3. feb, 2021

Alles heeft altijd een goeie reden!

Nou, ik solliciteer me helemaal klem maar ik krijg afwijzing op afwijzing. Zelfs op die ene, waarvan ik vond dat het me praktisch helemaal op het lijf geschreven is. Alleen daar dan net niet een totale afwijzing. Nee, ze hebben, uitgerekend vandaag, een aantal gesprekken gepland. Die wachten ze even af, want als die niet geschikt blijken te zijn, kunnen ze me alsnog benaderen. Er hadden er 39 op gereageerd en ik zat niet bij de 1e selectie. Aan de ene kant, mooi, geen totale afwijzing. Aan de andere kant, tja, het voelt toch als een wat langer durende afwijzing. Ik begin toch een beetje bang te worden, dat mijn leeftijd zich tegen me keert. Maar ik voel me nog piepjong. Raar is dat toch hè, wetend ook dat je zo hard zou werken omdat je zo graag aan de slag wilt!

Helaas, je hebt er niets in te zeggen. Als ze iedereen proef zouden laten draaien, dan weet ik zeker dat ik er goed uit zou springen. Maar zo werkt het niet helaas en ik daardoor ook nog steeds niet. Ik solliciteer op van alles, waarvan ik denk dat ik het waar zou kunnen maken om het goed te doen. Secretaresse bij de GGZ in Delft, klonk echt gewoon als ik, wat ze daar schreven. Maar ja, of ik aan alles voldoe? De gemeente Rotterdam, als administratief medewerker. Die waren snel, ik voldoe niet aan bepaalde eisen en ik kreeg dezelfde dag daar nog bericht van. Zo dan, die zijn echt snel!

Heel vervelend is het ook, als je dus zoals ik nu, door de vacatures heen bent. Ik krijg meldingen van vacatures, en dan kijk ik en zie ik dat ik er al op gesolliciteerd heb. En dan of nog niets gehoord heb of ik ben al afgewezen. Ik hoor bijvoorbeeld ook helemaal niets van Pharmalead, daar zetten ze je steeds ergens anders in, vinden het niet erg dat je net van de opleiding af komt. Klonk heel erg ideaal maar ja, als je dan niets hoort meer, wat dan? Gewoon nog een keer en dan melden dat je niets meer gehoord hebt? Tja, je zou er iets mee kunnen winnen maar je zou er ook iets door af kunnen stoten. Ik keek in de mail die ik van ze kreeg; ‘we nemen binnen 2 dagen contact met je op’. Daar ga ik ze gewoon op wijzen, ik heb toch niets te verliezen.

Kijk, voor mezelf, ik kan op water en lucht leven hoor. Als dat moet dan moet dat. Maar ik heb 5 prachtige levende wezentjes waar ik voor moet zorgen en dat baart me nou juist zo’n zorgen. Want ja, dat kost wel iets in de maand. Ga je het melden, dat je voor hen ook geld nodig hebt, dan krijg je voer waar de honden geen brood van lusten en worden ze alsnog ziek. En ik wil het beste voor ze, dus wat als het beste is dat ze naar een ander huisje gaan, omdat ik niet voor ze kan zorgen. Dat speelt continu als grote angst door me heen. Dat zou ik gewoon echt niet trekken. Dan ga ik liggen en dan word ik KATatonisch. Dan heb ik het echt gehad.

Dus ze blijven gewoon bij mij, want ik ga 1 maart ergens aan de slag, het maakt me niet eens meer uit waar of als wat. Hooguit per 1 april. Alles beter dan in de bijstand. Al ben ik er ondertussen achter, dat ik in aanmerking kom voor IOAW. Dat is evenveel geld als de bijstand hoor, bitter weinig dus.. Alleen zijn ze daar bijvoorbeeld minder streng, en moet je niet je hypotheek opeten of je auto weg doen. Nou heb ik geen spaargeld of hypotheek dus voor mij maakt het niet echt uit. Alleen heb je niets te kiezen, ik krijg dus IOAW straks. Ik weet nog niet echt, wat dat allemaal inhoudt. Ik hou me nu nog maar even bezig met druk solliciteren.

En dan krijg ik weer zo’n Vertellis vraag binnen, zoals elke vrijdag. Dit keer is hij wel heel erg toepasselijk. Ik lees; ”Ria, wat staat er op dit moment in de weg van jouw geluk? Wat zou je kunnen doen om dit obstakel te overwinnen?” Nou daar hoef ik natuurlijk niet lang over na te denken! Er staat nu maar 1 ding in de weg van mijn geluk. Dat is het niet hebben van een baan, gecombineerd met het in de bijstand raken. En ondertussen, met praktisch elke sollicitatie een afwijzing gekregen hebbend, weet ik ook niet meer of al mijn harde werk voor niets is geweest, en bovendien begin ik een soort van spijt te voelen.

Want als ik nu gewoon eens was gaan solliciteren in die tijd? Dan had ik al lang een andere baan gehad. Nee, lang niet zo leuk als apothekersassistente maar wel zo, dat ik niet in de bijstand had gekomen. Iets waar ik echt van gruw! Kreeg ik nog een dame van het UWV aan de lijn ook, of ik nu al wel klaar was met mijn opleiding. Ik leg uit dat ik die pas gehaald heb, en hoe dat ging. Gelijk mijn hart gelucht over die baangarantie en dat bedrijf. Ik leg haar mijn soort van spijt uit. Want nu raak ik in de bijstand en er was gezegd, ja in dit beroep heb je na je studie direct een baan. Ja, als je 19 bent met 5 jaar ervaring wel. Ja, ik had ook kunnen blijven solliciteren, zegt ze doodleuk, tijdens mijn opleiding. Nou ja zeg!

Ik leg haar even uit dat deze MBO 4 opleiding, waarvan ik eerst nog zelfs dacht dat het HBO was, en ook nog die 3 jaar in 1 jaar, geen kattenpis was. Dat ik me daar rot voor heb moeten leren en dat ik echt de druk van solliciteren, en wetend hoeveel tijd daarin gaat zitten, er niet bij had kunnen hebben. Alsof het studeren al niet enorm veel werk was. En dan nog het zooitje dat Capabel van alles maakt. Ja, hoor, dat had vast helemaal goed gekomen. Bovendien, stel je wordt aangenomen? Hadden ze het dan goed gevonden, als ik die hele opleiding, en dus de door hen gemaakte kosten, zomaar weg had gegooid? Kom op zeg.

Nee, die was lekker. Ik geef het je te doen als je jong bent maar al helemaal op mijn leeftijd. Al heb ik dan wel het bewijs geleverd, dat je voor leren echt nooit te oud bent. Maar misschien komt het dan ook wel, dat ik me niet ouder dan een jaartje of 30 voel? Ja, oké, dat is wel eens schrikken als je langs een spiegel of raam loopt, maar ja, het gaat toch altijd gewoon om hoe je je voelt? Kan ik er wat aan doen, dat ik me zo voel? Ik geef niet op hoor, ik solliciteer me gewoon helemaal rot. Het is ondertussen echt een volledige dagtaak geworden. Ik verander steeds kleine dingetjes op mijn CV, want ook daar groei ik mee. Dat ik denk, oh dit klinkt beter, dan verander ik het direct. Het tij is gekeerd, door Sunshine en dat was niet voor niets. Ik kom er wel hoor! Ooit…

Weet je wat het is? Als ik terug kijk ook, op mijn leven, dan zie je een patroon. Want elke keer als ik dacht dat ik afgewezen werd voor iets wat ik echt wilde, dat goed was, werd ik eigenlijk omgeleid naar iets beters. En zo zit het in het heden ook natuurlijk. Ik moet het betere, waar ze me heen willen hebben, alleen nog even zien te vinden! Ik pluk mezelf weer omhoog, stof mezelf even af en ik begin gewoon weer opnieuw!