26. jan, 2021

En solliciteren maar!

Eindelijk, het werd tijd om te gaan, solliciteren en te laat komen is een grote NO. De cits waren afgeleid want ik had ze wasabi-stokjes gegeven, die hadden niet eens in de gaten dat ik weg ging. Op naar mijn nieuwe baan, tenminste, het 1e deel daarvan. Op naar het Erasmus, hopelijk de eerste keer reizen van vele volgenden. De busrit erheen, ik moest 4 minuten wachten tot de bus vertrok, is geen vervelende rit. Toch, ik heb al gekeken, kan ik in de zomer heerlijk met de fiets. Het is ongeveer 17 minuten fietsen en het is ene rechte weg langs het water. Hoe heerlijk is dat! Eerst maar eens zorgen dat ik door het sollicitatiegesprek heen kom. Ik ging lekker vroeg weg. Ik moest er pas om half vijf zijn. Maar stel je voor dat er iets gebeurt en je komt te laat, net op die sollicitatie waar je graag wilt werken!

Daar kan ik niet goed tegen. Er zit heel diep in mij toch wel een klein controlefreakje. Alleen laat ik die niet meer zo snel boven komen. Toch, soms lukt het haar. In elk geval, mocht ik er komen te werken, ik ben er in alle gevallen snel. Binnen 20 minuten liep ik al naar het Na gebouw te zoeken. Daar moest ik zijn. Toen ik gevonden had waar ik moest zijn, ben ik even rond gaan lopen. Want het is weer eens helemaal nieuw in het Erasmus, voor mij dan toch. De hoofdingang zit weer waar hij vroeger zat. Alles is weer anders. Het wordt er elke keer ook weer mooier op. Indrukwekkend groot, dat zeker.

Ik zag dat ik koffie kon gaan halen, en ik had in alle opwinding nog niet geluncht. Broodje gezond erbij, cappuccinootje en klaar. Ik zocht een plekje in de soort van binnentuinen met zitjes die ze er nu hebben. Ik nam bijna een slok door mijn mondkapje! Oh ja, dan mag hij vast even af, anders hadden ze er wel een rietje bij gegeven. Ik was echt veel te vroeg maar dat wist ik. Dus ik nam mijn medicatietabellen, die ik zelf tijdens de opleiding heb gemaakt. Daar staan de generieke namen, merknamen, bijwerkingen en interacties en contra indicaties bij, per aandoening of groep van aandoeningen.

En die ben ik door gaan nemen. Daar ik al wist dat het om de hart/long afdeling zou gaan, heb ik die medicatie vooral extra doorgenomen. Van de bloedverdunners, via bètablokkers, ace remmers en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het blok over hart en bloed, de medicatie en vooral het hart zelf, ik vond het juist het meest interessante blok dat we hadden. Longen, ja daar weet ik ook al veel van, zeker ook qua medicatie en die gebruik ik zelf ook door mijn allergieën. Mijn eigen puffers vallen daar ook onder. Heel apart weer, want wie had nou durven dromen, toen, dat ik op zo’n afdeling kon komen te werken? Ik niet hoor! Er is veel meer dan de gewone stadsapotheek, en dat vind ik dubbel zo leuk allemaal.

Al moet ik het gesprek nog wel hebben natuurlijk. In elk geval, het was zo 16u15. Om 16u30 zou het gesprek plaatsvinden. Ik vond het wel tijd om op zoek te gaan binnen het Na gebouw. Naar de 2e etage en aanbellen, was me verteld. Dat deed ik dan ook maar. De dame die open deed keek of ze water zag branden, toen ik vertelde wat ik kwam doen. Gelukkig sprong er iemand het kantoortje uit, roepend dat zij het wel wist. Ze bracht me naar een kamer en ik kreeg nog een bekertje water ook. Ik moest even wachten tot de dames zouden komen. Mijn nek in een knik draaiend heb ik de titels van de vele boeken zitten lezen, die in de grote kast stonden, waar ik tegenaan zat te kijken. Sommigen had ik zo willen lenen.

De dames kwamen, de recruiter en hoofd apotheken, zal ik ze hier even noemen. Ik weet niet of ik zomaar hun voornamen mag noemen. Better safe than sorry. Hele aardige dames waren het allebei en het gesprek kwam leuk op gang. Want het hoofd zei me, dat ze uit hetzelfde bouwjaar kwam. Ik flapte er natuurlijk direct uit dat dit wel een uitzonderlijk goed jaar was. Goh, dat vond zij dus ook! Ik kan totaal niet faken, dus ik was volledig mezelf. Dat kan soms heel gunstig zijn, en soms ook totaal niet. Ik weet alleen nooit wanneer er nou wat het geval is. Als je me nog kunt volgen tenminste. Ik ben wie ik ben, en ik vind het prima zo hoor. Ze vertellen me heel veel over het Erasmus en vooral de apotheek-kant ervan uiteraard. Oh wat zou ik daar graag willen werken! Wat een pracht van een instituut is het toch! Ik zou er trots van worden daar te mogen werken. Helaas heb je salaris nodig, gratis zou het nog leuk zijn anders.

Echt veel over medicijnen werd er niet gevraagd, maar daar was ik toch niet bang voor geweest. De tabellen, die ik weer even door had genomen, hadden me weer lekker opgefrist. Op een gegeven moment, in het nog steeds even leuke gesprek, vroeg het hoofd me, of ik vond of ik wel een goede basis had. Want van Capabel, ja, daar heeft geloof ik niemand een echt hoge pet van op. Dat begrijp ik ergens wel, er is ook veel over te doen, maar dat gaat dan over hoe ze de boel daar runnen en in welk tempo ze dat doen. Over de inhoud van de leerstof heb ik niets aan te merken namelijk.

Volgens mij zijn daar standaarden in ook, waar ze aan moeten voldoen. Dus ik zei dat ik vond van wel. Zij vond 3 jaar in 1 jaar ook wel heel erg pittig. Nou, dat was het dan ook zeker wel! Iedere lezer hier weet, hoe hard ik ervoor heb gewerkt. Het is me zeker niet aan komen waaien. Gelukkig maar dat ik snel de dingen leer en dit ook leuk vind. Ik had al wel een paar keer wat dingen over medicatie laten vallen tussendoor, want ik wilde juist ook laten zien, dat ik echt wel behoorlijk wat wist van die basis.

Het hoofd vertelde, dat ze ooit een assistente had aangenomen, die nog nooit van een entrecote pil had gehoord. Ergens in mijn hoofd schiet met een klap de boel in kortsluiting, hoorde ik het nou goed? Entrecote pil? Eh, is dat zoiets als astronauten voedsel? Ik hoor haar er op de achtergrond over door vertellen. Ondertussen ben ik bang dat ze flitsen van razende hersenactiviteit uit mijn oren zien flitsen. Brainbows all over the place. Want ik weet ook niet wat een entrecote pil is namelijk. En ik zit in mijn grijze cellen te graven, om te zien of ik het echt niet kan vinden ergens. Ik hoor haar zeggen, dat zoiets niet kan natuurlijk. Want dat hoort bij je basiskennis. Ja dat geloof ik graag, maar ik weet het toch ook echt niet. Ja, entrecote betekent dus letterlijk ‘tussen de ribben’ maar eh, daar prop je toch geen pil tussen??? Mijn hersencellen razen als een stel dollen ondertussen, ze vinden nog steeds niets, behalve dat het een lekker stuk vlees is…

Ik vrees het ergste!  Uh oh, ze gaat mij natuurlijk vragen of ik het wel weet. En dan??? ‘Ja jij weet het toch wel? Wat dat is?’ Ik flip hem bijna! Gode zij dank, want dan zegt ze er gelukkig nog bij; ‘dan staat er E.C. op het doosje’. Ooooooooh! Dát bedoelt ze! Ze sprak het alleen snel uit en daardoor hoorde ik in mijn zenuwen ‘entrecote’. Maar wat ze werkelijk zegt is ‘enteric coated’!!! E.C. = Enteric coated - Entriccoat – entrecote = dus ‘film omhuld’, want het betekent ‘met een mantel omgeven’, logisch toch, achteraf?! Hemeltjelief, ik had deze hele sollicitatie al bijna als afgeschreven beschouwd. Met een raar stemmetje van ongelofelijke opluchting, piept er bij mij uit; ‘u bedoelt film omhuld toch?’ ‘Ja’, zegt ze, ‘zie je wel, jij weet het wel’. Ja, ook nog maar net, maar dat ga ik niet vertellen natuurlijk.

Dan blijkt ze ook nog eens 3 katten te hebben! Erg leuk, vind ik dan toch. Ze smult van het verhaal over Sunshine, en zijn miraculeuze thuiskomst na 4 jaar en 18 dagen. Alleen de recruiter wil graag verder, logisch ook natuurlijk, ik kom hier niet voor katten natuurlijk. Ze stellen me een hele berg vragen. Ik heb geen flauw idee of ik ze naar hun tevredenheid beantwoord heb. Ik kan alleen afwachten. Ze vragen, mocht ik het worden, wanneer ik kan beginnen. ‘Morgen?’, flap ik eruit. Nee dat zou niet gaan natuurlijk, dat begrijp ik wel. 1 februari gaan ze ook niet redden, dan zal het 1 maart worden, mocht ik het worden dan. Tegen het einde van het uur durende gesprek, zeggen ze dat er nog een aantal kandidaten komen.

Aan het einde van de week zeker, zullen ze het me laten weten. Oh wat wil ik hier graag werken, me specialiseren in alles wat met hart en longen te maken heeft. Het ging al zo raar snel. Sollicitaties van december waar ik nog niets van gehoord heb. Deze heb ik de vrijdag ervoor als 1 van de laatsten ingestuurd. Dat wilde ik eerst niet doen. Want ik had al eens gesolliciteerd tijdens mijn opleiding en toen werd ik afgewezen. Maar ja, toen had ik het diploma nog niet. Bijna huppelend loop ik, via een verkeerde route, zo in gedachten was ik, naar de bus. Ik stap weer praktisch voor de deur uit, want het is hier het eind/begin punt. Ik wil er zo graag werken, dat ik er angstig van word. Wat nou als dit? Wat nou als dat? Maar ja, wat nou als ik het gewoon eens word?!