19. feb, 2021

Rainbow enfant terrible! Wonderen gebeuren echt!

Toen ik zat te kijken waar ik mijn winnende eigen poster moest gaan halen, kreeg ik via Facebook een berichtverzoek, dat is van iemand die niet tussen je vrienden staat. Het was iemand van Open Rotterdam, of ze me mocht bellen. Ik gaf mijn telefoonnummer en ze belde direct. Ja, ze had mijn post gezien, in Overschie Leeft, en nu vond ze het zo grappig dat ik daar had gezegd dat ik een bewuste single ben. Ze wilde graag het verhaal hierachter weten. Ik vertelde dat zo even in een heel klein notendopje. Ze werd direct enthousiast, of ze mocht komen filmen voor Open Rotterdam. Eh…

Nou ja, prima, want zo kan ik het ook over de boeken hebben. Want dat ik single blijf, heeft te maken met mijn tweelingziel en dat verhaal, waar ik een boek over schrijf. Dat vond ze leuk en interessant. Of ik daar meer over kon vertellen dan, zaterdag. Ja uiteraard, hoeveel uur zendtijd zou ze hebben? Net zoals toen met Sunshine, heel lang filmen voor nog geen halve minuut. Maar wie weet, als je er weer iemand door kunt bereiken, is dat mooi meegenomen.

Ik maakte me eerst zorgen, wat ga ik dan zeggen en wat niet? Maar later liet ik dat los. Ik laat het wel aan mijn gidsen over. Dan komen de wijsheden vanzelf. Ik krijg steeds meer bewijs van echt contact. Dus dan mogen zij bedenken wat ik ga zeggen en wel zo, dat het logisch en waar is en enigszins te begrijpen. Want begin maar eens, met zulke diepe waarheden, en die in het kort uit te leggen. Dat gaat bijna niet. Daar zijn die 27 boeken juist voor. En die vertel je niet ff in 5 minuten. Maar we gaan het zien, dacht ik nog.

Alleen werd ik vrijdag weer benaderd, want het ging niet door. Er was iemand ziek geworden en nu waren ze druk bezig om te zien wat ze konden doen met nog veel meer dingen. Nou ja, dan mocht het zeker niet zo zijn, dat is wel duidelijk. Of het nog op een later tijdstip komt, betwijfel ik. Want het ging over die Valentijnsposters en het zou op de 14e uitgezonden worden. Maar goed, zo erg vond ik het niet hoor, dat het niet door ging. Alleen moest ik weer zo lachen! Want ik liep die hele week al met zo’n gevoel van, er gaat iets leuks gebeuren!

Echt hoor, ik kan het ook niet helpen. Het is een fijn gevoel en ik heb de hele dag plezier en moet lachen om mijn eigen gekke grapjes. En dat is lekker, ik maak me geen zorgen meer.  Bijstand of geen bijstand, dat maakt geen ruk uit. Ik doe mijn best en die baan? Die komt er vanzelf. Die is al voor me weggelegd. Nu ga ik hier later op terugkomen, want ik ga de boel niet jinxen, om het op zijn Amerikaans te zeggen. Ik ga niet HO roepen voor ik de brug over ben. Maar dat horen jullie later nog wel. Ik heb in elk geval groot plezier, en maak mooie dingen mee.

Niet alleen mooie dingen, zelfs een totaal en behoorlijk groot wonder gebeurt er hier onder mijn ogen. Ik moet denkelijk bewijs krijgen, dat ik op mezelf en mijn gevoel kan en moet vertrouwen. Wat er gebeurd is, zal ik even uitgebreid vertellen. Het is gewoon echt een wonder. De laatste paar dagen, zo vanaf donderdags, ziet Rainbow er een beetje raar uit. Zijn vacht zit helemaal in de war, lijkt het wel. Ook raar! Hoe ik ook probeer het glad te aaien, dat lukt niet. Jolanda zag het ook en zei er iets over. Die vond het net zo gek als ik, en zij heeft ook verstand van katten, dit kende ze nog niet. Maar verder deed hij niet raar of zo.

De zaterdag was hij nog rommeliger om te zien, en ik zag dat hij steeds op de bak zat. Hij zat dan een beetje moeilijk te kijken ook, kwam onverrichter zake de bak af, en ging dan aan zijn gat zitten likken. Hee, hier klopt iets niet. Even in de gaten houden. Die dag, gebeurde dit zo nog een aantal keer. Ik ging op zoek naar obstipatie bij de kat, op het internet. Daar hoef je niet direct voor naar de dierenarts. Dit lost meestal vanzelf wel op. En anders kan de dierenarts een laxeermiddel voorschrijven. Als dit niet helpt dan kunnen ze echo maken of nou ja, nog een heel gedoe erna. Oké, dus maar niet naar de dierenarts gaan.

Ik heb hem een beetje soepie gegeven, veel vocht dus, want ik weet van Rainbow niet goed hoeveel hij drinkt. Van Moon, Sun en Aurora zie ik dat regelmatig, van Skylar soms, maar Rainbow zie ik zelden drinken. Al ga ik ervanuit, dat hij wel drinkt. Ik heb in dat kattensoepie ook een scheutje olijfolie gedaan, om de boel van binnen wat smeuïger te maken. Baat het niet dan schaadt het ook niet. Maar die dag, kwam hij niet eens bedelen om eten of zo. Hij kwam wel snel toen ik hem riep en hij at dan wel, ook met extra olijfolie erdoorheen. Maar toen hij zelfs in de avond niet al een uur van te voren voor mijn neus kwam zitten, omdat hij in de badkamer op het matje lag, vond ik het niet zo kloppen. Maar ja, wat kon het anders zijn dan obstipatie? Maar niet komen om zijn snoep, dat is geen goed teken! Dat is nog nooit gebeurd!

Ik volgde toen toch maar mijn gevoel, en ik ben hulp gaan vragen, heel innig, om hulp voor hem. Niet om mij maar echt voor hem, dat als er iets niet in orde was, dat hij er niet onder zou lijden en of ze hem wilden helpen. En tegelijkertijd, ging ik hem met mijn handen bestrijken, zoals dat bij magnetiseren gaat. Ik zelf kan niets hoor, maar ‘ze’ kunnen via mijn levensaura zeker iets doen. Rainbow liet het ook toe, die middag niet maar nu wel. Hij had wel zijn snoepjes gegeten maar was niet zo wild als anders. Hij kwam bij me liggen op de bank en toen ben ik hem gaan ‘behandelen’ om het zo maar te noemen. Ik zelf kan niets, maar wie weet wat ‘ze’ ermee konden doen.

Ik heb de hele nacht liggen woelen en hoorde hem ook steeds rond lopen. Ik ben een paar keer gaan kijken, dan lag hij languit op de deurmat en krabde over de mat. Of hij lag languit op zijn rug rond te kijken. Nou ja, wat is er nou toch met hem? Uiteindelijk, dit was al de 2e nacht dat ik niet sliep, viel ik tegen de morgen toch tegen mijn zin in slaap. Toen ik wakker werd, riep ik hem en hij kwam aan getrippeld. Hij trippelt zo schattig! Hij leek in orde te zijn, en dus knuffelde ik hem. Zou hij al gekakt hebben? Ik hoopte zo van wel! Had ik maar niet in slaap moeten vallen, dan had ik het nu geweten.

Ik liep de huiskamer in, en deed het licht aan, en de tv. Ik sta altijd vroeg op, dus ook op zaterdag. Ik zag iets liggen bij de brokjes bak, te groot om een brokje te zijn. Hee, wat kon dat zijn? Te donker met alleen het lichtje van de afzuigkap, deed ik de lamp van mijn gsm aan. Wat ik zag deed mijn mond met een klap open vallen! Ik val bijna flauw van opluchting, dat mijn baby nog zo rondloopt en er überhaupt nog is! Want ik zie, aan een drolletje vastzitten, een scherpe naald nog aan de draad. Mijn gedachten flitsen terug, een week of 2. Want toen had ik een kapot naadje zitten naaien, en had mijn speldenkussen met naald en draad eraan, weer in de naaibox gedaan.

Er hing blijkbaar nog een draadje uit, want ik heb die uit Rainbow zijn mond gepakt en boos gezegd, dat hij die box niet mag open doen! Wie had kunnen denken, dat hij toen al een naald met draad had ingeslikt?! Raar beest! Hoe heeft ie dat alleen al kunnen doen zonder gewond te raken??? Dat is niet normaal. Ik vraag het nog na, bij mijn vriend uit Amerika, die is arts, en dieren of mensen, een naald doorslikken heeft hetzelfde effect. Ja, zegt hij, dat heeft in bijna alle gevallen de dood tot gevolg. Eerst perforatie, dan sepsis en dan dood. Zie je wel!

Oh wat ben ik blij dat ik mijn gevoel gevolgd heb. Rainbow is letterlijk door het oog van de naald geklommen. Hoe die scherpe naald die hele weg van slokdarm, naar maag, naar darmen en er weer uit heeft kunnen doorlopen zonder schade aan te brengen, is een wonder te noemen. Ja, het tij is gekeerd, alles zit me voortaan alleen maar mee. Als het eng is of me zenuwachtig maakt, komt alleen maar omdat k dat zelf doe, niet omdat het nodig is. Want het is me wel echt duidelijk bewezen nu, ik heb een kort lijntje met boven en ze zorgen enorm goed voor mij en de mijnen. Als dat geen overvloedigheid is, dan weet ik het ook niet meer. En hij was gelijk niet meer fluffy! Wat alleen nog groter en dieper is dan dat, is mijn dankbaarheid voor deze redding van mijn kleine jochie! Dank dank dank! Ik kan het nooit genoeg zeggen! Uit de grond van mijn hart, DANKJULLIEWEL!!!