeleidster zei dat ik iets zoals dit zou moeten zoeken maar dat ze niet wist hoe, omdat dit meestal niet specifiek zo gevraagd wordt. Maar nu opeens dus blijkbaar wel! Wat een verrassing! En nu wil ik daar erg graag werken maar ja, dat is nu nog even afwachten. Tegen de tijd dat deze blog wordt geplaatst ben ik al veel wijzer daarover. Als het doorgaat, horen jullie er vast nog wel meer over! Fingers crossed hard, voor alle sollicitaties natuurlijk, want er zijn nog meer leukies!