22. jan, 2021

Even over de cits maar eens een keertje!

Met de cits gaat het lekker hoor, in het nieuwe huis. Helaas, ook al is het wel echt een stuk minder, heeft Skylar nog steeds zijn gemene buien richting Aurora. Nu weet ik dat de diva het er soms ook best wel naar kan maken maar toch. Hij weet het dondersgoed hoor, dat het van mij  niet mag. Maar of het gebeurt als ik even niet thuis ben. Dat kan ik zien aan de wondje van de hoektandjes in haar oortje. Altijd die oortjes van haar, die de dupe zijn. Of hij doet het opeens in een vlaag van pesterij-drang. Zo, heb ik even een nieuw woord gemaakt zo. In elk geval, leuk vind ik het niet. Ik heb de eerste weken ook weer voor politieagentje moeten spelen bij hem.

Hij had een flinke en langdurige terugval, in het pikken van ieders eten. Zelfs Sunshine liet zich van zijn bakje duwen. Dat wil wat zeggen hoor. Dus ben ik maar weer een paar weken blijven staan, als ze aan het eten zijn. Niet gaan koken, niet even dit of dat, daar maakt hij gebruik van. Nee, blijven staan en vooral bij Aurora in de buurt, zodat zij ook even rustig kan eten. Skylar en Rainbow zijn toch de stofzuigers van het geboefte en als de anderen niet meer willen, dan mag dat ook. Vandaar de bollies in deze familie.

Maar niet anderen wegjagen bij hun eten, dat mag niet. En dat doet Skylar het liefste. Hij weet nu dat ik weer waakzaam ben. Als hij zit te eten, kijkt hij altijd even om zich heen. Als hij mij ziet, zie ik hem denken ‘shit!’ en gaat hij maar verder met eten in zijn eigen bakje. Want hij doet het niet omdat hij niet meer heeft zelf. Nee, hij wil gewoon alles hebben. En ik weet het, ik moet een lange adem hebben, want Skylar heeft die ook. Gelukkig is de mijne langer dan de zijne. Al moet ik blijven staan tot ik omval, dat gaat hij niet winnen.

Hij weet dat wel maar blijft het toch proberen. En na een paar maanden geeft hij het dan op. Ja, maanden ja. Katten hè, je moet er tegen kunnen. En dat kan ik gelukkig. Rainbow heeft het overal wel naar zijn zin. Die heeft zijn vaste plekje op mijn badkamerkleedje. Als ik hem kwijt ben, ligt hij daar, in het donker. Ik doe die deur nooit dicht, want hun bakken staan daar natuurlijk. Aurora is nog steeds de mysterieuste van het stel. Waar zij af en toe is, geen idee. En dan opeens, POEF, dan is ze er weer. Ik kan dan roepen wat ik wil, de diva komt, wanneer haar dat schikt. En daar heb ik me maar naar te schikken, zal ik maar zeggen.

Verder slaapt ze elke nacht bij me. Als het aan haar lag het liefst op mijn gezicht. Aangezien ik haar daar consequent af duw, ligt ze meestal vlak bij mijn gezicht, tegen me aan. En dan een voorpootje ergens op me, zodat ze me voelt. Heel lief eigenlijk, alleen steekt ze dan vaak van genot haar nageltjes even in mijn vlees en dat vind ik toch ietsjes minder, op zijn zachtst gezegd. Een heel enkel keertje ligt ze er niet. Ze ligt dan ergens in een krabpaal, of in één van de ‘verstopte’ mandjes. Die heb ik speciaal voor haar neergezet, want ze wil zich graag verstoppen. Vooral ook om niet plots met de aanvallen van de jongens te maken te krijgen. En ze maakt er goed gebruik van, want ik ben haar ook vaak kwijt. Het harige ligplekje maak ik elke ochtend even haarvrij met een rollertje, het is niet anders…

Skylar ligt nog steeds het vaakst in de hangmand, waar in het oude huis Moonlight altijd in lag. Vanaf dag 1 heeft hij zich die toegeëigend en Moonlight vindt het prima. Er zijn nog een paar van die hangmanden bijgekomen, en die vindt hij toch echt het lekkerste liggen. Rainbow ligt ’s avonds het meest onder Skylar, in een mandje op het plekje onder de hangmand. En Sunshine? Ja, dat is en blijft een aparte. Die heeft nu 2 enorme plekken op zijn pootjes kaal gelikt. Echt bizar! Hij is niet meer nerveus of angstig. Hij speelt wel eens met de anderen. Vaker pakt hij ze even, de lummel.

Dus bang? Nee, dat hoeft hij niet te zijn en dat zie ik ook niet. Nerveus is hij ook niet meer. Dus ik denk dat dit nu door verveling komt. Vriendin Marij gaat kijken of ze een truitje kan breien. Voor dat doel wilde ik hem opmeten. Dat lukte me niet. Daarom heb ik Moonlight maar gemeten, die liet het wel toe in elk geval. Alleen vraag ik me nu gelijk af, of ik het truitje dan wel aan zal krijgen. Dat wordt nog wat! Maar om hem nu altijd met van die kale poten te laten lopen? Het is niet meer kapot maar heeft wel ruwe plekken. Hij likt gewoon het haar eraf.

En soms, soms heeft hij van die buien, dan kan ik hem wel achter het behang plakken. Hij kan heel erg irritant mauwen en dat klinkt echt als nouhou! Alsof er een klein kind loopt te zaniken. Dat kan hij of uren volhouden, of hij gaat opeens de andere katten aanvallen en dan echt lelijk. Soms speelt hij met ze, soms wast hij ze, maar vaker nog, pakt hij ze of jaagt hij ze op. Echt sympathiek vind ik hem niet naar de anderen toe. Moonlight weet ook niet wat hij aan hem heeft. Dan liggen ze heerlijk naast elkaar op de bank, wassen elkaar en snuffelen aan elkaar. En opeens bijt Sunshine dan Moonlight in zijn rug. Hup, oorlog!

En ze hebben speeltjes genoeg hoor. Ik twijfel of ik het al verteld heb, maar ik denk het niet. Ik had toch geklaagd bij Zooplus, een speeltje deed het niet. Maar er zat best al lang tijd tussen het bestellen en het klagen. Maar ik had het echt nog niet gebruikt. Waren ze zo lief om een nieuw speeltje te sturen, goeie service al moet je er even moeite voor doen. Pak ik het niet werkende spelletje, wetende dat ik daar toen de nieuwe batterijen in had laten zitten, om die te gebruiken voor de nieuwe. Zit er toch een batterij verkeerd! Nou ja! Ik moet wel heel erg moe zijn geweest! En dat was ik ook, zo vlak na de verhuizing.

Nu hebben ze dus 2 van die speeltjes. Niet erg natuurlijk, het scheelt vechten erom, want ze vinden het een leuk speeltje. Toch, als ik ze niet ‘activeer’ doen ze niets. Ze spelen niet met elkaar, nee ze jagen elkaar op. En dat kalf van een Skylar doet iedereen pijn, omdat hij zo groot en lomp is. Niet handig dus, want ik moet hem vaak terug fluiten. En als Sunshine op een gegeven moment zo’n bui krijgt, dan weet ik  het al . Eerst komt hij me plagen, in dingen bijten, over toetsenbord lopen. Tot ik het beu ben en zeg dat hij moet ophouden. Dan gaat hij mopperend wat anders doen. Meestal is dat een van zijn katgenoten te pakken nemen.

Of hij gaat weer keihard lopen mauwen. Zo gaat het vaak als hij ‘trek’ heeft. Honger bestaat niet, er staat een bak vol brokjes altijd. Zou hij buiten ook zo hebben lopen doen? Nee toch zeker! Drammert. Echt hoor, je zou er echt boos om kunnen worden. Zo kan hij tekeer gaan. Ook als ik lig te slapen en hij vindt het al tijd voor ontbijt. Dat is prettig als het bij zevenen is, dan moet ik er toch uit. Maar soms heeft onze drammert trek rond 5 uur. Ja dag Sunshine, nu nog niet hoor. HOU OP! En dan hoor je dat hij iemand pakt, je hoort katten die elkaar achterna zitten en als het Moonlight is, nou berg je dan maar, want die gaat gillen. Toch, als ik het vergelijk met het oude huis, dan hebben ze het hier heerlijk.

Dat weet ik wel zeker! Zelfs zonder balkon! Nou ja, mijn hele hal en slaapkamer doen zich voor als balkon, als de ramen wagenwijd open staan. Dat doe ik zelfs nu in de winter regelmatig. Straks als het mooi weer is, dan gaan ze gewoon volop open. Heerlijk! Deuren vast zetten, en alles tegen elkaar open als het echt warm is. Ik zie er al naar uit. Moet ik nodig zeggen, als de mini sneeuwvlokjes langzaam maar zeker alles wit toveren… Eerst maar eens even de winter uit.