30. jan, 2021

Big big fails...

Zo, ik heb even af kunnen koelen, want echt hoor, ik was me toch boos. Ik heb dan ook een pislinke mail, over dat bedrijf dan, gestuurd via de UWV. Die schrokken van het verhaal en waren blij dat ik het gemeld had. Ze zouden het doorsturen naar mijn casewerker of hoe ze dat ook noemden. Ik had er net weer uitgelogd, toen ik een mailtje binnen zag komen, van Debiteuren Capabel. Nog voor ik het kon openen ging de telefoon. Het was die dame van Capabel weer. Ze had iets ontzettend liefs voor mij gedaan! Ze zal niet half beseffen hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Mij trof dan ook geen blaam vond ze, maar zo werd ik wel het slachtoffer, en dat vond ze niet kunnen. Het mailtje was dan ook een CC naar mij, want ze had naar het examenbureau gemaild, dat het financieel akkoord er was, voor mij, en dat ze me mijn diploma konden sturen. De opluchting golfde door me heen. Ik heb haar geloof ik minutenlang zitten te bedanken! Wat ontzettend lief en behulpzaam was dit! Ik geloof niet dat zoiets nog vaak gebeurt tegenwoordig! Ze zei dat ik maar een fijne dag moest hebben, en met meneer Rabhi zouden ze het nog wel uitzoeken. Maar ik kreeg mijn diploma tenminste! Nou, ik verzekerde haar, mijn dag kon niet meer stuk.

Ik weer inloggen bij het UWV, want dan moest ik dit natuurlijk ook weer gelijk doormailen. En direct al mijn ervaringen nog eens vertellen, met hoe ze daar werken. Want als ik het UWV was, dan zou ik er geen zaken mee willen doen. Ze trekken dus al rente over 9000 euro, vanaf half 2019. Het is nu 2021 hè. Ook dit zouden ze doormailen naar mijn casewerker, en die zou dan wel weer met mij contact opnemen. Ik vind dat ze op die manier, over de ruggen van anderen, niet zoveel geld in handen mogen krijgen. Hoeveel mensen zijn er niet, die dit niet durven, die het maar laten zitten zo. Tel maar even op.

Voor mij had hij al direct 9000 euro in handen. En daar is gewoon dik 1,5 jaar niets mee gebeurd. Het valt mij reuze mee, dat ik er geen bericht van heb gekregen. En ergens jammer, anders had ik hem allang achter zijn broek aan gaan zitten. Dat laatste lauwe mailtje van hem, toen ik die baangarantie belachelijk maakte, omdat die er blijkbaar niet was. Helemaal niets van verontschuldigingen of zo maar ‘mijn collega’s zijn u aan het voorstellen bij apothekers. Zorg dat u uw telefoon op kunt nemen, als u gebeld wordt. Nou nog niet eentje!

En dat was al 2,5 week geleden. Wat een stuk ongeluk zeg! Die gaat spijt krijgen, dit bij mij gedaan te hebben. Ik heb alle mails nog, ook die van het begin, dat ik hem maar achter zijn broek zat en hij niets deed, tot het bijna te laat was. Smerige inhalige naarling! Sorry hoor, ik kan hier zo ontzettend boos om worden. En dan niet eens voor mezelf, want ik was niet de enige hoor, zeiden ze bij Capabel al gelijk. Ze hadden hem al tig keer gemaild. Ja, ik ken dat ja. Dan antwoordt hij toch gewoon lekker niet. Het is in elk geval geregeld gelukkig. Maar wel alleen omdat er een engel werkt bij Capabel en omdat ik me niet zomaar laat doen!

Kijk, het tij is gekeerd hoor, dat weet ik wel zeker. Het moet alleen even een zetje hebben. Net zoals ik opeens maar besloot om toch maar weer een keertje het Erasmus te proberen. Wat ik eerst niet van plan was, omdat ik dacht dat die afwijzing nog ergens zou hangen en dat ze dan dit keer ook die beslissing zouden nemen. Vrijdags gestuurd, maandags op gesprek. Zo snel heb ik het nog nooit meegemaakt. Alleen het wachten op die uitslag, wel of niet. Oh mijn hemel, dat duurt me dan toch lang. Mijn hart maakte net een sprongetje, want een onbekend 06 nummer belde. Erasmus???

Nee helaas, het was wel die meneer R. van Omega. God die man heeft een plaat voor zijn hoofd. Ja, hij had toch een baan geregeld in Dordrecht. Dordrecht? Ja, daar was iemand met zwangerschapsverlof en hadden ze tijdelijk iemand nodig. Nou, fijn zeg… Weer zover weg, alsof dat niks is. En bovendien heel erg tijdelijk. Dan werk je je een half jaar uit de naad en je mag er toch niet blijven. Lekker zeg, goed geregeld joh. Ik heb er zelf al 20 sollicitaties in Rotterdam uit, op zijn minst. En die konden jullie niet vinden? Nee, want jullie doen erg weinig. Ik zei in elk geval dat ik niets ontvangen had van hen, want dat was ook zo. Dat ik zelf mijn diploma al geregeld had. Dat ik dat nu toch al kreeg, of die man van Omega/VanLerenNaarWerken nou betalen zou of niet. Dat ik het niet normaal vond, dat het nog steeds niet eens betaald was. Ja, dat had hij al geregeld maar ja, ze communiceren daar zo slecht, was zijn excuus.

Ja, oké, dat kon ik nou niet echt ontkennen maar ondertussen had hij het in elk geval NIET voor me geregeld. Dat had ik wederom zelf kunnen opknappen. Misschien is gewoon betalen sneller??? Ik zei dat ik op telefoon zat te wachten van het Erasmus. Hee, hadden zij dat geregeld, nee, jullie regelen helemaal niets… Hij blijft doen alsof hij gek is, en ik ben er klaar mee. Ik heb geen zin om lelijk te doen tegen die man, die duidelijk een betonnen, met staalplaat afgezet bord voor zijn kop heeft. Dat heeft geen zin. Het is geregeld, ik zal mijn bevinding over hem en consorten aan het UWV doorgeven en hoop dat ze dit eens aan gaan pakken. Asociaal vind ik het.

Vanmorgen nog gebeld door de recruiter  van het Rode Kruis, of het ook voor in Den Haag mag zijn. Eh ja, als ik nog niets heb wel. Dan gingen ze mijn papieren doorsturen naar het Rode Kruis Den Haag, als voorbereider vaccinatie zou dit dan een tijdelijke functie worden. Ik moest niet al direct een telefoontje verwachten want het is bizar druk. En dan zouden er van 2 sollicitaties volgende week berichten van afwijzing of juist een uitnodiging kunnen komen. Dus eh, ik kom er wel, gewoon in de buurt en niet helemaal naar Dordrecht of verder, meneer R. Dus het is volop in beweging allemaal. Hopelijk kan ik gewoon 1 maart beginnen, bij het Erasmus. Vandaag mijn haar al in een staart gedaan, want dat moet daar ook. Kan ik even wennen.

Helaas was al de moeite uiteindelijk voor niets. Die hele vrijdag zat ik al te wachten. Hoe later het werd, hoe minder hoop ik had dat ik het zou worden. Ik had zo het gevoel gehad, dat ik daar zou komen te werken, dat ik het echt al bijna voor me zag. En dat heb ik niet snel want ik hou juist altijd eerder een slag om mijn arm. Ik reken mezelf nooit rijk of al gesetteld voor het zover is. Maar dit keer was dat anders geweest. Misschien moet ik hier ook doorheen? Weet ik veel, maar toen het aan het einde van de middag nog steeds stil was op mijn gsm, begon het ‘weten’ al. Nee, ik ben het niet geworden. Toen ik eindelijk het telefoontje kreeg, was dat ook wat daar gezegd werd.

Ze kozen voor op die afdeling toch voor meer ervaring. Ja, dat is natuurlijk een dooddoener, omdat er nooit gezegd zal worden, dat ze je een ongelofelijk dom wijf vonden natuurlijk. Al kan het wel, in dit geval omdat ik als apothekersassistente alleen maar ervaring als stagiaire heb. Toch, het was even een enorme domper, al had ik mezelf er al op voorbereid. Want jezelf al naar je werk zien fietsen, dat zijn toch dingen, die niet zo bij mij horen, als het niet klopt. Ach ja, als je valt, gewoon opstaan, jezelf even afkloppen, en gewoon weer verder. Dat heeft me altijd al verder gebracht, en dat zal ook dit keer gebeuren. Deze baan was niet voor mij, omdat er een veel betere en geschiktere baan ergens op me wacht. Ik moet nog even beter zoeken!