28. jan, 2021

Boos bozer boost

Eenmaal thuis uit het Erasmus vandaan, best laat voor het diner van de cits, is dat het eerste wat ik doe. Eten geven aan de drammers. Want ze laten me geen seconde met rust tot ze hun eten hebben. Ben ik gek geworden of zo, zo laat thuis te komen? Het is net geen 18 uur hoor, dus ze zijn een klein beetje dom. Dat laatste zeg ik altijd met een Maxima accentje, kan ik er zelf ook nog om lachen. Ik pak een bordje voor mezelf, en stoot in deze actie, het bakje om waar de pof mais in zit. OMG! Als je ooit mais, veel mais, hebt laten vallen, dan weet je wat ik nu meemaakte. Foto’s ervan zijn te vinden op mijn Facebookpagina.

Het golft zo over het plankje, over de borden, bakjes en andere plankjes de grond op waar ze flink stuiteren en verder rollen. Ze liggen nu door het deel van de keuken, de eetkamer tot in de zitkamer! Ja, dat is wel ene ruimte maar hoe moet ik het anders uitleggen. Nou ja, iets van een 10 meter lange kamer? Over 10 meter ligt er mais. Zoiets. De cits onderbreken hun diner om te komen zien wat er nu weer allemaal over de vloer ligt? Brokjes of zo? Ze hebben al snel door, dat dit voor hen niet eetbaar is. Ik kan er met mijn pet niet bij, wat voor een rotzooi zoiets kleins kan maken! Ik bezem het allemaal bij elkaar. Ik snap dan een uur later niet eens, waarom ik niet gelijk de stofzuiger heb gepakt. Ik kom in elk geval nog 2 dagen lang overal mais tegen. Alsof het een eigen leven leidt.

Ik ga de volgende dag maar weer eens even kijken, of er al nieuws is over mijn diploma. Oh waarom moet het daar zo tergend langzaam gaan. Ja, het is een landelijk gebeuren. Maar als je zo langzaam werkt, dan heb je gewoon te weinig mensen in dienst. Punt. Maar ja, dat is bij veel bedrijven zo, voor een kwartje op de eerste rang willen zitten. En dat werkt uiteindelijk niet. Zo gaan er ook veel bedrijven dan ook weer aan onderdoor. Dan denken ze vast, maar ik bespaarde juist zoveel op personeel! Ja, DUH! Dat moet je juist niet. Maar dat is weer een ander verhaal. Het diploma, het hete hangijzer.

Ik had in elk geval al een mailtje dat zei dat ik geslaagd was, maar dat ze zaten te wachten op een financieel akkoord. Maar dat is vast niet genoeg, als ik straks bijvoorbeeld naar het Erasmus mag om te gaan tekenen. Ik moet dan ook echt dat diploma hebben en het liefst gisteren. Als je begin oktober al klaar bent, maar moet wachten tot je slome docent het eindelijk eens na gaat kijken, wat je gemaakt hebt, dan is dat al niet leuk. Als dit pas half november gebeurt, dan word je daar niet vrolijk van. En dán kan je pas het eindgesprek aanvragen. Gelukkig had ik de hele behulpzame en sympathieke mw. Mondt, want anders was ik nog verder van huis. Zij heeft al veel losse eindjes voor me vastgeknoopt, waar ik de autoriteit niet toe had. En dan kon ik pas 25 november het diploma aanvragen.

Dat gaat dan ook weer 6 tot 8 weken duren. En ik ben maar beginnen te mailen, zo van kom op zeg, schiet eens op. Toen vonden ze, weken en weken later, dat van het laatste examen, het commentaar van mijn apotheker te summier was. Saskia en ik snapten er niets van. Het was een positief en prima commentaar. Wat willen ze horen dan? Ze heeft er maar letterlijk bij gezet, dat ik nu klaar was voor mijn carrière als apothekersassistente en dat ik met goed gevolg mijn stage had doorlopen. Weer duurde het lang voordat dit goedgekeurd werd. Wat een stress krijg je van zulke dingen zeg. Niet te doen!

Ik ben maar weer gaan mailen, want straks moet ik de bijstand in, alleen omdat zij daar zo langzaam zijn. Ik kreeg commentaar, dat ik zoveel mailde. Dus ik mailde ze weer. Ja, ik moest toch uitleggen wat daarachter zat. Toen mailden ze snel terug, dat ze dat rot voor me vonden, en dat ze alleen nog zaten te wachten op een financiële goedkeuring. Oh? Maar daar had ik die meneer van VanLerenNaarWerken in november al over gemaild. Want toen ik mijn diploma aanvroeg, kreeg ik een melding dat er nog betaald moest worden. Toen was ik me ook al doodgeschrokken. Hij mailde toen een beetje vaag terug, iets dat er op neerkwam, dat het in orde was. Maar was dit wel zo?

Mijn lieve klasgenootje José, mijn studiebuddy, appte me, dat zij nu wel haar diploma kreeg, dat het onderweg was naar Rotterdam. Ze kon niet meer in mijn capabel. Ik proberen, ik nog wel. Logische gevolgtrekking; geen diploma nog. Donderdag ben ik er maar eens voor gaan zitten. Ik had ergens het telefoonnummer van die meneer gezien, ik ben hem gaan bellen. Zodra hij hoorde wie ik was, zei hij in een bespreking te zitten en dat hij me vanmiddag terug zou bellen. Oh ja joh, zelfs aan de telefoon vaag blijven? Want die ga ik niet meer horen natuurlijk! Dat voel ik gewoon! Ik dacht, ik bel naar Utrecht, dat is het hoofdkantoor van Capabel. In het keuzemenu kon ik zelfs direct al kiezen voor betalingen e.d. dus ik drukte op de 2.

Het duurde lang, daar was ik al bang voor, maar eindelijk kreeg ik dan een hele aardige dame aan de lijn. Ik legde haar de situatie uit, ook dat VanLerenNaarWerken niet reageerde verder. Ze ging eens even kijken en ze zag direct, dat ze deze meneer en deze instantie, al vele mails gestuurd hadden. Ook hier werd niet op gereageerd. Ik was namelijk niet de enige student via hen, maar wel de enige in deze situatie. Ik had haar tijdens haar zoeken al van alles verteld. Dat ik de bijstand bijna in moet en ook dat ik misschien wel een baan heb, maar dat ik dan wel dat diploma moest hebben.

Ik vroeg hoeveel er dan nog betaald moest worden, als het nou een klein bedrag was, kon ik zelf misschien iets regelen. Het bleek dus, dat die hele opleiding nog niet betaald was! Pardon? Dat is dus al vanaf september eind augustus 2019! Bovendien hebben ze dat geld al vanaf juni 2019 in handen gekregen via het UWV. Het stoom kwam bijna mijn oren uit! En ik was in tranen, want wat nou als ik bijvoorbeeld morgen, de 22e, hoor dat ik ben aangenomen? Dan kan ik niet eens die baan aannemen, omdat ik geen diploma heb nog. Ik was echt helemaal in tranen! Had ik daar nou zo hard voor geknokt en gezwoegd?

Ze voelde duidelijk met me mee, en zei dat zij ging kijken wat ze voor me kon doen. Dat ze daar heel snel over zou terugkomen bij me. Heel lief van haar, dan ging ik de UWV inlichten van wat er hier gebeurt. Want dat weten ze vast niet. Die gasten van Omega, het bedrijf dat erachter zit, strijken zo 3000 euro op. En daar doen ze echt totaal niets voor. En nu is geen enkel van de nummers bereikbaar? Ze hebben totaal niets gedaan voor al dat geld. Inschrijven voor de opleiding? Het is dat ik zo aan het drammen was, dat hij van ellende op het allerlaatste moment nog iets heeft geregeld. Anders had ik tot januari moeten wachten. Donderdags de toelatingstest gedaan om die maandag erna al te beginnen omdat die man zo laks was, had me al moeten waarschuwen. Dan het stage bedrijf, heb ik ook maar zelf gezocht.

Die paar adresjes die hij stuurde, waren ver buiten Rotterdam allemaal. Ook onzin natuurlijk. En nu dit weer? Baangarantie? Ik heb ze nog niet gehoord! Al die mails die vaag opzij worden geschoven of niet beantwoord, het is geen zuivere koffie. Daar gaat hij nog meer van horen, want dit keer had hij de verkeerde te pakken! Daar moeten ze eens achteraan bij de overheid, in plaats van moeders die boodschappen aannemen van familie! Daar wordt echt gestolen! Ja, inderdaad, ik ben laaiend! Even afkoelen…