11. feb, 2021

Overschiese kontjes zijn groot, dat hoort zo...

Vorige week, of alweer langer geleden ondertussen, ontving ik dan mijn prijs, de troostprijs was hetzelfde als de hoofdprijs. Een doos vol Overschiese kontjes. Nou en geloof me maar, dat zijn de lekkerste gebakjes ever! De doos was dan ook zo leeg, alleen niet alles opgegeten maar dat is een ander verhaal. Ook weer zoiets trouwens, om me te laten merken dat het tij gekeerd is. Ik win anders echt nooit wat. Hee, misschien moet ik toch maar eens een staatslot kopen een keertje. Je weet maar nooit! Wat dan minder was, is dat ik zelf al zo’n grote Overschiese kont heb, en daar wordt ie niet slanker van. Ik ben er al mee aan het werk en dat komt goed. Dit keer op de juiste manier en langzaam, zodat het er ook af blijft. Ik ben uit gejojood.

Al moet ik zeggen dat het wel anders is om te doen dan en lastiger zal zijn om vol te houden. Want als je veel te veel weegt, dan zie je een paar kilootjes niet. Dus voor je het resultaat ziet, duurt het nog maanden. Maar ja, dan is het er ook wel blijvend af. Want ik ben veel en veel gaan lopen ook, en als ik straks weer fulltime werk dan ben ik ook nog eens continu in beweging. Het komt wel goed met mij. Dan zal ook alle stress van me afvallen en de rest ook. Komt goed, alles komt altijd goed. Soms duurt het even maar toch, het komt goed. Ik moet niet elke week een doos kontjes winnen, maar gelukkig gebeurt dat niet.

Tante Jo en ome Cor, die vrijdags kwamen, hadden dus pech, de kontjes waren weg. Tante Jo mocht dat misschien toch niet, die moet alles glutenvrij. Dus had ik koekjes voor haar gehaald. Die vond ze heerlijk. Ik nadenken waar ik die nou gekocht had, ik dacht de Plus. Want ze wilde die lekkere koekjes zelf ook gaan halen. Chocatlatechip koekjes, lekker een beetje zoutig ook. Ik vond ze ook lekker. Het was echt even gezellig, lekker zitten babbelen en mijn huis laten zien. Ze vonden het prachtig hier. Zag ik later op de verpakking dat ik ze bij de Lidl had gehaald, maar ja, toen waren zij daar al weer weg... Blont hè... 

Ze waren ook bij mij in de Bellamystraat geweest, en alhoewel dat ook een leuk huis was, kan het niet tippen aan dit huis. Maar dat vind ik zelf ook hoor! Vrijdag was het nog geen ‘snowmageddon’ dus ze moesten het doen met mijn normale uitzicht. Wat al grandioos is uiteraard. Er kwamen weer lekker een paar grote schepen voorbij, dat is altijd mooi om te zien. Hopelijk kan ik dat blijven zien, maar dat zal ik af moeten wachten, tot de flats er staan. Nou ja, dan heb ik nog altijd een heerlijk huis hoor, alleen zonder het schitterende uitzicht. Nothing gets me down!

Ook de vele afwijzingen niet, die nog steeds binnen blijven komen. Nou heb ik wel bizar veel sollicitaties eruit gegooid natuurlijk. En ook bij sommigen waarvan ik eigenlijk al weet dat het niet echt zin heeft. Maar ik wil gewoon toch mijn kansen pakken. Ik ben ondertussen mijn zoektocht toch maar wat uit gaan breiden, naar andere functies dan alleen die van apothekersassistente. En ik moet zeggen, dat er echt wel wat bijzondere vacatures opeens zijn langs gekomen. Bij sommigen zou ik echt graag aan de slag gaan.

Vaak administratieve functies, maar ook als gastvrouw ergens bij een badkamer- en keukenspecialist. En de meest bizarre, waar ik vandaag op solliciteerde, die van medewerker Natuurbegraafplaats. Gek genoeg heeft zo’n functie me altijd wel getrokken, maar ik dacht dat je dan ook met de dode lichamen moest werken. En daar trek ik een grens. Ik ben voor geen meter bang voor de dood, ik weet wat er na komt, maar van dode lichamen, brr, daar griezel ik van. Want ik weet ook, dat is niet meer die persoon, dat is gewoon iets als een jas, die iemand achterlaat. Dus ik raak zoiets niet graag aan, zelfs niet van dierbaren. Zelfs niet van mijn zo geliefde dieren. Maar zoiets als dat kwam niet voor in de functieomschrijving.

Wat er wel in voorkwam, vond ik machtig interessant en veel van die eisen, zou ik juist heel erg goed kunnen. Dat kan ik waarmaken. En daar kijk ik tegenwoordig naar, kan ik geven wat zij vragen? En als ik op de grote eisen een volmondig ja kan geven, dan solliciteer ik. Ik kan aantonen dat ik snel leer, door terug te komen op mijn behoorlijk pittige opleiding, waarvan ik de 3 jaar ook nog eens in 1 jaar deed. Dus kom maar  op, ik leer dat zo allemaal.

Ik was zelf al aan het sleutelen gegaan, bij mijn motivaties. Want al die afwijzingen, misschien moest ik het toch eens over een andere boeg gooien. En sinds ik dat gedaan heb, heb ik al 2 uitnodigingen voor een gesprek binnen. Daar schijnt het toch wel in te zitten, dat blijkt maar. Ik werd zelfs uitgenodigd voor een gesprek, op de 1e motivatie die ik in een nieuw jasje had gestoken. Wat meer pittig en vol zelfvertrouwen, zo van, hee, mij moet je hebben! En dat werkt dus echt.

Dus ik was aangenaam verrast toen ik de 5e, op vrijdag gebeld werd. Ik heb direct afgesproken voor de maandagochtend. Je kan het maar gehad hebben. Maar omdat het weer erg slecht zal gaan worden, snowmageddon wordt het zelfs genoemd, spraken we af, dat als het OV  niet zou rijden, dat ik eventjes zou bellen en dan konden we de afspraak later die week inplannen. Pas toen ik zondag wakker werd, was het eindelijk wit buiten. En hoe! Prachtig om te zien, en fel licht binnen, niet normaal!

Zondag waren er nog niet veel mensen buiten. Het was dan ook wel bitterkoud. En de voorspellingen gaven ook alleen maar aan, dat het nog kouder en guurder zou worden. Zelfs tot -20 C in de nachten van de komende week. Jeetje zeg! Zondag was al het verkeer en het openbaar vervoer een bende, veel ongelukken en geen treinen door bevroren wissels. Hopelijk rijdt morgen alles weer want helemaal lopen naar de stad, dat zie ik nou niet zo zitten. Dan kan je straks werken maar zijn je uiterste ledematen eraf gevroren. Hoe graag ik ook werk, zo graag nou ook weer niet.Ik hou graag mijn vingers en mijn tenen heel, als je het niet erg vindt.

In elk geval hebben de cits zich enorm vermaakt met die wondere witte wereld. Ik voel opeens een Chriet Titulaer accentje omhoog komen. Ze renden van achter naar voor en weer terug. Ze zaten aan beide kanten steeds voor het raam naar buiten te koekeloeren. En toen ik probeerde die 1e dikke laag weg te vegen voor mijn deur, wat niet gelukt is overigens, zag ik Rainbow me met grote ogen bekijken. Die snapte er niets van. Mijn besneeuwde laarzen werden dan ook aan een uitvoerig onderzoek onderworpen. Ze waren er de hele dag mee in de weer. Dat was leuk om te zien. Ik ging vroeg naar bed, want voor een goed gesprek, moet je uitgerust zijn!