5. feb, 2021

Eindelijk het diploma, daar is hard voor gewerkt!

Eindelijk dan, gingen José en ik ons diploma ophalen, die 27e januari. Jeetje wat hebben we er veel voor moeten doen. Wij werden langzamerhand dikke studie buddy’s want we hebben dezelfde manier van werken. Een beetje OCD zijn volgens mij alle apothekersassistenten wel. Anders vind je dit beroep gewoon niks. Maar daar zaten toch wel erg grote verschillen tussen, dat merkten we al snel. En wij trokken elkaar gewoon omhoog en het studeren ging ons ook steeds beter af, tot een 10 voor het moeilijkste blok.

En we hadden elkaar al heel lang niet meer gezien. De laatste keer was heel kort, tijdens dat examen van het laatste blok. Want toen al hadden we geen les op school meer, maar online lessen. Corona-proof zullen we maar zeggen. Net als de blokexamens. Al hadden we daar helemaal niet zo hard voor hoeven te leren, want we kwamen er dus even later achter, dat er alleen een cijferlijst van de generieke vakken bij zit. En van de praktijk examens, daarvan een lijstje ook maar dat staat bij mij vol met ‘voldoende’. Helaas gaf mijn apotheker niet meer dan dat. Nooit. Jammer want ik heb het, volgens mij in elk geval, wel goed gedaan. Veel deden José en ik samen en zij krijg bij haar apotheker wel een ‘goed’. Ach ja, het is wat het is.

Als ik maar weet hoe het zat, toch? Nou ja, wel neem ik aan dat ze niet om die cijferlijst zullen vragen. Misschien print ik die van de blokexamens zelf wel uit, mochten ze erom vragen. Ik had met José voor de deur van Capabel Rotterdam afgesproken. Al met al mazzel dat we niet helemaal naar Utrecht moesten! We kwamen boven, waar het normaal stik druk is van de mensen. En nu was het doodstil. Alleen de vestigingsmanager was er, Sylvana. Er ging net een dame weg, met een map in haar hand. Later wist ik, dat daar je diploma in zit.

Sylvana pakte onze mappen, haalde de diploma’s eruit, die wij moesten gaan tekenen. De diploma’s zelf, de cijferlijsten, en van beiden een officiële kopie met watermerk. En ook nog een verklaring dat we in ons beroep geheimhoudingsplicht hebben. Die moest ik toen als psychologisch assistente inderdaad ook tekenen. Ook trouwens toen ik bij het Boumanhuis ging werken. Ik moet aardig wat geheim houden ondertussen, blijkbaar. Sylvana maakte foto’s van ons, met José’s telefoon. Zij stuurde ze later weer naar mij door.

Toen we klaar waren en gefeliciteerd waren, ging José eerst nog even met mij mee, een bakkie doen, zoals we dat in Rotterdam zeggen. Al neemt José thee en ik koffie, een bakkie blijft een bakkie. Ze wilde ook graag mijn nieuwe stekkie zien, want ze had er al zoveel over gehoord. Ja, tijdens de verhuizing hadden wij veel contact, omdat zij me hielp met de examens, door de dingen allemaal uit te zoeken alvast e.d. Dat scheelde mij heel veel werk want ik was toen regelmatig in tranen. Zo moeilijk was het allemaal niet, maar ja, je moest er wel je tijd voor nemen. En dat was nou het enige dat ik niet had, tijd. Zij was echt mijn redding wel een beetje.

Daar zaten we dan, twee gediplomeerde apothekersassistenten. Zij heeft BBL gedaan, dus ze is al aan het werk. Haar nadeel is dan weer dat ze vastzit aan die bepaalde apotheek voor een aantal jaar. Bovendien is ze een heel stuk jonger en ik denk ook dat zij veel eerder aan de slag zou zijn gekomen, dan ik, ook juist door die leeftijd, waarvan ik het gevoel heb, dat ze me daar hoofdzakelijk op afwijzen. Ze weten echt niet wat ze laten lopen, want er zijn denk ik maar weinig mensen die zo gemotiveerd zullen zijn als ik. En zo toegewijd zullen zijn als ik. Maar ja, dat kan ik wel weten, en de mensen die mij kennen ook, maar dat weten ze niet. Anders had ik de eerste vacature al gewerkt. Maar goed, dat is een ander verhaal.

José vond mijn huis geweldig, vooral het uitzicht. Ze was regelmatig afgeleid erdoor. Ze zag allerlei verschillende vogels voorbij komen. Dat klopt ook, verschillende soorten meeuwen, duiven, halsbandparkieten, reigers, ganzen, mandarijn eenden, ze komen hier allemaal voor de deur. Ze had eigenlijk nog pech, want een paar flats verderop, daar wonen 4 ooievaars, maar die waren er dit keer niet. Die komen ook regelmatig buurten. Maar wat ze nog het leukste vond, was als de brug open ging, en er van die grote binnenvaartschepen voorbij kwamen.

Ze zei dat haar man er ook wel van zou genieten hier. Hij zou zo een grote fauteuil neergezet hebben en in zijn vrije tijd heerlijk naar buiten gaan zitten kijken. Ja, dat zou zo kunnen op de plek van de krabpaal. Ik had al zitten denken, om zo’n hangende stoel te nemen een keertje. De bank een klein stukje opschuiven, en dan past dat precies! Maar ja, dat zal nog even moeten duren. Ik hoor mijn broer al denken, ‘dan mag ik die zeker ophangen’. Ja, precies!

We hebben gezellig zitten babbelen en omdat ze achter me aan was gereden, stond haar auto ook achter. Dus moest ik met haar meelopen, omdat ze er anders niet uit kon. Het is hier net een bewaakt fort, allemaal ingangen die op slot zitten. Niet erg natuurlijk, want ik ging gelijk door boodschappen halen. Wat een rare dag was het zo eigenlijk, het was nog redelijk vroeg toen ik thuiskwam, al had ik het idee dat het al avond was. Ik heb er nog een sollicitatie uitgegooid, en ben erna lekker even tv gaan kijken. Er was een laatste aflevering van Prince Charming. Die moest ik echt even zien. Ik was helemaal verbaasd van wat er in een paar maanden allemaal wel niet gebeurd was. Leuk!

Toen de katten eten, ik eten en het was alweer avond. Ik was wel gelijk door de laatste tassen van de verhuizing heen. Want José had die meegenomen. Zij moet, voor een verbouwing, haar zolder leeghalen. En ze zat te verzuchten dat ze nu nergens verhuisdozen kon kopen. Ik vertelde haar hoe ik verhuisd was met mijn tassen. Ik zei haar dat ik ze gekocht had allemaal bij de Lidl, de AH en de Action. Oh dat zou ze ook gaan doen zei ze. Nou ja, was dat ff stom van mij! Ik gaf haar mijn laatste tas vol met tassen. Want ik gebruik ze als vuilniszakken, omdat ik het te zonde vond, om ze zo weg te gooien.

Nu ben ik er eindelijk vanaf, en zij is ermee geholpen. Kan ik eindelijk weer de normale vuilniszakken gaan gebruiken. Kan je nagaan, al vanaf 1 november gebruik ik tassen als vuilniszak, hoeveel het er wel niet waren! Mensenlief wat ben ik een harde werker eigenlijk. Zovele van die tassen heb ik nog dubbel gebruikt ook. Ik ben de pijn overal nog niet vergeten hoor, en de stress van alles alleen te moeten regelen en examen doen ook nog eens. Ik ben eigenlijk best wel een bikkel! Poe hee!