7. feb, 2021

Altijd fijn, even denken aan opa...

Ik loop de laatste tijd veel. Ik wil natuurlijk gezonder leven, en daar hoort meer bewegen ook bij. Bovendien moeten die kilo’s die er de laatste jaren bij zijn gekomen, er echt af. Maar dit keer langzaam, op de juiste manier, zodat ze er blijvend af blijven. En wat heb ik een mazzel gehad met het weer de laatste dagen, toen ik dit schreef dan in elk geval wel. Koud, ja, dat wel, erg koud. Maar droog en een zonnetje. Daar kan je jezelf op kleden. Mutsen op, sjaals om, wanten aan. Dat gaat prima. Meestal heb je het na een half uurtje harstikke warm ook nog eens. Regelmatig loopt Jolanda ook mee, dat is gezellig. Alleen babbelen en flink doorstappen, dat lukt mij dan niet.

En omdat ik steeds minder mijn medicijnen nodig heb, vergeet ik die ’s morgen vaak. Maar dat merk ik dan, als ik al een stukje van huis ben met lopen. Dan kom ik opeens toch wat lucht tekort. Jolanda zou me helpen herinneren aan mijn puffers, als we gaan lopen, maar ja, zij vergeet het net zo hard als ik zelf. En terwijl ik dit typ denk ik, ja, en je hebt weer niets ingenomen. Maar tijdens het typen heb ik lucht zat hoor. Zo, dat zou pas erg zijn. Mijn opa heeft het van jongs af aan benauwd gehad. Door hem heb ik een doodsangst zowat voor het benauwd hebben. Arme opa, en opeens weet ik het, van hém heb ik dat doorzetten, dat over mijn eigen grenzen heen gaan. Al ben je dood beroerd, toch gaan werken.

Drie jaar met een burnout gewoon door naar je werk gaan, tot je lijf ermee stopt. En ik leer het niet af hoor, want vorig jaar, met corona en al, oh wat was ik ziek. Ik appte te apotheek, om door te geven, joh, ik voel me niet zo jofel, wat willen jullie. Want als je niet lekker was, moest je dat melden, toen al. Kom maar gewoon werd er gezegd. Ik heb het volgehouden die dag want ik kwam dus braaf. Ik lag wel languit over de counter achter, omdat dit zo lekker koel was tegen mijn gloeiende hoofd. Maar om te zeggen, nee ik kom niet want ik voel me ziek, dat zit gewoon niet in me. Dom, maar ja, ik probeer het af te leren. Alleen werkgevers willen altijd dat je komt en ik laat me daardoor sturen. Of ik dat ooit af zal leren, ik weet het niet hoor.

Opa had bijna geen lucht. Dan kwam hij van Overschie naar ons, in het Westen. Stapje voor stapje naar de bus. Dat trapje in de bus stikte hij al bijna van. Dan kon hij in die busrit weer op adem komen. Want bij ons moest hij 2 hoge trappen op. Dat duurde heel erg lang voordat hij, tussen het lucht happen door, boven was. En dan hoorde je hem piepen op die trap, echt bizar. Zo erg dat ik zelf ook naar lucht zat te happen boven aan tafel. Je wilde hem zo graag helpen maar dat ging gewoon niet. En als je dan denkt dat hij eens in de maand kwam, of eens in de week, nee hij kwam bijna elke dag! Elke dag langs ons, en elke week ging hij ook naar zijn moedertje. Omaatje Crielaard heeft vele van haar 11 kinderen overleefd, zij werd 106 bijna. Ja, dat doorgaan als het eigenlijk niet kan, dat heb ik van hem. Dat besef ik me nu opeens.

Maar daarom neem ik ook braaf die puffers, als ik ze niet vergeet tenminste. Want benauwdheid, vind ik het ergste van alles om te hebben. En buiten, soms met wat mist of in die kou met wind, dan steek ik echt de moord, zonder ze genomen te hebben. En ik loop lekker veel, want die kilo’s moeten er snel af maar niet te snel. Wel jammer dat het nu langer duurt maar ik wil ze er ook af houden! En dan kan je nou eenmaal niet te snel gaan, dan zitten ze er zo weer bij. En het maakt me ook weer fitter. Ook al was ik nog zo actief tijdens het verhuizen, gezonder werd ik er niet van. Ik word dik van stress en dan kan ik bewegen wat ik wil, zelfs hele dagen helpen niet. Helaas, voor mij, is het niet anders.

Het is in Overschie wel heel erg leuk lopen. Ik probeerde het in Spangen ook hoor, maar daar is het nou eenmaal toch een andere sfeer. Vooral in de avonden had ik er geen behoefte aan om daar buiten te lopen. Vroeger op de zaak grapte ik dan, als ze me vroegen of ik niet bang was met die avonddiensten, dat het bij mij in de buurt zo gevaarlijk was, dat de criminelen ook niet meer naar buiten durfden, dus dat ik daarom veilig was. Ik gebruik wel vaker grappen, om ernstige dingen weg te stoppen of af te zwakken. Hier loop ik heerlijk! En overal zijn er historische of gewoon mooie dingen te zien.

Alleen als ik met Jolanda loop, vergeet ik foto’s te maken. We kletsen teveel. Daar moet ik toch eens op gaan letten. Ik zag dat iemand in de groep ‘Overschie leeft’  een gedichtje had gemaakt, genaamd ‘liefdesverdriet. En opeens had ik een limerick geschreven, genaamd ‘plaatselijk liefdesverdriet’. Hij gaat zo: Er was eens een meisje uit Overschie, die zocht naar de liefde maar vond hem nie'. De rij lovers was kort, en ze had niet gescoord, want uit Overschie kwamen ze geen van drie! Ach ja, ik kan er ook niks aan doen hoor. Sorry!

De afwijzingen blijven binnen komen. Wat als ze nou toch iets tegen die leeftijd hebben van mij? Dat zullen ze niet zeggen natuurlijk, dat mag niet. Leeftijdsdiscriminatie. Dat geven ze nooit toe maar ze doen er allemaal zowat aan. Dat blijkt ondertussen wel. Anders had ik al minstens bij een aantal op gesprek mogen komen. Die man van Calder werkt zei het ook al, dat dit wel een klein beetje aan de hand kan zijn. Maar ja, wat moet ik dan doen? Liegen mag niet, al zou ik er wel mee wegkomen als ik het niet te gek maak. Alleen zelfs al zou dat lukken, dan hou ik daar niet van. Zelfs niet ten gunste van mezelf. Nou ja, ik ga wel stug door, maar zelfs van de andere soorten vacatures waar ik op solliciteer, hoor ik niets terug. Dus als iemand tips heeft, dan hoor ik het graag.

Voor mezelf geeft het allemaal niet, maar ik wil niet dat mijn kattenkoppies iets tekort komen. Ze eten speciaal eten, om ze zo gezond mogelijk te houden allemaal. En als ik ze niet kan geven waar ze recht op hebben, wat dan? Bovendien, en niet arrogant bedoeld, ze zijn enorm aan mij gehecht! Geef ik ze aan een ander, die ze wel hun eten en spullen kan geven, dan missen ze mij heel erg. Hou ik ze zelf, en krijgen ze niet meer wat ze gewend zijn, dan hebben ze het ook niet fijn. Dat zijn van die dingen waar ik gek van word! Dus kom op met die baan, ik pak op dit moment echt alles aan! Verder zoeken vanuit een baan gaat prima! Alleen moet je wel eerst aangenomen worden.

Dat blijkt lastiger te zijn dan ik dacht. Want ik heb echt veel ervaring op vele gebieden en ik ben een harde werker. Altijd al geweest en dat zal ook zo blijven. Maar ja, als apothekersassistente heb ik nog geen ervaring. En op deze manier zal ik die ook niet krijgen. Maar ik zoek nu ook meer op administratief gebied en het kan me ook niet schelen om wat voor ander werk dan ook te gaan doen. In een winkel tot wc’s schoonmaken, wie kan dat nou wat schelen. Om maar aan te geven hoe graag ik gewoon wil werken. Daar zal het in elk geval niet aan liggen. En de reden is, dat die perfecte baan op me ligt te wachten, tot ik hem vind. En ik hoop dat dit heel snel zal zijn!