13. feb, 2021

Baby it's cold outside...

Mijn wondere witte wereld werd wreed verstoord door caterpillars met een grote schep. Ze waren al bezig toen ik net mijn bed uit was. Partypoopers! Het was net zo mooi om die witte vlakte voor mijn neus te hebben. Nee hoor, mijn prachtige witte heuvel is gewoon weer een bergje zand en ze hebben nog geprobeerd verder te gaan met de geul en er ligt weer een uitzicht verstorende zwarte berg modder bij. En opeens waren ze ook weer weg en zijn ondertussen nog steeds niet terug gekeerd. Hadden ze de boel verdorie dan ook niet gewoon wit kunnen laten. Dat weet toch een kleuter met een laag IQ ook nog wel, dat je in dit weer met deze vrieskracht, niet werken kan in de bouw buiten? Nou ja. Domoren.

Die maandag wist ik wel al vroeg, dat de bussen gewoon reden. Gelukkig zag ik ook, dat er wel een half uur zat, tussen 2 bussen bij mij hier om de hoek. Want om nou een half uur stil te staan in deze koude, nee, dat zag ik niet zo zitten. Ik weet ondertussen al, of ik nou wil of niet, ik kom in die bijstand. Het is dus zaak om er dan maar voor te zorgen, dat dit zo kort mogelijk gaat zijn. Die baan, die komt er, en die angst, die stop ik gewoon weg. Die is niet nodig. Ik had maar zo kort de tijd, ik heb nog maar zo kort het diploma. En ik krijg, nu ik die andere motivatietoon zet, toch al wel snel positieve reacties. Die droombaan die is wel ergens voor mij weggelegd, dat weet ik zeker.

En net zo goed, als ik gestuurd ben door boven, met andere dingen, zullen ze me hier ook vast bij helpen. Ik ben niet iemand die graag zijn hand ophoudt. WW vond ik niet erg, want daar heb ik ook altijd aan betaald tijdens al die jaren die ik al werk. En ik werk al vanaf mijn 12e hoor, dus dat mag ook wel een beetje wat terug geven. Maar bijstand vind ik echt erg, maar ook meer omdat je er niet van kunt leven, daar is het te weinig voor. Maar ook niet door dood gaat omdat het daarvoor weer net teveel is. Die manier waarop. Dat ze je een baan geven, ja geven, die je MOET aannemen, of je dat nou wil of niet. En dat die baan je niet zo heel veel meer oplevert dan je bij hen krijgt en dus nog meer ellende krijgt.

Dat zijn dingen, die vind ik niet zo mensvriendelijk. Maar goed, oké, die ene maand, die overleef ik wel. Ik heb hulp en krijg vast hulp van boven. Daar vertrouw ik ook op.En die baan, die komt vanzelf langs. Ik ben dus ondertussen op echt van alles aan het solliciteren. En mijn meest favoriete site, vind ik toch Indeed! Complimenten voor hoe ze daar werken. Je kunt voor van alles en nog wat jobalerts instellen. Dus komt er iets nieuws bij in de apothekersassistenten afdeling, krijg ik daar bericht van. Ook kan ik favoriete vacatures even opslaan, voor als ik al moe ben van een hele dag solliciteren maar die toch ook nog wil doen. Dan krijg je de volgende dag een mail met die vacatures en kan je er zo op klikken. Heel handig. En als je via hen een sollicitatie hebt, want vaak kan je ook direct naar de werkgever gaan, maar via hen dus krijg je daar weer follow ups van. Via de mail en zelfs via whatsapp.

Goed geregeld daar. Terwijl Jobbird vind ik dus echt niks. Te summiere info en het klopt niet altijd. Die mails gaan tegenwoordig al direct naar de prullenbak, daar steek ik geen energie in. De nationale vacaturebank vind ik ook niet verkeerd trouwens. Maar Indeed staat op eenzame hoogte goed werk te doen. Dat mag ook wel eens gezegd worden, vind ik toch. Wat er allemaal niet door je hoofd gaat, als je door dik sneeuw bij de bus probeert te komen. Ik was voor mijn eigen voordeur al bijna onderuit gegaan. Ik kon me nog net bij het hek vastpakken.

Dit had wel tot gevolg dat ik voor de rest van de reis, iets voorzichtiger te werk ging. Niet verkeerd natuurlijk. Ik wil niet niet kunnen werken omdat ik met een gebroken been zit. Voetje voor voetje ging het, maar ik was lekker vroeg weg gegaan, niet té, want dat schiet nu ook niet op. Twee haltes verder dan laatst voor het Erasmus, moest ik eruit. Nu nog een stukje lopen naar het Oogziekenhuis. Daar zit een stadapotheekje in, en daar hebben ze een tijdelijke vacature omdat er iemand met zwangerschapsverlof gaat. Maar ook al is het zo tijdelijk, toch geeft het me dan meer speling in het vinden van een baan voor erna. Ja toch? En ik doe vast wat ervaring op, zelfs met een ander systeem. Dat zou ook mooi zijn.

Ik was er om 9 uur en het gesprek was gepland voor 8u30. Dus ik mocht niet naar binnen, want ze mochten je pas een kwartier van te voren binnen laten. Begeleiders mochten ook niet mee naar binnen. Ik was verbaasd, moest ik nu weer in die -5 maar met een gevoelstemperatuur -15 terug naar buiten? Ja, maar ik kon naar de Waalse kerk lopen een klein stukje verderop. Daar zaten begeleiders en anderen die te vroeg waren voor hun afspraak. Voetje voor voetje dan maar naar de Waalse kerk. Waar al behoorlijk wat mensen in de banken zaten. Bij het lopen masker op, zittend mag hij af. Dat is wel fijn want ik ben er zo allergisch voor. Allergisch voor mijn eigen uitgeademde lucht denk ik.

Voor ik alles bekeken heb, mag ik alweer richting het ziekenhuis. Nou, als ik had gedacht dat apotheek de Polder klein was, dan had ik het mis. Dit is pas echt een heel klein apotheekje. En eigenlijk alleen voor oog medicatie. En daar hebben we niet veel over geleerd, in verhouding met de rest. Terwijl het oog toch ook wel een machtig interessant orgaan is. En dat is weer het mooie, mocht ik hier aangenomen worden, dan leer je daar weer veel over, en bovendien werken ze met een ander systeem. Als ik dat weer leer, dan heb ik ervaring met beide systemen. Dat is wel zo handig natuurlijk.

We gaan naar boven, naar de management etage van het oogziekenhuis. Daar kom je natuurlijk nooit als patiënt. De laatste keer dat ik er was, was toen ik die pupil verwijdende druppels kreeg, waar ze me niet over verteld hadden. Ik had dus niemand die me thuis kon brengen. Oh wat heb ik een pijn gehad. Nog dagen erna last gehad van hoofdpijn. Niet zo slim van degene die met mij de afspraak had gemaakt. Ja, als ze zoiets niet erbij zeggen, dan weet je dat toch niet zeker? Het gesprek ging goed. Al heb ik wel direct afgeleerd om daar iets op te baseren. De tik van het Erasmus vergeet ik niet meer.

Dit is maar een tijdelijke functie, voor 4 maanden omdat er iemand met zwangerschapsverlof gaat. Maar het geeft mij ruimte om verder te zoeken. En als ik per 1 maart begin, dan hoef ik niet die bijstand in. Dan zit je in principe wel een maand zonder geld maar dat moet ik maar op zien te lossen dan. Komt wel goed hoor. Ik heb ook nog vakantiegeld te goed van het UWV al krijg je dat pas in mei. Het wordt een krap jaar maar dat is niet erg. Als ik maar aan het werk kan. En dan kan ik altijd verder solliciteren. Ze kregen uiteraard nog meer sollicitanten, tot hun eigen verbazing zelfs. Want ja, voor 4 maanden een baan nemen, doet niet iedereen. Maar nu ik ze mijn uitleg gaf, snapten ze het wel beter.

Onderweg terug moest ik even denken waar die retour halte nou ook alweer was. Oh ja, daar schuin aan de overkant. Al glibberend en op de auto’s lettend, gleed ik half naar de overkant. Ik maakte me al zorgen, omdat de bussen maar om het half uur gingen, dat ik lang zou moeten wachten. Maar dat wilde mijn moeder blijkbaar niet, want ik kwam aan, ik zie de wachttijd naar 0 minuten schieten om 10u10. Ja, 13 niet in zicht maar 10 10 is haar geboortedatum. Ik kijk om en de bus komt zo aanrijden. Wachten in de vrieskou? Dat hoef ik niet van mijn moeder! Ik kan daar zo om lachen nog steeds.

In de winkels hoef ik nu gelukkig niet te zijn. Gek genoeg is nu de toiletpapier niet het item om te hamsteren maar de waxinelichtjes zijn bijna overal uitverkocht en ik kan al een week niet aan melk of vla komen. Heel apart weer. Gekke verzamelaars! Gewoon pakken wat je nodig hebt en gun een ander ook wat. Kan geen kwaad hoor. Ik zeg het maar gewoon even. Ik kwam veilig thuis, zij het langzamer dan normaal. Maar de bus stopt echt vlakbij, ook een goeie verbinding. Of ik hoor het vrijdag, of de maandag erna, de 15e. En wie weet wat er ondertussen nog gebeurt!